سالهاست در همین روزنامه و در همین ستونها، با زبانهای مختلف از یک درد مشترک نوشتهایم: بیبرنامگی و نبود آیندهنگری برای بیرجند. نه از سر بدبینی، نه برای سیاهنمایی؛ از سر مسئولیت. چون شهر، با شعار و جلسه و بنر جلو نمیرود. شهر با نقشه راه جلو میرود؛ با چشمانداز، با برنامه عملیاتی، با زمانبندی، با شاخصهای قابل اندازهگیری، و مهمتر از همه با پاسخگویی. راستش را بخواهید، من چند سال است به این موضوع ورود کردهام و هنوز یک سند روشن که تبدیل به عمل شده باشد ندیدهام. سندی که مردم بدانند بیرجند در ۵ سال آینده چه میخواهد باشد، در ۱۰ سال آینده چه پروژههایی را تمام میکند، و در ۲۰ سال آینده قرار است چه هویتی داشته باشد. ما فقط کلیگویی شنیدهایم: توسعه، سرمایهگذاری، جهش، تحول. اما سؤال ساده این است: محور توسعه بیرجند چیست؟ گردشگری؟ خدمات؟ آموزش؟ سلامت؟ لجستیک و ترانزیت؟ صنایع دانشبنیان؟ یا همه با هم، بدون اولویت و بدون امکان تحقق؟ این تناقض تا کی باید ادامه پیدا کند؟ مردم چه گناهی کردهاند که هر بار باید هزینه تصمیمهای مقطعی را بدهند؟ جوانی که میخواهد بماند و کار کند، حق ندارد بداند شهرش چه برنامهای برای اشتغال دارد؟ خانوادهای که میخواهد خانه بسازد، حق ندارد بداند آینده محلهاش چیست؟ کسبه، تولیدکننده، دانشجو، کارمند؛ همه در یک ابهام مشترک زندگی میکنیم: بیرجند به کجا میرود؟صدها سؤال از این دست داریم و برای خیلیهایشان پاسخی نداریم. کاش در این استان یک بزرگمرد، یک مدیر شجاع یا یک جمع مسئولیتپذیر پیدا شود که صادقانه بگوید: بیرجند در ۲۰ سال آینده چه شهری خواهد بود؟ چطور شهری است؟ هویتش چیست؟ مزیت رقابتیاش کدام است؟ و اگر اینها مشخص نیست، چرا نیست و چه زمانی مشخص میشود؟
محمدی – مدیرکل غله و خدمات بازرگانی خراسان جنوبی گفت: همزمان با ایام سوگواری حضرت