سلام آوای عزیز. ما پرستاران واقعاً دیگر توان و تحملمان به پایان رسیده است. در حالی که دوباره با تأخیر در پرداخت حقوق مواجه شدهایم درست مانند اسفندماه کارانههای ما نیز با گذشت ۹ ماه هنوز پرداخت نشده است. با این شرایط، واقعاً چه امید و انگیزهای برای ادامه کار باقی میماند؟ نه تنها پرداختها با تأخیر انجام میشود، بلکه نیروی جدیدی هم جذب نمیشود تا حداقل از فشار اضافهکارهای اجباری کاسته شود. بسیاری از ما ناچاریم شیفتهای فشرده و پشتسرهم کار کنیم؛ آن هم در شرایطی که از خانواده و زندگی شخصی خود میزنیم. انتظار داریم مسئولان محترم دانشگاه علوم پزشکی، شفاف بفرمایند چه برنامهای برای بهبود وضعیت معیشتی و شغلی پرسنل دارند؟ پشت میز نشستن و تصمیم گرفتن شاید ساده باشد، اما درک شرایط شیفتهای طولانی، کار در وضعیت بحرانی، استندبایهای ناگهانی و مواجهه روزانه با انواع بیماران، آن هم با حقوق و کارانهای که ماهها عقب افتاده و با نرخ گذشته محاسبه میشود، واقعاً آسان نیست. با افزایش سرسامآور هزینههای زندگی، پرداخت کارانه مربوط به ۹ ماه پیش، آن هم با تأخیر، فشار مضاعفی بر همکاران وارد کرده است. ما پرستاران، ماماها، نیروهای کمکی و خدمه، ستونهای اصلی ارائه خدمات درمانی هستیم. کوچکترین اتفاق یا بحرانی، بلافاصله ما را در خط مقدم و در حالت آمادهباش قرار میدهد، اما در مقابل، کمترین رسیدگی به وضعیت معیشتی و رفاهیمان صورت میگیرد. نه خبری از سبد کالا هست، نه بن خرید، نه تسهیلات مناسب، نه عیدی مجزا، نه هدیهای درخور روز پرستار و نه حتی تأمین روپوش با قیمت تعاونی. گلایه ما از سر دلسردی نسبت به کار و خدمت نیست؛ ما همچنان با تعهد و مسئولیت پای کار هستیم. اما ادامه این روند، انگیزهها را تضعیف میکند. انتظار داریم حداقل حقوقها بهموقع پرداخت شود و کارانهها با این میزان تأخیر انباشته نشود. مقایسه وضعیت پرداختی در شهری مانند قاین که از نظر کارانه بهروزتر از بیرجند است، این پرسش را ایجاد میکند که چرا مرکز استان باید در این زمینه با چنین مشکلاتی روبهرو باشد؟ امیدواریم صدای ما شنیده شود و مسئولان محترم، رسیدگی به وضعیت پرستاران و سایر کارکنان حوزه درمان را در اولویت قرار دهند. حفظ انگیزه و کرامت کادر درمان، در نهایت به نفع نظام سلامت و مردم خواهد بود.
رمضانی – رئیس قرارگاه مرکزی بهداشت و درمان کاظمین، از ارائه ۵۴ هزار خدمت پزشکی
