اگر بخواهیم واقعبین باشیم، ورودی هر شهر مثل سلام اول یک میزبان به مهمان است؛ یا دعوتکننده و امیدبخش است، یا خسته و بیرمق. بیرجند، به عنوان مرکز استان خراسان جنوبی، سالهاست که در این «سلام اول» چندان خوشنام ظاهر نشده. هرچند شاید در یکی دو سال اخیر تغییراتی جزئی یا لکهگیریهایی داشتهایم، اما تصویر کلی ورودیهای شهر هنوز با شأن و جایگاه بیرجند همخوان نیست. به سمت قاین یا یزد و کرمان که نزدیک میشوی، چند کیلومتر مانده به محدوده شهری، اولین چیزی که به چشم میآید نه معماری دروازهای باشکوه است و نه فضای سبز خوشمنظر؛ بلکه توده نخالههای ساختمانی، زمینهای رهاشده، تابلوهای فرسوده و منظر ناهماهنگ جلب توجه میکند. چنین صحنهای برای مسافری که شاید نخستینبار به بیرجند میآید، تصویر ابتدایی و مهمی از کل شهر میسازد. بیتردید، مدیریت شهری در سالهای اخیر با محدودیت بودجه و بیثباتی اقتصادی دست و پنجه نرم کرده است، اما این حقیقت مانع از برنامهریزی برای یک «ورودی شایسته» نمیشود. ساماندهی منظر ورودیها نیازمند سرمایهای هنگفت مثل پروژههای عمرانی سنگین نیست؛ گاهی با یک طراحی هوشمند برای فضای سبز، نورپردازی و حذف عناصر زاید، میتوان معادله را تغییر داد. در حالی که برخی شهرهای همرده بیرجند، ورودیهای خود را به محلی برای نمایش فرهنگ بومی، صنایعدستی و هویت محلی بدل کردهاند، ما هنوز گرفتار بینظمی و چشمانداز موقت هستیم. حتی اگر در ماههای اخیر، بخشی از نخالهها جمعآوری یا روشنایی مسیرها تقویت شده باشد، اصل ماجرا که همان «یک چشمانداز ماندگار و هویتبخش» است، همچنان غایب است. وقتی در جلسات رسمی از توسعه گردشگری، جذب سرمایهگذار یا رونق تجاری حرف میزنیم، باید به یاد داشته باشیم که اولین قضاوت مهمان، دقیقاً در همین چند کیلومتر ابتدایی شهر شکل میگیرد. اگر به جای بینظمی، ورودیها را به تابلوی معرفی فرهنگ و مهماننوازی بیرجندی بدل کنیم، یک قدم بزرگ برای معرفی درست این شهر برداشتهایم. امروز، مطالبه مردم روشن است: ورودیهای شهر باید آراسته، ایمن و الهامبخش باشند. هر اقدام مقطعی خوب است، اما کافی نیست. زمان آن رسیده که بیرجند در همان «سلام اول» هم بدرخشد
محمدی – مدیرکل غله و خدمات بازرگانی خراسان جنوبی گفت: همزمان با ایام سوگواری حضرت