هزینه‌های مربوط به بدرقه عزیزان از دنیا، چنان سنگین شده که نفس خانواده‌های داغدار را هم بند می‌آورد. کسانی که درآمد چندانی ندارند، حتی در زمان نبودن‌شان هم با دشواری و شرمندگی روبه‌رو می‌شوند و خانواده‌هایی هم که از نظر مالی در مضیقه نیستند، مجبورند هزینه‌هایی بپردازند که هیچ ضرورتی ندارد و فقط از سر رسم‌های نادرست جا افتاده است. برای برنامه‌ریزی یک مراسم ساده، از اجاره سالن گرفته تا بخش‌های دیگر، مبالغی هزینه می‌شود که هیچ تناسبی با توان مردم ندارد. تازه این‌ها فقط بخشی از مسیر است. اگر حساب کنید که قرار است برای آماده‌سازی محل، تهیه سنگ مزار، پذیرایی میهمانان و کارهای جانبی چه مقدار هزینه شود، می‌بینید که یک مراسم معمولی چه بار سنگینی روی دوش خانواده عزادار می‌گذارد. واقعاً در چنین شرایطی ظلمی بزرگ به بازماندگان روا می‌شود. سؤال اینجاست که چه کسی باید برای تغییر این فرهنگ قدم بردارد؟ چرا باید مراسمی که در اصل برای آرامش دل بازماندگان و همدلی اقوام و آشنایان بوده، این‌قدر پرخرج و تشریفاتی شود؟ چه فایده‌ای دارد که مراسمی که باید ساده، آرام و معنوی باشد، به صحنه‌ای پر از چشم‌وهم‌چشمی، رقابت‌های بی‌معنا و خرج‌های بی‌ثمر تبدیل شود؟ ای کاش سادگی و بی‌تکلّفی برخی خانواده های اصیل را سرمشق قرار دهیم؛ آنچه آن‌ها انجام می‌دهند، همان چیزی است که روح دین و اخلاق هم تأییدش می‌کند. مراسم وداع، زمانی برای آرامش، دعا و همدلی است، نه فرصتی برای نمایش توان مالی یا گرفتار شدن در آداب و تشریفاتی که نه در فرهنگ مذهبی ما ریشه دارد و نه در آیین‌های اصیل ایرانی. امروز که شرایط اقتصادی زندگی مردم را سخت کرده، زمان آن رسیده که به این موضوع با چشم باز نگاه کنیم. چرا باید خانواده‌ای که هم‌زمان با داغ عزیزش دست‌وپنجه نرم می‌کند، حالا نگران این باشد که برای مراسم، شرمنده بقیه نشود؟ چرا باید از ترس حرف مردم، درگیر هزینه‌هایی شد که هیچ ارزش معنوی ندارد؟ اگر قرار است تغییری آغاز شود، همین حالا بهترین زمان است. مسئولان فرهنگی، روحانیان، بزرگان محلی، رسانه‌ها و حتی خود خانواده‌ها باید دست‌به‌دست هم بدهند تا این رسم غلط، آرام‌آرام جای خودش را به یک شیوه ساده، صمیمی و انسانی بدهد. مراسم تشییع و یادبود نباید باری اضافه بر دوش خانواده سوگوار باشد؛ باید فرصتی برای همدردی و آرامش باشد، نه برای اضطراب و هزینه‌تراشی. امروز که هزینه‌های زندگی رمق همه را گرفته، نباید به جایی برسیم که حتی برای از دنیا رفتن هم مجبور شویم از مدت‌ها قبل پس‌انداز کنیم تا خانواده‌مان خجل دیگران نشود. وقت آن رسیده این فرهنگ‌سازی جدی گرفته شود؛ مرگ، جای چشم‌وهم‌چشمی نیست.