والا ما نمی‌دونیم بعضی از مطب‌ها چرا یادشون میره که مریض هم حق و حقوقی داره. وقتی وقت می‌گیریم برای ساعت ۶ عصر، چرا باید تا ۸ شب بشینیم توی یه فضای شلوغ و خفه، بدون تهویه درست، بدون حتی یه صندلی کافی؟ مگه وقت مردم کشکه؟ یه بیمار وقتی میره مطب، حالش خوب نیست. با درد و نگرانی میاد. انتظارش خیلی عجیب و غریب نیست؛ فقط می‌خواد سر وقت ویزیت بشه، دکتر با حوصله حرفشو گوش بده و دو دقیقه‌ای از سر بازش نکنه. بعضی از پزشکان انگار مسابقه گذاشتن کی سریع‌تر نسخه می‌نویسه! هنوز مریض کامل توضیح نداده، نسخه آماده‌ست.
از اون طرف بعضی منشی‌ها هم انگار طلبکارن. یه سؤال ساده می‌پرسی با اخم جواب میدن، طوری حرف می‌زنن که آدم پشیمون میشه چرا اصلاً مریض شده! احترام گذاشتن به مریض که هزینه‌ای نداره. تمیزی مطب هم که دیگه حداقل انتظاره. بعضی جاها واقعاً وضعیت بهداشتی تعریفی نداره.
تو این شرایط، آدم بیشتر استرس می‌گیره تا اینکه آروم بشه. ما نمیگیم همه مطب‌های بیرجند این‌طوری‌ هستن، انصافاً پزشک‌ها و کادر خوبی هم داریم که با وجدان کار می‌کنن؛ اما کم هم نیستن جاهایی که این مسائل رو رعایت نمی‌کنن. خواهش ما به عنوان شهروند اینه که دانشگاه علوم پزشکی و نهادهای نظارتی یه سرزده بازرسی جدی‌تر داشته باشن. هم برای نظم نوبت‌دهی، هم برخورد منشی‌ها، هم وضعیت بهداشت و تهویه. مریض وقتی پول ویزیت می‌ده، حق داره خدمات درست و محترمانه بگیره. باور کنید احترام و نظم، کمتر از دارو برای حال مریض اثر نداره.