هر وقت خبر یک تصادف تلخ منتشر می‌شود، اولین واکنش خیلی از ما این است که فوراً مسئولان استان را مقصر بدانیم؛ از وضعیت جاده گرفته تا کمبود علائم، ضعف نظارت یا نقص در زیرساخت‌ها. بدون تردید، دستگاه‌های مسئول در حوزه راه، حمل‌ونقل و ایمنی وظایف مهمی بر عهده دارند و باید پاسخگو باشند؛ اما آیا واقعاً همیشه همه تقصیرها فقط متوجه مسئولان است؟ حقیقت این است که در بسیاری از حوادث رانندگی، خود مردم و رفتارهای پرخطر رانندگان نیز نقش بسیار جدی و تعیین‌کننده‌ای دارند بارها دیده‌ایم که برخی رانندگان در جاده‌های روستایی با سرعتی حرکت می‌کنند که اصلاً تناسبی با عرض کم جاده، پیچ‌ها، احتمال حضور عابر، موتورسیکلت یا احشام ندارد. در مسیرهای شهری هم گاهی چنان با عجله رانندگی می‌شود که انگار نه انگار این خیابان محل رفت‌وآمد خانواده‌ها، کودکان و سالمندان است. سبقت غیرمجاز، استفاده از تلفن همراه، بی‌توجهی به فاصله طولی، عبور از چراغ قرمز و رعایت نکردن حق تقدم، فقط چند نمونه از رفتارهایی است که هر روز شاهد آن هستیم. از طرف دیگر، موضوع ساده اما بسیار مهم بستن کمربند ایمنی هنوز هم از سوی بعضی افراد جدی گرفته نمی‌شود. در حالی که همین اقدام ساده می‌تواند در لحظه حادثه، مرز میان مرگ و زندگی باشد. استفاده نکردن از صندلی ایمنی کودک، سوار کردن سرنشین بیش از ظرفیت خودرو، رانندگی در حالت خستگی یا خواب‌آلودگی و حتی اطمینان بیش از حد به مهارت شخصی، همگی از عواملی هستند که خطر را چند برابر می‌کنند. اگر انصاف داشته باشیم، باید بپذیریم که ایمنی جاده‌ها فقط با آسفالت و تابلو و دوربین تأمین نمی‌شود؛ فرهنگ رانندگی هم به همان اندازه مهم است. تا زمانی که برخی از ما قوانین را جدی نگیریم، با شتاب بی‌مورد رانندگی کنیم و اصول ابتدایی ایمنی را رعایت نکنیم، وقوع حادثه دور از انتظار نخواهد بود. پس بهتر است به جای آنکه همیشه فقط دیگران را مقصر بدانیم، سهم خودمان را هم در پیشگیری از تصادفات ببینیم. نجات جان انسان‌ها، از خود ما و از پشت فرمان آغاز می‌شود.