به‌عنوان یک فعال محیط‌زیست، مدت‌هاست که دغدغه حیات‌وحش و طبیعت ارزشمند خراسان جنوبی را دارم. استانی که شاید در نگاه اول خشک و کم‌جمعیت به نظر برسد، اما در دل خود یکی از غنی‌ترین و خاص‌ترین زیستگاه‌های طبیعی کشور را جای داده است. خراسان جنوبی نه‌تنها بخشی از هویت طبیعی ایران، بلکه یکی از پناهگاه‌های مهم گونه‌های نادر و بی‌نظیر خلقت به‌شمار می‌رود و همین موضوع، مسئولیت ما را در قبال حفاظت از آن دوچندان می‌کند. چندی پیش خبر مشاهده یک قلاده پلنگ در منطقه حفاظت‌شده شاسکوه زیرکوه منتشر شد؛ خبری که برای دوستداران طبیعت، بسیار امیدبخش و خوشحال‌کننده بود. پلنگ، به‌عنوان یکی از گونه‌های شاخص و در رأس هرم غذایی، نشانه‌ای از سلامت نسبی یک زیست‌بوم است. دیدن دوباره این گونه در طبیعت استان، یادآور این واقعیت مهم است که هنوز هم می‌توان به حفظ و احیای حیات‌وحش خراسان جنوبی امیدوار بود؛ البته به شرط توجه، برنامه‌ریزی و حفاظت جدی. اما این خبر خوب، نباید ما را از وضعیت سایر گونه‌های در معرض خطر غافل کند. یوزپلنگ آسیایی، آهو، هوبره، گربه شنی و بسیاری از گونه‌های ارزشمند دیگر، سال‌هاست که با تهدیدهای جدی مانند تخریب زیستگاه، شکار غیرمجاز، کم‌آبی و توسعه‌های ناهماهنگ روبه‌رو هستند. انقراض هر یک از این گونه‌ها، فقط از بین رفتن یک حیوان نیست؛ بلکه ضربه‌ای جبران‌ناپذیر به تعادل اکولوژیک، امنیت زیستی و حتی آینده توسعه پایدار استان خواهد بود. خراسان جنوبی زیستگاه بسیاری از گونه‌های خاص حیات‌وحش است و حفاظت از آن‌ها؛ یک ضرورت است. انتظار می‌رود دستگاه‌های مسئول، در کنار جوامع محلی و با استفاده از ظرفیت رسانه‌ها، بیش از پیش به موضوع آموزش، فرهنگ‌سازی و حمایت عملی از محیط‌بانان توجه کنند. از سوی دیگر، مردم نیز باید بدانند که حفظ این سرمایه‌های طبیعی، به‌طور مستقیم با کیفیت زندگی امروز و فردای خودشان گره خورده است. امیدوارم مشاهده پلنگ در شاسکوه، فقط یک خبر خوش نباشد؛ بلکه بهانه‌ای شود برای اینکه «هوای سایر جانداران در حال خطر» را هم بیشتر داشته باشیم و اجازه ندهیم زیبایی و تنوع بی‌نظیر حیات‌وحش خراسان جنوبی، به خاطره‌ای در کتاب‌ها و تصاویر آرشیوی تبدیل شود.