این‌که استاندار گفته یکی از دلایل مهم تعطیلی بعضی واحدهای صنعتی استان، ضعف مدیریت و نداشتن ارتباط درست با مراکز علمی است، حرف تازه‌ای نیست، اما بالاخره گفتنش از زبان مسئول ارشد استان، جای تأمل دارد. ما مردم سال‌هاست داریم نتیجه این ضعف‌ها را با چشم خودمان می‌بینیم؛ کارخانه‌ای که با هزار امید راه افتاده، چند سال نگذشته یا نیمه‌تعطیل شده یا کامل کرکره‌اش پایین آمده است. مشکل همیشه پول و تحریم و نبود تسهیلات نیست. خیلی وقت‌ها مشکل این است که مدیریت بلد نیست با علم روز جلو برود. هنوز بعضی مدیران صنعتی
فکر می‌کنند تجربه قدیمی به‌تنهایی کافی است و نیازی به ارتباط با دانشگاه، استاد، یا حتی یک مشاور علمی ندارند. نتیجه‌اش هم می‌شود تولید کم‌کیفیت، ضرر مالی و در نهایت تعطیلی واحد صنعتی.
از آن طرف، دانشگاه‌ها و مراکز علمی استان هم انگار در جزیره‌ای جداگانه زندگی می‌کنند. پایان‌نامه‌ها نوشته می‌شود، مقاله‌ها چاپ می‌شود، اما درد صنعت استان را درمان نمی‌کند. وقتی ارتباطی بین این دو نباشد، نه صنعت رشد می‌کند، نه علم به درد مردم می‌خورد. حالا که این موضوع صریح از طرف استاندار مطرح شده، انتظار مردم این است که در حد حرف باقی نماند. باید مدیرانی که بلد نیستند، آموزش ببینند یا کنار بروند. باید صنعتگر بداند که دانشگاه رقیبش نیست، کمک‌کارش است. باید راهی پیدا شود که دانشجو و استاد پای کار تولید بیایند، نه فقط پای دفاع پایان‌نامه. تعطیلی کارخانه یعنی بیکار شدن چند خانواده، یعنی ناامیدی جوان‌ها. اگر قرار است چرخ صنعت استان بچرخد، اول باید چرخ مدیریت و فکرمان را درست کنیم.