یک گلایه جدی از شما دارم؛ در گزارش‌ها و پوشش جشن‌ها، معمولاً همه چیز به نام شهرداری تمام می‌شود و انگار سایر نهادهای مسئول اصلاً وجود خارجی ندارند. قبول دارم که شهرداری بار اصلی برگزاری اعیاد ملی و مذهبی را به دوش می‌کشد، اما سؤال اینجاست: سهم دیگران کجاست؟مساجد، حسینیه‌ها، تشکل‌های مردمی و سمن‌ها چه نقشی در ایجاد شادی اجتماعی داشته‌اند؟ مگر نه اینکه اسلام، دین نشاط و سرزندگی است؟ پس چرا در عمل، فضایی ایجاد شده که انگار شادی در جامعه مذهبی ما امری ناپسند است؛ تصوری غلط که نتیجه کم‌کاری و بی‌تفاوتی برخی نهادهاست. بیایید صادق باشیم؛ امسال در دهه فجر و اعیاد شعبانیه بیرجند، به‌جز شهرداری، کدام مجموعه واقعاً پای کار برگزاری جشن‌ها آمد؟ نه خبری از چراغانی گسترده شهر بود، نه برنامه‌های شاد در محلات، و نه حتی تحرک محسوسی در مساجد و حسینیه‌ها. طبیعی است در چنین شرایطی همه نگاه‌ها و انتقادها متوجه شهرداری شود؛ چون تنها نهادی است که حداقل دیده می‌شود. اما یک پرسش مهم‌تر هم هست؛ آیا واقعاً همه مسئولیت‌ها بر عهده شهرداری است؟ آیا شهر فقط با ظرفیت یک سازمان باید شاد شود؟ چرا نهادهای مذهبی و فرهنگی دیگر قدمی جلو نمی‌گذارند؟ چرا برنامه‌های مردمی، محله‌محور و خودجوش شکل نمی‌گیرد؟ من منکر ضعف‌ها و کاستی‌های شهرداری نیستم، اما انصاف هم چیز خوبی است. کافی است نگاهی به دوره‌های مختلف مدیریت شهری بیندازیم؛ آیا تا امروز این حجم از برنامه‌های شاد و جشن‌های مستمر در فرهنگسراها سابقه داشته است؟ دست‌کم الان هر شب یک برنامه برگزار می‌شود، اما بیرون از این فضاها، سکوت حاکم است. اسلام با شادی مشکلی ندارد، اتفاقاً آن را تأیید می‌کند. پس این بی‌تحرکی و انفعال از کجا می‌آید؟ چرا نهادهایی که باید پرچمدار نشاط اجتماعی باشند، در دهه فجر عملاً غایب‌اند؟ انگار نه انگار که این ایام، زمان زنده‌کردن امید و شور در کوچه‌ها و خیابان‌هاست. اگر قرار باشد همه چیز کم‌رنگ و بی‌رمق برگزار شود و مسئولیت‌ها به دوش یک نهاد بیفتد، نتیجه همین می‌شود که می‌بینیم؛ جشنی بی حال برای انقلابی که با شور مردم به پیروزی رسید. اگر این روند ادامه پیدا کند، واقعاً جای سؤال و تأسف دارد.