گاهی وقت‌ها یک ترس نانوشته در ساختار اداری ما موج می‌زند؛ ترسی به نام «تغییر». تا حرف از جابه‌جایی مدیریتی می‌شود، عده‌ای دم از بی‌ثباتی می‌زنند و ترجیح می‌دهند گرد و خاک رکود روی پرونده‌ها بنشیند، اما مبادا نظم آرام و بی‌خاصیت مستقر دست بخورد! اما واقعیت این است که تغییر نه‌تنها بد نیست، بلکه در ذات خود فرصتی برای بیداری و احیاست. صندلی مدیریت، ملک پدری کسی نیست. این‌که یک نفر سال‌های متمادی در یک جایگاه بنشیند، نه نشانه تسلط و تجربه، که در بسیاری از مواقع بستر رخوت، روزمرگی و شکل‌گیری روابط ناکارآمد است. وقتی مدیر سال‌های طولانی در یک اتاق می‌ماند، چشمش به ضعف‌ها عادت می‌کند؛ چاله‌ها را دیگر نمی‌بیند و کم‌کم به این باور می‌رسد که وضع موجود، بهترین وضع ممکن است! انرژی روزهای اول فروکش می‌کند و جای انگیزه خدمت را محافظه‌کاریِ افراطی می‌گیرد. نمونه‌های عینی این اتفاق کم نیستند. در همین شهرستان‌های خودمان کم ندیده‌ایم مواردی را که یک دستگاه خدماتی ماه‌ها و سال‌ها در بی‌تحرکی محض به سر می‌برد. به عنوان مثال، در حوزه… ، سال‌ها می‌گذشت و جز چند گزارش اداری خسته‌کننده و وعده‌های سر خرمن، خروجی ملموسی روی زمین دیده نمی‌شد؛ و پروژه‌ها معطل مانده بودند. اما درست با یک تغییر ساده و آمدن چهره‌ای تازه‌نفس، گویی خون تازه‌ای در رگ‌های آن اداره دمیده شد. امکاناتی که خاک می‌خوردند راهی فعالیت شدند، فرآیندها بهبود یافتند و ناگهان شهر حس کرد که اداره‌ای به نام …. زنده است و کار می‌کند. این معجزه نبوده و نیست؛ این صرفاً خاصیت «انرژی تازه» و نگاهی است که هنوز آلوده به رخوت و تعارفات قدیمی نشده است. مدیر جدید انگیزه دارد خودش را نشان دهد، با جسارت وارد میدان می‌شود و فراتر از ساعات معمول کارتابل‌داری، پای کار می‌ایستد. گردش نخبگان و تزریق نیروی جدید به بدنه ادارات، خونِ در گردش نظام اجرایی است. نباید از رفتن آدم‌ها ترسید؛ باید از ماندن آدم‌هایی ترسید که سال‌هاست جز امضاهای روتین و دفاع از کم‌کاری‌ها، هیچ طرح و ایده نویی برای خدمت به مردم در چنته ندارند. تغییر، نبض حیات خدمت‌رسانی است؛ آن را متوقف نکنیم.