جمعه در شهر آبیز شهرستان زیرکوه، جشنوارهای به نام زعفران برگزار شد؛ چند وقت پیشتر هم داستان زرشک بود و این بساط برو و بیا. همهچیز در ظاهر قشنگ است؛ کلیپهای رنگارنگ، عکسهای یادگاری پشت تریبونها، رقص محلی، تعریف و تمجید از طلای سرخ و یاقوت سرخ و کلی شعارهای قشنگ درباره حمایت از کشاورز. اما وقتی دوربینها خاموش میشوند و مهمانان ویژه راهی شهر میشوند، واقیعت زندگی ما روستاییان و کشاورزان دقیقاً سر جای خودش باقی میماند و هیچ فرقی نمیکند. برای من کشاورز که تمام سال با هزار بدبختی، بیآبی، هزینههای سرسامآور کود و سم و کارگر، دستوپنجه نرم میکنم، این سوال بزرگ پیش میآید که این همه جشنواره چه مزیت و دردی از ما دوا میکند؟ مشکلات معیشتی، خشکسالیهای پیدرپی، قیمتگذاریهای دستوری و دلالیهایی که دسترنج یک سال زحمت ما را به ثمن بخس میبرند، سالهاست سر جای خودشان هستند و تکان نمیخورند. آب قناتها هر روز کمتر میشود، هزینههای زندگی بالا میرود و جیب کشاورز خالیتر از همیشه است. مسئولان محترم! برگزاری جشنواره و همایشهای پرهزینه زمانی معنا دارد که سفره کشاورز هم رنگین شود. اگر این جشنوارهها قرار است فقط جنبه نمایشی داشته باشد و آمار بیلان کار مدیران را بالا ببرد، چه سودی برای مردمی دارد که زیر بار قرض و وام ماندهاند؟ کشاورز زیرکوهی امروز به جای جشنواره و شعار، به حمایت واقعی، آب پایدار، تسهیلات بیدردسر، بازار مطمئن فروش و کوتاه کردن دست دلالان نیاز دارد. زعفران و زرشک زیرکوه در کشور و حتی جهان بینظیر است، اما تا زمانی که ارزش افزوده واقعی این محصول به جیب خود کشاورز نرود، این جشنها بیشتر شبیه یک نمکپاشیدن به زخمهای کهنه ماست. امیدواریم به جای این همایشهای فرمالیته، روزی برسد که مدیران ما مشکلات ریشهای و درد واقعی مردم را با همین شور و هیجان پیگیری و حل کنند. شنبهای که از راه میرسد، باز هم زمین ما تشنه است و مشکلات ما پابرجاست؛ به داد کشاورز برسید!

رمضانی – آیین اختتامیه سومین کنفرانس ملی و نخستین کنفرانس بینالمللی «علم داده در کاربردهای

