چند وقت پیش در فضای مجازی کلیپی دست به دست شد که یکی از نمایندگان مجلس به طرح پیشنهادی یکی از جلسات استانی اعتراض می‌کرد. موضوع این بود که بودجه‌ای قابل توجه برای یک پروژه مشخص، به‌طور مشترک برای سه شهرستان در نظر گرفته شده، اما پیشنهاد شده بود دو شهرستان را حذف و بودجه را به یک شهرستان دیگر بدهند. قصد جدل پیرامون این پیشنهاد ندارم اما می خواهم بگویم. توسعه واقعی، بدون عدالت، نه‌تنها ناتمام که آسیب‌زا خواهد بود. وقتی تمام امکانات، زیرساخت‌ها و سرمایه‌گذاری‌ها به سمت مناطقی هدایت می‌شود و مناطق دیگر در حاشیه قرار می‌گیرند، نتیجه‌ای جز خالی‌شدن تدریجی همان مناطق محروم نخواهد داشت. کمبود خدمات، نبود فرصت شغلی، ضعف زیرساخت‌ها و حتی نبود برنامه‌های فرهنگی، مردم را ناچار به مهاجرت می‌کند، و این چرخه معیوب باز هم فاصله توسعه بین مناطق را بیشتر می‌کند. عدالت در توسعه یعنی همه مناطق، متناسب با ظرفیت‌ها، نیازها و موقعیت جغرافیایی‌شان، سهمی از بودجه و پروژه‌ها داشته باشند. اتفاقاً بسیاری از مناطق کم‌جمعیت، به‌ویژه در استان‌های مرزی، از نظر اهمیت راهبردی، منابع طبیعی یا ظرفیت‌های تولیدی، پتانسیل‌هایی دارند که اگر همان ابتدا تقویت شوند، می‌توانند از موج مهاجرت جلوگیری کنند و حتی مقصد سرمایه‌گذاران شوند اینکه بگوییم «جمعیت بیشتر، بودجه بیشتر» فقط نگاه کوتاه‌مدت به موضوع است. در بلندمدت، این سیاست مناطق کم‌جمعیت را خالی می‌کند، امنیت مرزها را به خطر می‌اندازد و فشار بر شهرهای بزرگ را افزایش می‌دهد. در مقابل، اگر رشد متوازن باشد، هم شهرهای بزرگ‌تر به زندگی بهتر می‌رسند و هم مناطق کوچک‌تر فرصت شکوفایی پیدا می‌کنند. نماینده‌ای که نسبت به این موضوع اعتراض کرده، درواقع صدای همان مناطقی را بلند کرده که سهم‌شان از توسعه، گاهی حتی به اندازه نیازهای اولیه هم نیست. انتظار مردم این است که مسئولان کشور و استان ، بودجه و پروژه‌ها را نه بر اساس صرف تعداد جمعیت، بلکه بر پایه نیازسنجی دقیق، عدالت منطقه‌ای و دوراندیشی تقسیم کنند. تنها در این صورت است که توسعه، هم پایدار خواهد بود و هم همگانی.