سلام اوای عزیز. همه از بی‌آبی می‌گویند؛ از خشکسالیِ مزمن و خشک شدن قنات‌ها و فرونشست دشت‌ها. اما واقعاً چرا این بلا سرمان آمده؟ بشنو، قصه فقط مقصر جلوه دادن دولت‌ها و اسم آوردن از مسئولان امروز و دیروز نیست؛ ماجرا ریشه‌دارتر و عمیق‌تر از حرف‌های بنگاهی و مصاحبه‌های مشق‌شده تلویزیونی است. سال‌هاست راهبرد آبی این سرزمین، شده مسابقه در حفر چاه‌های عمیق و نیمه‌عمیق. هر روز مجوز، هر شب چاه. تا جایی که دشت‌های مادر را سوراخ‌سوراخ کردیم برای کمی هندوانه و خربزه در دل بیابانی که حتی خودش هم گاهی یادش می‌رفت باران چه طعمی داشت. کافی بود زمستانی دو دل رحمت کند، سر و کله باغ‌های جدید و زمین‌های زیر کِشت هندوانه پیدا می‌شد. انگار نه انگار ذخیره آب زیرزمینی، فقط نامی است توی کتاب‌ها. اصلِ بحران، از همین‌جا کلید خورد: وقتی صنایع مدرن و سرمایه‌گذاری جذاب نشد، مردم و حتی مسئولان رفتند سراغ کشاورزی سنتی. انگار کِشت سنتی، ساده‌ترین راه نفس کشیدن منطقه بود. دیر یا زود، حالا دیگر نفس‌ها به شماره افتاده است. اما مگر سرمایه‌گذار جراتی برای ورود داشت وقتی هزار جور مانع بی‌خود و بخشنامه و سلیقه‌ای جلویش سبز می‌شد؟ سرمایه‌گذار این سرزمین یاد گرفت سرمایه‌اش را بردارد و همین حوالی یا کشورهای دیگر خرج کند چون اینجا بیشتر باید وقت و شرافتش را تلف می‌کرد، تا سرمایه‌اش را. سیاست‌ها اگر به سمت صنعت حرکت می‌کرد، اگر سرمایه‌دار را به چشم فرصت نگاه می‌کردند نه تهدید، اگر مشوق و حمایت بود به جای جریمه و مانع، شاید الان دشت‌های خراسان جنوبی و سیستان نقاط کشور آب بیشتری در دلشان ذخیره داشتند و جوانانش پشت تراکتورهای آب‌بلع نایستاده بودند. ریشه بی‌آبی، در نگاه به گذشته است؛ آنجایی که زمین و آب را بی‌پشتوانه نقشه کشی کردند و به سهم فردا، بی‌توجه گذشتند. امروز باید یاد بگیریم که توسعه، فقط با شعار و حفر چاه آزاد نمی‌شود؛ باید در سیاست‌های بالادستی، فکر جدید و جسارت حمایت از سرمایه‌گذاری بومی دمیده شود. اگر نه، هر سال تشنگی بیشتر، و مقصرها فقط تکرار خواهند شد…