من یک شهروند عادی بیرجندم؛ نه توقع عجیب‌وغریبی دارم و نه خواسته‌ای خارج از عرف. فقط می‌خواهم وقتی به دستگاه عابربانک مراجعه می‌کنم، بتوانم چند اسکناس برداشت کنم؛ همین. اما این روزها همین خواسته ساده تبدیل به یک آرزو شده است. چند روز پیش برای پرداخت کرایه تاکسی و ویزیت دکتر نیاز به پول نقد داشتم. مثل همیشه کارت بانکی همراهم بود و خیال می‌کردم با مراجعه به اولین عابربانک کارم راه می‌افتد. اما اولین دستگاه: فاقد موجودی. دومی: خارج از سرویس. به بانکی در سطح شهر سر زدم پاسخ کارمندان یکی بود: پول نقد نداریم. هرچند که با بدختی پول نقد گرفتم اما واقعا این وضعیت تعجب آور بود. واقعاً سؤال اینجاست: آیا در سال ۱۴۰۵ باید برای چند برگ اسکناس این‌طور درمانده شویم؟ آقایان بانکی پول نقد هنوز یک ضرورت روزمره است. از عیدی دادن و کمک به نیازمند گرفته تا خریدهای خرد، کرایه‌ها و حتی برخی خدمات درمانی. نمی‌شود همه چیز را به کارت و تراکنش الکترونیک حواله داد، در حالی که زیرساخت‌ها کامل نیست و بسیاری از خدمات همچنان نقدی انجام می‌شود. در دو ماه گذشته و با شرایط خاصی که بر کشور حاکم بوده، طبیعی است که مردم برای اطمینان خاطر، مقداری پول نقد در اختیار داشته باشند. اما آیا پاسخ این نگرانی باید قفل شدن عابربانک‌ها باشد؟ اگر شبکه بانکی در مقاطعی دچار مشکل شده، چرا اطلاع‌رسانی شفاف انجام نمی‌شود؟ چرا برنامه‌ریزی برای تأمین حداقل نیاز روزمره مردم صورت نمی‌گیرد؟ این وضعیت فقط یک ناراحتی کوچک نیست؛ نشانه یک اختلال جدی در مدیریت توزیع نقدینگی خرد در سطح شهر است. وقتی شهروند برای دسترسی به پول خودش باید از این شعبه به آن شعبه برود و در نهایت دست خالی برگردد، اعتماد عمومی آسیب می‌بیند. انتظار معجزه ندارم. فقط می‌خواهم وقتی حقوقم به حساب واریز می‌شود، بتوانم در صورت نیاز آن را به شکل نقدی هم دریافت کنم. مدیریت شهری و مسئولان بانکی باید پاسخ دهند که چرا در شهری مثل بیرجند، تأمین چند اسکناس به یک چالش روزانه تبدیل شده است؟ پول نقد، هنوز هم بخشی از زندگی مردم است. حذف تدریجی آن بدون فراهم کردن جایگزین کامل، فقط مردم را سرگردان‌تر می‌کند. تجربه این روزها نشان داد که گاهی برای داشتن پول خودمان هم باید به شانس و پارتی متوسل شویم؛ و این، برای هیچ شهری زیبنده نیست.