چند ماهی است که در فضای خبری و محافل اقتصادی مدام گفته می‌شود باید قیمت محصولات بومی استان مثل زرشک، عناب و زعفران افزایش پیدا کند تا کشاورز سود بیشتری ببرد و انگیزه تولید بالا برود.هیچ‌کس با سود کردن کشاورز مخالف نیست؛ اتفاقاً مردم می‌دانند زحمت کشاورزی در شرایط خشکسالی، گرانی نهاده‌ها و دشواری کار در زمین خیلی بیشتر از سودی است که آخر سر نصیبش می‌شود. اما پرسش ساده ما این است: قرار است این افزایش‌ها تا کجا ادامه داشته باشد و جایِ مصرف‌کننده در این معادله کجاست؟ وقتی قیمت‌ها مدام بالا می‌رود، خانواده‌های عادی دیگر توان خرید همان زرشک و زعفرانی را که روزی چاشنی سفره‌شان بود، ندارند. بالا رفتن قیمت ممکن است در ظاهر به نفع کشاورز باشد، اما در عمل باعث می‌شود قدرت خرید مردم پایین بیاید، مصرف کاهش پیدا کند و در نهایت خود تولیدکننده هم ضرر ببیند. یعنی باز همان داستان تکراری: حلقه‌ای از تورم که نه به نفع کشاورز تمام می‌شود، نه مصرف‌کننده. بهتر است قبل از هر تصمیمی درباره قیمت‌گذاری، نگاهی متعادل به هر دو طرف بازار داشته باشیم. حمایت از کشاورز، حتماً لازم است اما نه فقط با بالا بردن قیمت محصول. می‌شود از راه‌های دیگری حمایت کرد؛ مثلاً کاهش هزینه تولید، ایجاد بازارهای صادراتی مطمئن یا سرمایه‌گذاری در صنایع تبدیلی تا محصول با ارزش افزوده بالاتر فروخته شود.در نهایت، سودِ واقعی وقتی است که هم کشاورز راضی باشد و هم مردم توان خرید داشته باشند. اگر یکی از این دو فراموش شود، نه سفره‌ای رنگین می‌ماند و نه انگیزه‌ای برای تولید پایدار. کاش این‌بار تصمیم‌گیران قبل از حرف از افزایش قیمت، کمی هم از توان مردم بگویند.