پیش‌بینی‌های هواشناسی مبنی بر ورود به فاز قدرتمند پدیده «ال‌نینو» و احتمال وقوع بارندگی‌های چشمگیر در پاییز و زمستان پیش‌رو، بی‌شک موجی از امید و سرور را در میان مردم، کشاورزان و دوستداران طبیعت برانگیخته است. پس از خشکسالی‌های فرسایشی و اُفت شدید سفره‌های آب زیرزمینی، خبر سیراب شدن دشت‌های تشنه و بارش رحمت الهی نویدبخش احیای حیات و رونق دوباره اقتصاد کشاورزی است. اما پشت این لبخند امید، یک پرسش بنیادین و اضطراب‌آلود نهفته است: آیا مدیریت شهری و دستگاه‌های خدمات‌رسان، به موازات این تغییرات اقلیمی، آرایش بحران به خود گرفته‌اند؟ تجربه تلخ سال‌های گذشته در گوشمان نجوا می‌کند که فاصله میان یک «رحمت الهی» تا یک «بحران خانمان‌سوز»، تنها چند ساعت غفلت در ساماندهی زیرساخت‌هاست. پدیده ال‌نینو اغلب با بارش‌های کوتاه‌مدت، متراکم و رگباری همراه است؛ الگویی که در فقدان یک شبکه استاندارد و تاب‌آور برای جمع‌آوری آب‌های سطحی، در چشم‌به‌هم‌زدنی معابر را به رودخانه‌های خروشان و محلات آسیب‌پذیر را به کانونی از سیلاب و آب‌گرفتگی بدل می‌کند. غافلگیری در برابر بارشی که روزها قبل سازمان هواشناسی تاریخ و میزان آن را اعلام کرده، هیچ توجیه مدیریتی و اخلاقی نخواهد داشت. امروز وقت گزارش‌های کاغذی و مانورهای نمادین نیست. مدیریت شهری، ستادهای مدیریت بحران و دستگاه‌های متولی در سراسر منطقه موظف‌اند پیش از اولین قطره باران، نقشه نقاط حادثه‌خیز را بازبینی کنند؛ از لایروبی و پاک‌سازی اساسی کانال‌ها و مسیل‌ها گرفته تا آماده‌باش کامل ماشین‌آلات، پمپ‌های خودمکش و تیم‌های امدادی. همچنین توجه ویژه به سکونتگاه‌های غیررسمی و بافت‌های فرسوده که بیشترین شکنندگی را در مواجهه با سیلاب دارند، ضرورتی انکارناپذیر است. باران نعمت است و قرار است طراوت و سرزندگی به ارمغان آورد، نه ویرانی، انسداد معابر و خسارت مالی و جانی به شهروندان. پدیده ال‌نینو یک آزمون عیار برای سنجش تاب‌آوری شهری و میزان آمادگی مدیران است؛ آزمونی که هرگونه انفعال در آن، هزینه‌ای سنگین را بر دوش مردم تحمیل خواهد کرد. علاج واقعه را باید امروز و پیش از وقوع اندیشید؛ فردا که باران بند بیاید و شهر به گل بنشیند، جلسات مدیریت بحران نوشداروی پس از مرگ سهراب خواهد بود.