بسیاری از مردم بیرجند و حتی شهرستان‌های اطراف، وقتی بیمار می‌شوند یا نیاز به ویزیت پزشک متخصص پیدا می‌کنند، به جای اینکه خیالشان از بابت دسترسی به درمان راحت باشد، تازه با یک مسیر طولانی و خسته‌کننده روبه‌رو می‌شوند. گرفتن نوبت از بعضی پزشکان متخصص آن‌قدر سخت شده که گاهی بیمار باید چند روز مدام تماس بگیرد، حضوری مراجعه کند یا هفته‌ها منتظر بماند تا شاید نوبتی خالی پیدا شود. این مسئله برای کسی که درد دارد یا درگیر بیماری یکی از اعضای خانواده‌اش است، فقط یک مشکل اداری نیست؛ یک فشار روحی واقعی است. وقتی بیمار از شهرستانی مثل درمیان، خوسف، سربیشه یا زیرکوه به بیرجند می‌آید، انتظار دارد خدمات درمانی با نظم بیشتری در دسترس باشد. اما در بسیاری موارد، نه نوبت‌گیری آسان است، نه زمان انتظار کوتاه، و نه تعداد متخصصان پاسخگوی حجم مراجعه مردم است. بدتر از همه این است که خیلی از بیماران در نهایت مجبور می‌شوند برای یک ویزیت تخصصی، انجام بعضی آزمایش‌ها یا ادامه درمان، راهی مشهد یا تهران شوند. این یعنی هم هزینه رفت‌وآمد و اقامت به خانواده تحمیل می‌شود، هم بیمار در شرایط جسمی نامناسب، سختی بیشتری را تحمل می‌کند. واقعاً سؤال اینجاست که مرکز یک استان تا چه اندازه باید از نظر خدمات درمانی مجهز باشد تا مردم برای مسائل قابل پیش‌بینی این‌طور سرگردان نشوند؟ مردم از پزشکان انتظار معجزه ندارند، اما از مسئولان دانشگاه علوم پزشکی انتظار برنامه‌ریزی دارند. باید برای افزایش دسترسی به پزشکان متخصص، توزیع بهتر خدمات درمانی، کاهش زمان انتظار و ماندگاری بیشتر نیروهای پزشکی در استان، فکری اساسی شود. اگر قرار باشد هر بیمار برای درمان مناسب ناچار به خروج از استان باشد، این یعنی هنوز در یکی از ابتدایی‌ترین نیازهای مردم، یعنی سلامت، با مشکل روبه‌رو هستیم. درمان، موضوعی نیست که مردم بتوانند آن را به فردا موکول کنند. درد و بیماری منتظر هماهنگی‌های اداری نمی‌ماند. امیدواریم مسئولان به این مطالبه جدی مردم با نگاه فوری‌تر و عملی‌تری پاسخ دهند.