سال‌ها حضور در فضای اقتصادی استان باعث شده خبرهای اقتصادی و تولیدی را با حساسیت بیشتری دنبال کنم. اخیراً خبری خواندم که هم برایم جذاب بود و هم اندکی تلخ. اینکه حدود نود درصد از سهم بازار جهانی گران‌ترین ادویه دنیا در اختیار ایران است، واقعیتی افتخارآمیز به نظر می‌رسد؛ اما وقتی می‌بینیم بخش قابل توجهی از همین محصول ارزشمند همچنان به صورت فله‌ای از کشور خارج می‌شود، ماجرا شکل دیگری پیدا می‌کند. معنای ساده این وضعیت آن است که در حساس‌ترین بخش زنجیره ارزش، یعنی جایی که محصول باید به برند و هویت بازار تبدیل شود، میدان را به دیگران واگذار کرده‌ایم.واقعیت این است که زحمت اصلی تولید بر دوش کشاورز ایرانی است؛ از کاشت و برداشت گرفته تا حفظ کیفیت محصول در شرایط دشوار اقلیمی. اما زمانی که محصول بدون فرآوری مناسب و بدون بسته‌بندی حرفه‌ای از کشور خارج می‌شود، ارزش افزوده آن در جایی دیگر شکل می‌گیرد. در بازارهای لوکس اروپا یا کشورهای حاشیه خلیج فارس، همین محصول با نام و نشان شرکت‌ها و برندهای خارجی عرضه می‌شود و آن‌ها از اعتبار و سودش بهره می‌برند؛ در حالی که ریشه این ثروت در خاک ایران است.اگر به زنجیره ارزش این محصول نگاه کنیم، می‌بینیم که بخش مهمی از سود واقعی نه در مزرعه بلکه در مرحله فرآوری، طراحی، بازاریابی و بسته‌بندی شکل می‌گیرد. هر گامی که در این مسیر برداشته شود، در واقع بازگرداندن بخشی از ارزشی است که سال‌ها از دست داده‌ایم. ایجاد صنایع فرآوری، توجه به طراحی بسته‌بندی‌های خلاقانه و حضور هدفمند در بازارهای جهانی می‌تواند همان حلقه گمشده‌ای باشد که جایگاه واقعی این محصول ایرانی را تثبیت می‌کند.امروز که بسیاری از بازارهای جهان به دسترنج کشاورز ایرانی وابسته‌اند، زمان آن رسیده که ما نیز روایت و هویت این محصول را در اختیار بگیریم. امضای ایرانی باید روی محصولی باشد که از دل خاک این سرزمین به دست می‌آید. اگر چنین نگاهی شکل بگیرد، دیگر ارزش این دارایی کم‌نظیر در بنادر و فروشگاه‌های خارجی به نام دیگران ثبت نخواهد شد، بلکه به عنوان سرمایه‌ای ملی به اقتصاد و اعتبار خود کشور بازخواهد گشت.