من ساکن مهرشهرم، خیابان نهم دی. سال‌هاست اینجا زندگی می‌کنم و همیشه یکی از امتیازهای این منطقه، آرامش و فضای بازش بوده. زمین‌های خالی و کوچه‌های خلوتش حس نفس کشیدن می‌داد. اما مدتی است این آرامش از ما گرفته شده؛ نه به خاطر ساخت‌وساز، نه به خاطر ترافیک، بلکه به خاطر افزایش بی‌رویه سگ‌های ولگردی که در همین فضاهای خالی جولان می‌دهند. واقعیت این است که وقتی هر روز و هر شب عده‌ای برایشان غذا می‌گذارند، طبیعی است که این حیوانات در همان محدوده ماندگار شوند و حتی تعدادشان بیشتر شود. منِ شهروندی که بچه‌ام باید از این کوچه رد شود، یا سالمندی که صبح زود برای پیاده‌روی بیرون می‌رود، چه گناهی کرده‌ام که باید نگران حمله یا پارس‌های ممتد نیمه‌شب باشم؟ چند بار خودم شاهد بوده‌ام که موتورسواری را دنبال کرده‌اند یا به رهگذری حمله‌ور شده‌اند. شاید برای بعضی‌ها غذا دادن یک کار دلسوزانه باشد، اما نتیجه‌اش برای ساکنان این محله چیزی جز اضطراب و سلب آسایش نیست. آقا، خانم، خواهش می‌کنم غذا ندهید. والله ندهید. اگر دلسوز حیوانات هستید، راهش این نیست که وسط بافت مسکونی برایشان سفره پهن کنیم و بعد مسئولیت پیامدهایش را به گردن دیگران بیندازیم. این کار فقط باعث تجمع بیشتر، زاد و ولد بیشتر و در نهایت خطر بیشتر می‌شود. ما مخالف مهربانی نیستیم، مخالف بی‌تدبیری هستیم. مهرشهر جای زندگی است، نه پاتوق سگ‌های ولگرد. انتظار داریم همسایه‌ها کمی به فکر امنیت و آرامش جمعی باشند. مهربانی اگر قرار است معنا داشته باشد، باید هم انسان را ببیند هم حیوان را؛ نه اینکه یک طرف ماجرا را نادیده بگیرد و آسایش یک محله را قربانی احساسات لحظه‌ای کند.