بیرجندِ امروز، با بیرجندِ یک دهه پیش تفاوت‌های ماهوی دارد. گسترش بی‌وقفه‌ کالبدی شهر و افزایش سرسام‌آور تعداد خودروها، زیرساخت‌های ترافیکی را به یکی از حیاتی‌ترین نیازهای پایتخت خراسان جنوبی تبدیل کرده است. در این میان، احداث تقاطع‌های غیرهمسطح در نقاط حادثه‌خیز یا گلوگاه‌های ترافیکی، یک ضرورت اجتناب‌ناپذیر برای کاهش اتلاف وقت شهروندان و ارتقای امنیت تردد است. سال‌هاست که در جلسات شورای ترافیک و نشست‌های مدیریت شهری، صحبت از این تقاطع‌هاست و هر بار، پاسخ کمبود بودجه کلان به عنوان مهری بر پرونده‌ این مطالبات زده می‌شود. اگرچه محدودیت‌های مالی پروژه‌های عمرانی بزرگ در شرایط فعلی اقتصادی بر کسی پوشیده نیست، اما آیا استمرار این وضعیت انفعالی، پاسخی شایسته به نیازهای رو به رشد مرکز استان است؟ هنر مدیریت در تنگناهای مالی، عبور از توجیه بن‌بست‌ها و رسیدن به خلاقیت در اجراست. مدیریت شهری باید از پارادایم انتظار برای بودجه‌های دولتی خارج شود. چرا برای پروژه‌ای به این اهمیت، از ظرفیت‌های مولدسازی دارایی‌های شهرداری، جذب سرمایه‌گذار بخش خصوصی و یا مدل‌های مشارکت عمومی- خصوصی استفاده نمی‌شود؟ چرا به جای نگریستن به تقاطع به عنوان یک پروژه‌ عظیم تمام‌عیار، آن را به فازهای کوچک‌تر و قابل‌اجرا تقسیم نمی‌کنیم تا حداقل، زیرسازی و شروع عملیات فیزیکی آن، مرهمی بر زخم ترافیک شهری باشد؟ مردم ما، بسیار فهیم و واقع‌بین هستند. آن‌ها به خوبی می‌دانند که ساخت یک تقاطع غیرهمسطح در یک شب ممکن نیست، اما آن‌چه امروز باعث ناامیدی و گلایه می‌شود، نه کندی روند ساخت، بلکه سنگینی سکون و توقف است. شهر برای نفس کشیدن در ترافیک رو به افزایش، نیاز به جسارت مسئولان دارد. از مدیریت ارشد استان و شهرداری بیرجند انتظار می‌رود با تغییر رویکرد از مدیریت محافظه‌کارانه به مدیریت عملیاتی، گام اول را بردارند. حتی کلنگ‌زنی یک فاز اجرایی، پیامی روشن برای شهروندان دارد که نشان می‌دهد اراده‌ای برای حل این گره‌ ترافیکی وجود دارد. بیرجند، شایسته‌ پروژه‌هایی است که نه در حرف، بلکه در سیمای شهر دیده شود.