یکی از شعارهای تکراری در سال‌های اخیر، «مردم‌محوری» و «حضور در میان مردم» بوده است؛ اما اگر کمی از فضای شعار فاصله بگیریم و به واقعیت نگاه کنیم، این سؤال جدی پیش می‌آید که مدیران کل دستگاه‌های اجرایی استان تا چه اندازه در شهرستان‌ها حضور پیدا می‌کنند و مسائل مردم را از نزدیک می‌شنوند؟ واقعیت این است که سفرهای شهرستانی مدیران کل، به جز در مواردی که استاندار در سفر باشد، چندان به چشم نمی‌آید. به یقین می گویم اطلاعات واشراف شخص استاندار از جزئیات مطالبات مردم در شهرستان ها به مراتب بیشتر از مدیران کل تخصصی در آن حوزه است و بسیاری از این سفرها نیز اگر توسط مدیران کل انجام شود، در حد یک دیدار کوتاه با فرماندار و چند جلسه اداری محدود خلاصه می‌شود؛ جلسه‌ای در اتاقی بسته، چند گزارش رسمی و در نهایت خداحافظی. در چنین چارچوبی طبیعی است که فاصله میان مدیران استانی و مشکلات واقعی مردم روزبه‌روز بیشتر شود. در حالی که فلسفه سفرهای شهرستانی دقیقاً برای همین است که مدیران، مسائل را از نزدیک ببینند؛ نه از پشت گزارش‌ها و نامه‌های اداری. وقتی مدیرکل تنها در مرکز استان بنشیند و عمده ارتباطش با شهرستان‌ها از طریق مکاتبه یا گزارش‌های اداری باشد، بسیاری از مشکلات ریز و درشت اصلاً دیده نمی‌شود یا دیر دیده می‌شود. یکی از ابزارهای مؤثر برای کاهش این فاصله، برگزاری «میز خدمت» در شهرستان‌هاست؛ فرصتی که مردم بتوانند بدون واسطه، مشکلات خود را با مدیران در میان بگذارند. اما واقعیت این است که چنین برنامه‌هایی هنوز به یک روال منظم و جدی تبدیل نشده است. گاهی میز خدمتی برگزار می‌شود، آن هم بیشتر در قالب برنامه‌های مناسبتی یا سفرهای رسمی. در حالی که این موضوع باید به یک برنامه ثابت و قابل پیش‌بینی تبدیل شود. مدیران کل دستگاه‌های اجرایی باید موظف باشند که به‌صورت منظم و برنامه‌ریزی‌شده در شهرستان‌ها حضور پیدا کنند. اگر هر ماه چند مدیرکل در یک روز مشخص در یکی از شهرستان‌ها حاضر شوند و در قالب میز خدمت پاسخگوی مردم باشند، هم بسیاری از گره‌های اداری سریع‌تر باز می‌شود و هم اعتماد عمومی تقویت خواهد شد. بسیاری از مشکلاتی که ماه‌ها در پیچ‌وخم اداری می‌ماند، گاهی با یک گفت‌وگوی مستقیم قابل حل است. البته هدف از این پیشنهاد، صرفاً افزایش تعداد سفرهای اداری نیست؛ بلکه تغییر نگاه مدیریتی است. مدیری که شهرستان را فقط در قالب آمار و گزارش می‌شناسد، با مدیری که در میان مردم می‌نشیند و مسائل را از نزدیک می‌بیند، قطعاً تصمیم‌های متفاوتی خواهد گرفت.شهرستان‌ها نباید فقط در زمان سفرهای رسمی و برنامه‌های تشریفاتی دیده شوند. توسعه متوازن زمانی معنا پیدا می‌کند که مدیران استانی حضور میدانی را بخشی از وظیفه طبیعی خود بدانند، نه یک برنامه استثنایی. شاید وقت آن رسیده باشد که برای این حضور، سازوکاری مشخص و الزام‌آور تعریف شود؛ برنامه‌ای که بر اساس آن، مدیران کل بدانند شهرستان‌ها فقط روی نقشه استان نیستند، بلکه محل زندگی مردمی‌اند که انتظار دارند صدایشان شنیده شود .