مهدی آبادی – از هنگامی که آدمی بر کره زمین پدید آمد، برای رفع نیازهای خود نیازمند کوشش بود.زندگی انسان بر محور کار می گرد و کار، تلاش انسان جهت حصول به هدف معین است.کلید گشایش هر استعدادی در درون انسان کار است.کار بزرگترین و شاید زیربنایی ترین بخش زندگی انسان است، چراکه از کار می توان به جوهره درونی افراد پی برد وقتی این جوهره های درونی آشکار شوند و استعدادهای بالقوه به منصه ظهور برسند می توان به وجود جامعه ای پویا امیدوار بود. هفته کار و کارگر فرصتی است برای آن‌که دوباره به یاد بیاوریم چرخ‌های اقتصاد، تولید و خدمات این سرزمین، بر شانه‌های چه کسانی می‌چرخد؛ زنان و مردانی که بی‌هیاهو، با دستان پینه‌بسته و دل‌هایی سرشار از امید، روز و شب در کارگاه‌ها، کارخانه‌ها، مزارع، معادن، پروژه‌های عمرانی و واحدهای خدماتی مشغول کارند. کارگران استان ما، گمنام‌ترین اما مؤثرترین قهرمانان عرصه تولید و خدمت‌اند؛ کسانی که بدون حضورشان، هیچ طرح توسعه‌ای به سرانجام نمی‌رسد و هیچ کسانی که بدون حضورشان، هیچ طرح توسعه‌ای به سرانجام نمی‌رسد و هیچ برنامه‌ای از روی کاغذ به واقعیت تبدیل نمی‌شود. امروز اگر در این استان از رونق واحدهای تولیدی، حرکت طرح‌های زیرساختی، پویایی خدمات شهری و روستایی و استمرار فعالیت بسیاری از بخش‌های اقتصادی سخن می‌گوییم، باید بدانیم که در پسِ هر عدد و شاخص و گزارش، تلاش کارگری ایستاده است که شاید نامش در هیچ گزارشی نیاید، اما حاصل کارش، در زندگی همه ما جاری است. هفته کار و کارگر تنها یک مناسبت تقویمی نیست؛ تذکری است برای ما تا به معنای واقعی کلمه، “ارزش کار” را بازخوانی کنیم. تشکر از کارگران، فقط چند جمله تعارف‌آمیز در مراسم رسمی یا نصب چند بنر تبریک در شهر نیست. قدردانی واقعی، در به رسمیت شناختن حقوق آنان، بهبود شرایط کار، تأمین حداقل‌های رفاهی و کاهش دغدغه‌های معیشتی معنا پیدا می‌کند. کارگر زمانی احساس احترام واقعی می‌کند که کرامتش در محیط کار حفظ شود، حقوقش به‌موقع پرداخت شود و آینده‌اش در هاله‌ای از ابهام و نگرانی نباشد. در عین حال، نمی‌توان از واقعیت‌های تلخی که امروز بسیاری از کارگران استان با آن مواجه‌اند چشم پوشید. یکی از اصلی‌ترین مسائل، پایین بودن سطح حقوق و دستمزد در برابر هزینه‌های واقعی زندگی است. افزایش مداوم قیمت‌ها، اجاره مسکن، هزینه‌های درمان و آموزش، فشار مضاعفی بر دوش خانواده‌های کارگری گذاشته است. کارگری که صبح تا شب کار می‌کند، نباید در تأمین حداقل نیازهای خانواده‌اش درمانده باشد. دستمزدی که با واقعیت‌های بازار و خط فقر فاصله دارد، نه‌تنها زندگی کارگر را فرسوده می‌کند، بلکه انگیزه و بهره‌وری را نیز هدف می‌گیرد. مشکل دیگر، تأخیر در پرداخت حقوق در برخی واحدهاست؛ تأخیری که گاهی به ماه‌ها می‌رسد و زندگی خانواده‌ها را دچار بحران می‌کند. حقوق به‌موقع، ابتدایی‌ترین و بدیهی‌ترین حق کارگر است. نمی‌توان از او انتظار تعهد و کیفیت کار داشت، وقتی نمی‌داند حقوق ماهانه‌اش چه زمانی پرداخت خواهد شد. در کنار آن، بیمه‌نشدن یا بیمه ناقص کارگران، به‌ویژه در مشاغل سخت و زیان‌آور، زنگ خطری جدی است. کارگری که هر روز با خطرات محیط کار مواجه است، باید بداند در صورت حادثه، بیماری یا بازنشستگی، پشتوانه‌ای قانونی و مالی دارد. دغدغه معیشت، نااطمینانی نسبت به آینده شغلی، قراردادهای موقت و ناپایدار، نبود ایمنی کافی در برخی محیط‌های کاری و مشکلات مسکن، بخشی دیگر از واقعیت‌های زندگی کارگری است. این دغدغه‌ها فقط مسئله یک قشر خاص نیست؛ مسئله جامعه است. جامعه‌ای که ستون‌های تولید و خدمات آن با اضطراب و نگرانی به کار ادامه می‌دهند، نمی‌تواند به توسعه پایدار دل‌خوش باشد. رسیدگی به وضعیت کارگران، نه یک لطف و امتیاز، بلکه وظیفه‌ای قانونی، اخلاقی و عقلانی است. در چنین شرایطی، انتظار از مسئولان استان روشن است. مدیران اجرایی، اقتصادی و اجتماعی باید فراتر از شعار و مراسم، به صورت عملی و مستمر در کنار کارگران و نمایندگان آنان باشند. نظارت بر اجرای قوانین کار، جلوگیری از تضییع حقوق کارگران، حمایت از واحدهایی که به‌طور قانونمند حقوق و بیمه را پرداخت می‌کنند و برخورد با متخلفان، بخشی از این مسئولیت است. سیاست‌گذاری‌های استانی باید به گونه‌ای باشد که هم از تولیدکننده و کارفرما حمایت شود و هم کارگر، قربانی تنظیم‌گری‌های ناقص و تصمیم‌های مقطعی نشود. از مسئولان انتظار می‌رود “هوای کارگران را داشتن”، تنها به هفته کار و کارگر محدود نشود. کارگر، فقط در چند روز خاصِ تقویم، نیازمند توجه نیست؛ مشکلات او در طول سال پابرجاست. تحلیل‌ها، سخنرانی‌ها و وعده‌ها، اگر قرار باشد فقط در همین هفته شنیده شود و بعد فراموش گردد، نه دردی را درمان می‌کند و نه اعتمادی می‌سازد. پیگیری مشکلات کارگری، باید به یک روند دائمی در دستورکار مسئولان استان تبدیل شود؛ از کارگروه‌های تخصصی گرفته تا حضور میدانی در کارگاه‌ها و شنیدن بی‌واسطه حرف‌های کارگران. در پایان، ضمن تقدیر صمیمانه از همه کارگران شریف و زحمتکش استان، باید تأکید کرد که آینده این دیار، بر پایه تلاش همین دستان توانمند بنا می‌شود. هر اندازه که برای حفظ کرامت، امنیت شغلی و رفاه نسبی آنان قدم برداریم، در واقع برای آینده‌ای مطمئن‌تر و اقتصادی پایدارتر سرمایه‌گذاری کرده‌ایم. امیدواریم روزی برسد که وقتی از هفته کار و کارگر سخن می‌گوییم، نه تنها به یاد مراسم و شعارها، که به یاد اقدامات مؤثر و تصمیم‌هایی بیفتیم که واقعاً باری از دوش کارگران برداشته است.
(لطفاً نظرات و پیشنهادات خود درباره این سرمقاله را از طریق 09155665782 ارسال بفرمایید)