روشن -بارش رحمت الهی و برفی که این روزها خراسان
جنوبی و به‌ویژه بیرجند را سفیدپوش کرد، بی‌تردید اتفاقی خوشحال‌کننده و امیدآفرین بود. در روزگاری که فشارهای اقتصادی، تورم افسارگسیخته و نگرانی از آینده، حال دل بسیاری از مردم را مکدر کرده، همین نعمت آسمانی توانست لبخندی هرچند کوتاه بر لب‌ها بنشاند و فضای شهر را از رخوت خارج کند. برف آمد و شهر نفس تازه‌ای کشید؛ نعمتی که نه فقط زمین، بلکه دل‌های خسته را هم سیراب کرد.این بارش‌ها پس از سال‌ها خشکسالی و کم‌بارشی، برای مردمی که بارها طعم ناامیدی از آسمان را چشیده بودند، نشانه‌ای از بازگشت امید بود. کشاورزان، شهروندان و حتی کودکان ، برف را نه صرفاً یک پدیده طبیعی، بلکه پیام‌آور روزهای بهتر می‌دانستند. در شرایطی که هر خبر خوب، کالایی کمیاب شده، این برف توانست برای ساعاتی هم که شده، مردم را از دغدغه‌های معیشتی جدا کند و یادآور شود که هنوز می‌شود امیدوار بود و به طور کلی چشم شهروندان بیرجندی را روشن کرد. اما متأسفانه تجربه تلخ همیشگی باز هم تکرار شد؛ هر زمان که جامعه از رحمت خدا، تلاش مردم یا حتی همت
بخشی از مسئولان روزنه‌ای از شادی می‌بیند، هستند مدیرانی که با کم‌کاری، بی‌تدبیری یا ترک فعل، این اتفاقات خوب را در کام مردم تلخ می‌کنند. گویی عده‌ای مأمور خاموش کردن هر چراغ امیدی هستند که در این شهر روشن می‌شود. پس از همین برف اخیر، در حالی که مردم با شوق از زیبایی شهر سفیدپوش سخن می‌گفتند، خیابان‌های بیرجند در کمترین زمان ممکن قفل شد. یخ‌زدگی معابر، تردد را مختل و شهر را فلج کرد. چالشی که راه‌حل آن پیچیده نبود؛ شن‌پاشی ساده و به‌موقع می‌توانست از بسیاری از این مشکلات جلوگیری کند. اما متأسفانه غایب اصلی این میدان، مدیریت شهری بیرجند بود؛ غیبتی پرهزینه برای شهروندان. این در حالی است که تلویزیون ، همزمان از سراسر کشور تصاویر آمادگی شهرداری‌ها، شن‌پاشی گسترده معابر و تلاش شبانه‌روزی نیروهای خدمات شهری برای جلوگیری از سوانح را مخابره می‌کردند. اما
در بیرجند، گویا برخی متولیان شهری در خواب ناز زمستانی بودند. نتیجه؟ یخ، تصادف، ترافیک
و مردمی که با طعنه‌ای تلخ می‌گویند: «چشم ما روشن!» نمی‌توان و نباید از کنار این مسائل ساده عبور کرد. شهروندانی که زیر فشار شدید اقتصادی، برای تأمین حداقل‌های زندگی تقلا می‌کنند، حالا باید هزینه تصادف، خسارت خودرو و آسیب‌های ناشی از بی‌تدبیری مدیران شهری را هم بپردازند. این انصاف است؟ آیا مردم باید تاوان کم‌کاری کسانی را
بدهند که حقوق، امکانات و اختیاراتشان دقیقاً برای همین روزهاست؟یکی از شهروندان بیرجندی در پیامی به روزنامه نوشته بود: «حق دارند مسئولین شهرداری بیرجند از پشت شیشه دودی خودروهای شاسی‌بلند میلیاردی و با رانندگانی که آن‌ها را همراهی می‌کنند، مشکلات شهر را درک نکنند.» اما مردم عادی حتی توان پرداخت هزینه تعمیر یک سپر شکسته یا چراغ آسیب‌دیده را هم ندارند. سؤال شهروندان روشن است: آیا خودرو گران‌قیمت مدیر شهری ما در برف سر نمی‌خورند؟ آن‌ها
به شن‌پاشی معابر نیاز ندارند؟ عوارض شهری برای خرید ماشین‌های لوکس است یا برای ارائه خدمات به مردمی که در کف خیابان زمین می‌خورند؟پرسش مهم‌تر این است: چرا نظارتی بر این ترک فعل‌های آشکار وجود ندارد؟ چه عاملی باعث شده شهرداری بیرجند در برابر این حجم از نارضایتی عمومی، خود را بی‌نیاز از پاسخگویی بداند؟ آیا مدیریت شهری مرکز استان از حاشیه امن سیاسی یا امنیتی خاصی برخوردار است که کوچک‌ترین الزام به توضیح و عذرخواهی هم احساس نمی‌شود؟شهردار و شورای شهر بیرجند دقیقاً چه پاسخی برای افکار عمومی دارند؟ خسارات واردشده به شهروندان چگونه و توسط چه نهادی قرار است جبران شود؟ سکوت در برابر این پرسش‌ها، نه‌تنها مسئله را حل نمی‌کند، بلکه شکاف بی‌اعتمادی میان مردم و مدیران شهری را عمیق‌تر می‌کند؛ شکافی که ترمیم آن به مراتب دشوارتر از شن‌پاشی چند خیابان است.تجربه نشان داده که از شورای شهر و شهردار، به دلایل مختلف، نمی‌توان چندان انتظار پاسخگویی داشت؛ اما آیا مسئولان نظارتی و حاکمیتی هم وظیفه خود را به‌درستی انجام داده‌اند؟ فرماندار بیرجند به‌عنوان مقام عالی شهرستان باید با نظارت ویژه، شهرداری را پاسخگو کند. دستگاه‌های نظارتی باید در برابر چنین ترک فعل آشکاری ورود جدی داشته باشند و دادستانی به‌عنوان مدعی‌العموم، به نمایندگی از مردم اقدام کند. باور کنیم مردم دقیقاً به همین «مسائل» معترض‌اند و برخورد
دقیق، منصفانه و به‌موقع می‌تواند خشم نهفته جامعه‌ای را کنترل کند که نه از کم‌کاری خود،
بلکه از غفلت برخی مسئولان آسیب می‌بیند.
جعفری – استاندار خراسان جنوبی، در نشست شورای هماهنگی مبارزه با مواد مخدر استان با
