دادرس مقدم – توسعه، بیش از آنکه محتاج بودجه‌های کلان و تخصیص منابع باشد، در گروِ تغییر نگرش‌های راهبردی در سطوح مدیریتی است. یک فعال اقتصادی موفق که تجربه فعالیت در پایتخت و شهرهای کوچک را دارد، تفاوت بنیادینی را روایت می‌کند: در حالی که در کلان‌شهرها، نگاهِ ساختار اجرایی بر «تسهیل‌گری» و «گشایش مسیر» استوار است، در بسیاری از ادارات استان خراسان جنوبی، متأسفانه «مچ‌گیری» و «بهانه‌تراشی برای پیشگیری از کار» به ابزاری برای ابراز قدرت حاکمیتی تبدیل شده است. این تفاوت نگاه، همان مرز باریک بین توسعه‌یافتگی و درجا زدن است که باید پیش از هر اقدام دیگری، ترمیم شود.تجربیات تلخ فعالان اقتصادی از مواجهه با برخی نهادهای نظارتی، گواهی بر این آسیب ساختاری است. وقتی مجموعه‌ای به جای رصد تخلفات واقعی، خود به عاملی برای تحریک به شکایت تبدیل می‌شود و از اشخاص می‌خواهد ذیل برگه‌هایی را امضا کنند که حتی از محتوای آن بی‌خبرند، یعنی ساختار اجرایی دچار سوگیریِ «قدرت‌طلبانه» شده است. این‌گونه اقدامات، نه تنها حامیِ حقوق عامه نیست، بلکه به مثابه سمی مهلک، امنیت سرمایه‌گذاری را هدف گرفته و اعتماد عمومی را به شدت تخریب می‌کند. تا زمانی که ارکان جامعه و حاکمیت در ضرورت توسعه هم‌صدا نباشند، مسیر پیشرفت همچنان سخت و ناهموار باقی خواهد ماند.سالیان پیش، فعالان اجتماعی از استاندار وقت تقاضا کردند که پیش از جذب منابع، بر تغییر نگاه بدنه اجرایی نسبت به مفاهیم توسعه تمرکز کند. اما واقعیت میدانی نشان می‌دهد که در برخی ادارات استان، تصویرِ ذهنیِ برخی کارشناسان از سرمایه‌گذار، به جای «بازوی توسعه»، یک «زالو» است که گویی قصد دارد حق مردم را ببلعد. این دیدگاهِ بدبینانه که هر موفقیت  و پیشرفتی را مترادف با تضییع حقوق دیگران می‌پندارد، سدی مستحکم در برابر کارآفرینی ایجاد کرده و انگیزه حرکت را از فعالان بخش خصوصی سلب می‌کند.البته که نظارت بر امور برای جلوگیری از فساد، وظیفه‌ای انکارناپذیر است؛ اما تمایز میان «نظارت هوشمندانه» و «پارانویای اداری» بسیار حیاتی است. در حالی که نظارتِ درست، حافظِ حقوق است، «پارانویای اداری» که در آن به هر کنشگر اقتصادی به چشم متهم نگاه می‌شود، جامعه را به سمت انفعال سوق می‌دهد. وقتی بدنه اجرایی و نظارتی، انرژی خود را به جای «حراست از انگیزه پیشرفت»، صرف «ترس از تبعاتِ تصمیم‌گیری» می‌کند، ماحصل آن چیزی جز فرار سرمایه و رکود نخواهد بود.خراسان جنوبی بیش از آنکه به بخشنامه‌های جدید نیاز داشته باشد، نیازمند یک «نهضتِ تغییر نگاه» است. تا زمانی که توسعه در دالان تنگ‌نظری‌هایِ کارشناسی که تنها وظیفه‌شان «نه» گفتن به هر ایده نوآورانه است معطل بماند، صحبت از پیشرفت، تلخ و شاید مضحک به نظر برسد. بدنه اجرایی و نظارتی ما باید بپذیرند که ترازوی قدرت نباید همیشه با سنگِ «ممانعت» سنجیده شود؛ بلکه قدرت واقعی یک دستگاه در گره‌گشایی و خلقِ فرصت برای دیگران نهفته است. در نهایت، مسئولان استان باید بدانند که راهِ گذار از این وضعیت، هم‌دلی و هم‌افزایی برایِ ساختن است، نه تقابل با کسانی که بارِ توسعه را به دوش می‌کشند. اگر دستگاه‌های اجرایی و نظارتی در خراسان جنوبی، نگاهِ «مچ‌گیرانه» را به نگاهِ «حامیانه» تغییر ندهند، این استان همچنان در حصارِ خودساخته‌یِ تنگ‌نظری‌ها باقی خواهد ماند. برای خروج از این چرخه، لازم است پیش از آنکه دیر شود، سایه‌ی سنگینِ بدبینی از سرِ فعالان اقتصادی و توسعه‌خواهان برداشته شود.