دادرس مقدم – در سال‌های اخیر، فهرست مطالبات مردم استان تقریباً ثابت مانده و بیشتر از آن‌که شاهد حل مسائل باشیم، تنها تاریخ‌ها و وعده‌ها تغییر کرده‌اند. هنوز همان دغدغه‌های قدیمی-از خط ریل گرفته تا شبکه فرسوده آب‌رسانی-بر دوش مردم سنگینی می‌کند. خط ریلی که می‌توانست استان را به مسیر توسعه متصل کند، اگر اقدامات دو سال اخیر را کنار بگذاریم ، سال‌ها در حد مطالعات، پیگیری‌ها و جلسات مانده و از روی زمین مانده بود. شبکه پوسیده آب‌رسانی نیز هر تابستان با ترکیدگی‌ها و هدررفت بالا، به مردم یادآوری می‌کند که وقتی زیرساخت‌ها جدی گرفته نشوند، هزینه‌اش را باید از کیفیت زندگی پرداخت کرد.پروژه‌هایی مانند هتل کویر یا بیمارستان خصوصی هم سال‌هاست عنوان «ضروری» را یدک می‌کشند اما در پیچ مجوزها، نبود سرمایه‌گذار یا اختلافات اداری، دچار سکون شده‌اند. مشکلات اراضی موسوی، اراضی فنی‌وحرفه‌ای و ده‌ها پرونده مشابه نیز نشان می‌دهد که مشکل فقط در پروژه‌های عمرانی نیست؛ پرونده‌های حقوقی و اداری به همان اندازه می‌توانند مردم را سال‌ها معطل و خسته کنند بدون اینکه هیچ پاسخ روشنی به آن‌ها داده شود.این پرسش جدی پیش روی مردم است: چرا دستگاه‌های استان چابک نیستند؟ چرا مسائل ما این‌قدر طولانی می‌شود؟ آیا مشکل از نبود برنامه‌ریزی بلندمدت است؟ آیا تغییرات مکرر مدیریتی اجازه نمی‌دهد پروژه‌ها ثبات پیدا کنند؟ یا بدنه کارشناسی و اجرایی دچار تعلل و محافظه‌کاری شده و نیازمند سامان‌دهی جدی است؟واقعیت این است که هر بار مدیری تازه می‌آید، گویی پروژه‌ها از صفر تعریف می‌شوند. برنامه‌ای که باید سال‌ها ادامه پیدا کند، با تغییر مدیر متوقف می‌شود و مدیر جدید هم ترجیح می‌دهد مسیر تازه‌ای برود. در چنین شرایطی، نه راهبردی شکل می‌گیرد و نه امید بلندمدتی برای مردم. گاهی نیز بدنه کارشناسی آن‌قدر درگیر بروکراسی، مکاتبات بی‌پایان و ترس از تصمیم‌گیری است که پروژه‌ها برای کوچک‌ترین پیشرفت، ماه‌ها و حتی سال‌ها زمان می‌طلبند.با همه این‌ها، نمی‌توان روند ماه‌های اخیر را نادیده گرفت. ورود جدی استاندار موجب شد برخی پروژه‌های قدیمی از رکود خارج شوند. آغاز عملیات راه فراه-ماهیرود یکی از همین نمونه‌هاست؛ مطالبه‌ای که سال‌ها روی کاغذ مانده بود و امروز بالاخره به مرحله اجرا رسیده است. یا اتصال میدان سفیر امید که سال‌ها موضوع جلسات و حرف‌ها بود، با پیگیری مستقیم استاندار بالاخره به حرکت درآمده است. این تحولات امیدبخش‌اند اما سؤالی مهم را پررنگ‌تر می‌کنند: چرا تا ورود شخص استاندار، کار جلو نمی‌رود؟ چرا دستگاه‌ها منتظر فشار از بالا هستند تا تکان بخورند؟این وضعیت نه‌تنها مانع توسعه استان است، بلکه امید مردم را نیز فرسوده می‌کند. وقتی حل یک مشکل ساده سال‌ها طول می‌کشد، طبیعی است که مردم نسبت به تحقق وعده‌های مهم‌تر بی‌اعتماد شوند. ظرفیت‌های استان فراوان است؛ از گردشگری تا حمل‌ونقل و سرمایه‌گذاری. اما تا زمانی که مدیریت‌ها ثبات نداشته باشند، برنامه‌ها از تغییر مدیران ضربه نخورند و بدنه اجرایی اصلاح نشود، این ظرفیت‌ها جز خطوطی روی کاغذ باقی نخواهند ماند. مردم حق دارند بپرسند: چرا گره‌ها باز نمی‌شود؟ چرا مشکلات کهنه هر روز کهنه‌تر می‌شوند؟ و مهم‌تر از همه، چه زمانی قرار است استان ما طعم مدیریت چابک و تصمیم‌گیری مؤثر را بچشد؟ (لطفاً نظرات و پیشنهادات خود درباره این سرمقاله را از طریق 09155665782 ارسال بفرمایید)
جعفری – استاندار خراسان جنوبی، در نشست شورای هماهنگی مبارزه با مواد مخدر استان با
