جم – در حالی که هنوز گرد و غبار انتقادات گسترده  مردم بیرجند و انقلابیون حتی شخصیت‌های برجسته خارج از استان از تندیس بی نسبت شهید جمهور در میدان سوم  مدرس فرو ننشسته، شهردار بیرجند ناگهان از «بزرگترین و باشکوه‌ترین المان یادبود شهدای  گمنام ایران» در میدان «شهید رئیسی» پرده  برداری می‌کند. این جهش ناگهانی از یک سازه  نامناسب و مورد اعتراض به یک پروژه عظیم و فاخر، بیش از آنکه نشانه عزم جدی باشد، بوی فرافکنی و شانه خالی کردن از پاسخگویی می‌دهد.چند شب پیش، شهردار با افتخار از میدانی سخن گفت که به نام «شهید رئیسی» مزین شده، اما غافل از اینکه همان مخاطبان، هنوز یادشان نرفته که تندیس بی تناسبی در  جای دیگری از شهر نصب شده که هیچ نسبتی  با شأن، ابعاد شخصیتی و جایگاه والای مردی که  سال‌ها خدمت صادقانه کرد، ندارد. آن تندیس،  نه نماد مردمداری بود، نه ایثار و نه تدبیر؛ صرفاً  یک اقدام دور از شان در مکانی نامناسب.  اکنون  وعده «بزرگترین یادمان» در میدان شهید رئیسی، از سوی کسی داده می‌شود که نسبت  به اعتراضات مردم استان و حتی هشدارهای برخی از مشاهیر بیرون از خراسان جنوبی در قبال آن تندیس نامیمون، کاملاً بی‌تفاوت ایستاده است. گویی صدای اعتراض در گوش ایشان طنین نمی‌اندازد و نقد صاحب‌نظران که خطاب به او بیت المال و حرمت شهدا را  بازیچه ذهنیت‌های خود ندانند، به هیچ حساب  نمی‌آید.  شهردار می‌گوید: «بزرگ و باشکوه‌ترین  المان» در شأن شهدای گمنام خواهیم ساخت.  اما کدام معیار را برای «بزرگی» و «باشکوهی»  برگزیده است؟  آیا آن معیارها، همچون تندیس  قبلی، برآمده آیا آن معیارها، همچون تندیس  قبلی، برآمده از سلیقه‌ها و برداشت‌های شخصی گروهی محدود است که ارتباطی با جامعه زنده و پویای بیرجند ندارند؟ مگر نه اینکه پیش از این نیز مدعی بودند تندیس سوم مدرس «در شأن شهید رئیسی» است، اما خروجی‌اش چیزی شد که جز خجالت و حیرت، چیزی برای مردم به ارمغان نیاورد. نکته تلخ اینجاست که شهردار در سخنان خود،  با توسل به الفاظ مقدسی همچون «برکت خون  شهدا» و «حضرت فاطمه زهرا (س)»، تلویحاً به پروژه جدید خود آرزوی توفیق می‌کند. اما این  تکرار نام شهدا و اهل بیت (ع) در حالی است که  عملاً با عملکرد گذشته، ثابت کرده حرمت ساحت مقدس شهیدان و نظر دوستداران ایشان که از تندیس بی حالت رنجیده بودند، برایش دغدغه نبوده است.شهردار محترم  می‌گوید مردم بیرجند «شایسته بهترین خدمات  هستند». راستی اگر این مردم همان «سرمایه‌های  اصلی نظام» هستند، چرا اعتراض نسبت به یک اثر هنری بی هویت، در قاموس  مدیر اجرایی شهر جایی ندارند؟ چرا انتقادات دلسوزانه برخی از مسئولان انقلابی و فرهنگی استان نادیده گرفته می‌شود؟ آیا پاسخگویی و اصلاح اشتباهات، جزو اصول مدیریت انقلابی نیست؟ اکنون پرسش اساسی و چالشی اینجاست: آیا در این استان، هیچ  شخصیت حقیقی یا حقوقی، هیچ مسئول انقلابی و هیچ  نهاد نظارتی وجود ندارد که در برابر این بی‌اعتنایی  آشکار مدیریت شهری به خواست عمومی و اصرار بر تحمیل ذهنیت‌های شخصی و دور از واقعیت جامعه بایستد؟ آیا کسی نیست که به این شهردار بگوید «بزرگی و کوچکی یک یادمان» را مردم و صاحبان بصیرت تعیین می‌کنند، نه آقایانی که گویا در پشت دیوار سنت‌شکنی‌های خود، صدای نقد و مطالبه را اصلاً نمی‌شنوند؟و در پایان، این سؤال دیگر را باید از همه مسئولان ارشد استان و کشور پرسید: آیا این نوع برخوردها -از نصب تندیس بی تناسب تا نادیده گرفتن اعتراضات  و سپس وعده یک پروژه عظیم دیگر بدون پاسخگویی – مورد تأیید و امضای سیره و مرام  مسئولان تراز انقلاب اسلامی است؟ مسئولانی که شاخصه‌شان تواضع در برابر مردم، پاسخگویی به نقدها و ترجیح منافع عمومی بر سلیقه شخصی است. مردم بیرجند پاسخ می‌خواهند، نه وعده‌های بزرگ برای فراموش کردن اشتباهات گذشته.