دادرس مقدم – خراسان جنوبی طی سال‌های اخیر به واسطه شرایط اقلیمی، موقعیت مرزی و ظرفیت‌های بالقوه‌ای که در حوزه‌های معدنی، کشاورزی و انرژی دارد، بیش از هر زمان دیگر نیازمند یک نگاه ملی در سطح تصمیم‌گیری است. در این میان، نقش نمایندگان مجلس به عنوان حلقه اتصال مردم و ساختارهای حکمرانی اهمیتی دوچندان یافته است.در دوره اخیر، بسیاری از فعالان حوزه توسعه و کارشناسان اذعان کرده‌اند که شدت نگاه‌های منطقه‌ای و محلی در مقایسه با برخی دوره‌های گذشته کاهش یافته است؛ اتفاقی مثبت که می‌تواند مسیر حرکت استان را به سمت سیاست‌گذاری‌های کلان و منطبق با منافع بلندمدت سوق دهد. با این حال، نمی‌توان نادیده گرفت که در ادوار مختلف، تمرکز بیش‌ازحد برخی نمایندگان بر مسائل خرد محلی و منطقه‌ای، گاهی باعث انحراف ظرفیت قانون‌گذاری از ریل اصلی خود شده است. نتیجه این بود که به جای آنکه انرژی نمایندگی صرف تدوین قوانین پایدار و اصلاح ساختارهای ملی شود، بخشی از توان آن صرف پیگیری‌های جزیره‌ای و پراکنده گردید. نگاه‌های منطقه‌محور، هرچند در ظاهر برای حل مشکلات کوتاه‌مدت مردم مفید به نظر می‌رسید، اما در عمل برخی اوقات موجب شد استان نتواند در حوزه‌های کلان توسعه‌ای جایگاه واقعی خود را یافته و از ظرفیت‌های ملی نیز بهره لازم را ببرد. این نگاه محدود، استان را از جذب فرصت‌های بزرگ سرمایه‌گذاری یا برنامه‌های ملی محروم ساخت. جمع‌بندی کارشناسان حکایت از آن دارد که نقش اصلی یک نماینده باید بر سه محور استوار باشد: قانون‌گذاری مؤثر، نظارت ساختاری بر عملکرد اجرایی و فراهم‌سازی بسترهای کلان توسعه‌ای. این‌ها اموری هستند که ماهیتاً نیازمند تمرکز بر سطح ملی، شناخت جامع از سیاست‌گذاری کشور و پرهیز از ورود به حوزه‌های اجرایی روزمره‌اند. طبیعی است که نماینده‌ای که بیش از اندازه در امور اجرایی دخالت کرده و حتی اطرافیان او از جمله راننده یا مسئول دفترش در تعامل با مدیران اجرایی به نوعی خط‌کشی و اعمال فشار می‌پردازند، از مسیر اصلی نمایندگی فاصله می‌گیرد. چنین رفتارهایی نه‌تنها کارآمدی مدیریتی را تضعیف می‌کند بلکه اعتماد عمومی نسبت به نهاد نمایندگی را نیز کاهش می‌دهد. یکی از نیازهای خراسان جنوبی، بازگشت جدی به نقش ملی نمایندگان است؛ نقشی که در آن، استان در چارچوب توسعه کشور دیده شود و نمایندگان به جای پیگیری پروژه‌های جزیره‌ای و مقطعی، پیگیر ایجاد چارچوب‌ها و قوانین تسهیل‌گر باشند. این نگاه می‌تواند ظرفیت استان را در ردیف بودجه‌ای، زیربنایی و سرمایه‌گذاری ارتقا دهد. امروز چالش‌هایی چون کمبود زیرساخت‌های حمل‌ونقل، مدیریت منابع آب، توسعه صنایع فرآوری، ضعف شبکه‌های ارتباطی، مهاجرت نیروهای متخصص و همچنین مشکلات بازار محصولات کشاورزی، از اصلی‌ترین موانع رشد استان است. این مسائل تنها با نگاه‌های محلی قابل رفع نیست و نیازمند استفاده از ظرفیت‌های ملی و هماهنگی با دستگاه‌های مختلف کشور است. نمایندگان استان اگر از ابزارهای ملی خود همچون حضور در کمیسیون‌ها، ظرفیت تعامل با وزارتخانه‌ها، امکان اثرگذاری بر لایحه‌های کلیدی و توان طرح مسائل در سطح کلان استفاده کنند، می‌توانند مسیر توسعه استان را در بلندمدت تثبیت کنند. این نگاه، خراسان جنوبی را از حاشیه تصمیم‌سازی‌ها بیرون آورده و در مدار اصلی سیاست‌گذاری قرار خواهد داد. در نهایت، توسعه پایدار استان زمانی محقق می‌شود که نمایندگان، به جای گرفتار شدن در حواشی منطقه‌ای و روزمرگی‌های کوتاه‌مدت، نقش بنیادین خود را به عنوان سیاست‌گذار، ناظر و تسهیل‌گر توسعه ایفا کنند. خراسان جنوبی ظرفیت‌های روشن و بی‌شماری دارد؛ آنچه نیاز است، نگاهی کلان، پایدار و ملی برای شکوفایی این ظرفیت‌هاست. در پایان لازم می دانیم با تاخیر روز مجلس را به نمایندگان فعلی و ادوار مردم استان در مجلس شورای اسلامی تبریک گفته و امیدوار باشیم که ظرفیت های این عزیزان در راستای توسعه خراسان جنوبی با همگرایی بین هم و سایر قوا برای رفاه این مردم هزینه شود . (لطفاً نظرات و پیشنهادات خود درباره این سرمقاله را از طریق 09155665782 ارسال بفرمایید)