میرکلانی – در حالی که هزینه های پر کردن اوقات فراغت کودکان و نوجوانان در خراسان جنوبی همچون سایر نقاط کشور سر به فلک کشیده و قدرت خرید خانواده ها را به شدت تحت شعاع قرار داده است، متاسفانه شاهد آن هستیم که این خلاء عمیق با یک جایگزین ارزان اما بسیار مخرب پر می شود: گوشی های هوشمند. آنچه امروز در سطح استان مشاهده می شود، نه یک سرگرمی ساده، بلکه یک مهاجرت اجباری و بدون نقشه نسل جوان به دنیایی است که نه نظارت صحیحی بر آن وجود دارد و نه والدین توانایی کنترل موثر آن را دارند.واقعیت تلخ این است که مدیریت اوقات فراغت در شرایط فعلی به یک کالای لوکس تبدیل شده است. در خانواده هایی که مادر خانه دار است، حداقل امکان نظارت نسبی بر ساعات استفاده فرزندان از فضای مجازی وجود دارد. اما در خانواده های کارمند که پدر و مادر هر دو ناگزیر به تامین معاش هستند، بخش عمده ای از وقت مفید روز فرزندان در فضایی می گذرد که کاملاً از کنترل آن ها خارج است. این کودکان و نوجوانان عملاً رها شده در اقیانوس بی کرانی از محتوا هستند که هیچ حفاظی برای آن ها وجود ندارد.اگر از آسیب های اجتماعی و اخلاقی این بی نظارتی بگذریم، زنگ خطر جدی تری به صدا درآمده است. استفاده مداوم و اعتیادآور نوجوانان به گوشی های هوشمند در نبود تفریحات سالم و ورزشی، سلامت جسمی این نسل را نشانه رفته است.

کم تحرکی مفرط، ناهنجاری های ساختار اسکلتی به دلیل نشستن های طولانی و نامناسب، تخریب بینایی بر اثر نور آبی صفحات نمایش، و از همه مهم تر، بحران های روانی نظیر اضطراب، افسردگی و انزوای اجتماعی، تنها بخشی از فاجعه ای است که امروز در خفا در حال رقم خوردن است . آنچه خراسان جنوبی را با سایر نقاط متمایز می کند، نبود زیرساخت های تفریحی متناسب با بافت فرهنگی و اقتصادی استان است. در شرایطی که شهربازی ها و مراکز تفریحی مدرن نیازمند سرمایه گذاری های میلیاردی هستند و خانواده ها توان پرداخت هزینه های سنگین آن را ندارند ، عملاً هیچ گزینه میانی و ایمنی بین “بیکاری/تفریح گران” و “گوشی هوشمند” وجود ندارد. نوجوان خراسان جنوبی نه می تواند به شهربازی برود، نه سرگرمی جایگزین ارزان قیمتی دارد، و نه والدینش در منزل حاضرند؛ بنابراین چه گزینه ای جز پناه بردن به شبکه های مجازی دارد؟اگر امروز متولیان برای اوقات فراغت این نوجوانان برنامه ای ریشه ای و عملی نداشته باشند، قطعاً در سال های آینده مجبور خواهند بود هزینه های بسیار گزاف تری را برای درمان نسلی از جوانان بیمار، افسرده، منزوی و دارای مشکلات اسکلتی و روانی بپردازند. وقت آن رسیده که این بحران را یک اولویت استانی تلقی کنیم، وگرنه دیر خواهد شد.