بهروزی فر – صبح شنبه است، کارها به روال روزهای عادی شروع شده‌اند، همه چیز طبیعی پیش می‌رود تا اینکه یک خبر جریان زندگی همه را تغییر می‌دهد.تهران را زدند!کوتاه و مختصر، اما تلخ و ناباورانه!ساعت از ۹ گذشته و همه در جستجوی خبری مستند از اتفاقی هستند که نمی‌خواهند و در حقیقت دوست ندارند، باورش کنند.این خبر مقدماتی با خبرهایی دال بر شهادت رهبر عظیم‌‌الشأن انقلاب، برخی سران کشور، تعدادی کارخانه، بعضی مراکز زیرساختی حساس، مدرسه شجره طیبه میناب و … هر لحظه کامل‌تر شد و هر روز بر نگرانی‌ها و دغدغه‌های مردم می‌افزود.تعطیلی مدارس، دانشگاه‌ها، مراکز آموزشی و ادارات از نخستین تبعات این جنگ تحمیلی و ناجوانمردانه بود که نبض حیات جامعه را کند کرد.جنگ برخلاف تصورات و پیش‌بینی‌های صورت گرفته، قصد نداشت چند روزه تمام شود، لذا تدبیر چنین شد که کارمندان دستگاه‌های اجرایی در شماری اندک در محل کار حضور یابند و آموزش هم مجازی شود تا لنگش کارها کمتر شده و زندگی خیلی از تدبیر چنین شد که کارمندان دستگاه‌های اجرایی در شماری اندک در محل کار حضور یابند و آموزش هم مجازی شود تا لنگش کارها کمتر شده و زندگی خیلی از روال عادی و طبیعی فاصله نگیرد.پلتفورم شاد که در جریان همه‌گیری کرونا توسط آموزش و پرورش بسترسازی شد، در این ایام روی نویی پیدا کرد و فریادرس شد.شاد اگر چه خیلی از کاستی‌های گذشته را نداشت اما همچنان با وجود برخی نارسایی‌ها، نگرانی‌هایی برای معلمان، دانش‌آموزان و والدین به ارمغان آورد، دغدغه هایی که با محدودیت‌های اینترنت، شرایط را گاه تا مرز کلافگی پیش برد، با این وجود آموزش تعطیلی نداشت.آنچه این روزها از حرفه شریف معلمی شاهدش هستیم بر همه آن گفته‌های طنزی که سال‌هاست نقل محافل شده، خط بطلان کشیده است.معلمان،این روزها ثابت کرده‌اند در هر شرایطی، رسالت خود را با عشق و ایثار به انجام می‌رسانند، و بحران‌ های زیست‌محیطی، تحولات اقتصادی، همه‌گیری‌های ناگهانی،پیچیدگی‌های اجتماعی، اغتشاشات، و به طور خلاصه همه بلاها و بلواها که گاه مسیرهای عادیزندگی را مسدود کرده و حس ناامیدی را در دل‌ها می‌پرورانند، هرگز نمی‌توانند سد راه آموزش باشند.این روزها به همه ما ثابت شده که کلاس درس، تنها یک چهاردیواری نیست، بلکه فضایی است که معلم در آن، دانایی را با عشق، مسئولیت را با تعهد، و امید را با پشتکار به شاگردانش می‌آموزد. این کلاس می‌تواند یک ارتباط تصویری باشد یا روی نیمکتی در میدان!معلم چون می‌داند هر روزِ تعطیلی آموزش، می‌تواند شکافی عمیق در آینده نسلی ایجاد کند که بناست پرچم‌دار فردای این مرز و بوم باشند، برای جبران کاستی‌های تدریس در فضای مجازی، به برپایی کلاس در مسجد و حسینیه و پایگاه بسیج تن می‌دهد تا آنچه را باید! در کام دانش‌آموزانش نیوش کند.تاریخ قطعاً گواه این خواهد بود که هیچ مانعی نتوانسته سد راه پیشرفت علم و دانش در این مرز و بوم شود، چون پای اراده پولادین معلمانی در میان است که نه امکانات آموزشی اندک، نه فضاهای آموزشی غیراستاندارد، نه تجهیزات کمک آموزشی عهد دقیانوسی، و نه حتی مشکلات معیشتی و حقوق و مزایای اندک و رفاهیات صفر در مقابل همترازان در دیگر حوزه‌ها، هیچ کدام ننوانسته‌اند رسالت‌شان را خدشه‌دار کنند.بیایید زین پس به جای اینکه بشمریم چند روز به خاطر گرما یا سرما، قطع برق یا گاز، آلودگی هوا، جنگ، شرایط جوی نامساعد و … مدارس تعطیل بوده و بالبطع معلمان به استراحت پرداخته‌اند، مرور کنیم همه آن ساعت‌هایی را که ما در خواب عصرگاهی، تجدید قوا می‌کنیم اما معلمان زیادی، بناچار کلاس مجازی را مدیریت می‌کنند.یادمان باشد آموزش و پرورش برخلاف همه دستگاه‌ها نه تنها برای پرداخت عیدی و کمک رفاهی به معلمان، عیدمبعث و ۱۲ فروردین و عید فطر و … و کارت استفاده از فلان استخر و بن خرید بهمان فروشگاه و …. ندارد، بلکه همان پاداش پایان خدمت نیروهایش را با تأخیری چند ساله و حتی در اقساط متعدد و با فاصله می‌پردازد، آن هم به نحوی که نه سرمایه‌ای می‌شود برای آینده فرزندانشان و نه گرهی از مشکلات امروزشان باز می‌کند.راستی تا حالا شده بشمارید تعداد دفعات و روزهایی را که خانواده‌ها آرزو کرده‌اند دوباره مدارس باز شوند و بچه‌ها شال و کلاه کرده راه مدرسه در پیش گیرند تا هم‌ خانه چند ساعتی در سکوت و آرامش فرو رود و هم بار سنگین همراهی بچه‌ها در کلاس مجازی و مدیریت آنها در انجام تکالیف مدرسه از دوش‌ خانواده برداشته شود؟!بیایید به بهانه همین روزهایی که در مناسبت‌های ملی، روز معلم نامیده شده، قدردان این سربازان گمنام عرصه علم و دانایی باشیم که با عشق، صبر و از خودگذشتگی، چراغ آموزش را در هر شرایطی روشن نگه داشته‌اند.
(لطفاً نظرات و پیشنهادات خود درباره این سرمقاله را از طریق ۰۹۱۵۷۲۴۸۲۸۹ ارسال بفرمایید)