اصغری – مسیر توسعه اقتصادی استان‌ها، به‌ویژه مناطق کم‌برخوردار، همواره با یک پیش‌فرض بدیهی گره خورده است: جبران عقب‌ماندگی تاریخی بدون تزریق منابع مالی بیشتر ممکن نیست. اگر نخواهیم واژه «محروم» را به کار ببریم، دست‌کم باید بپذیریم که استان‌های  محروم کم‌برخوردار برای رسیدن به متوسط‌های ملی، نیازمند حمایت مضاعف و سیاست‌های ترجیحی هستند؛ سیاست‌هایی که یکی از مهم‌ترین نمودهای آن، نسبت بالاتر منابع بانکی به مصارف تسهیلاتی است. این منطق، اتفاقاً یک تجربه آزموده‌شده در کشور است. در همه سال‌های گذشته، برنامه‌ریزی کلان نظام بانکی به‌گونه‌ای بوده که مناطق محروم و کمتر توسعه‌یافته، سهم بیشتری از تسهیلات نسبت به سپرده‌های جذب‌شده داشته باشند. چنین رویکردی نه امتیاز ویژه، بلکه ابزاری برای ایجاد تعادل منطقه‌ای و جلوگیری از تعمیق شکاف‌های توسعه‌ای است. با این حال، پرسش جدی آن است که چرا این قاعده در خراسان جنوبی متجلی نیست؟ استانی که در بسیاری از شاخص‌های اقتصادی و زیرساختی، همچنان با محدودیت‌های جدی دست‌وپنجه نرم می‌کند، چرا باید از این سیاست جبرانی بی‌بهره بماند؟ آیا خراسان جنوبی از دایره استان‌های نیازمند حمایت مضاعف خارج شده یا مسئله، جای دیگری است؟ مقایسه‌ها در این زمینه روشنگر است. خراسان شمالی که از نظر سطح محرومیت هم‌تراز با خراسان جنوبی تلقی می‌شود، در حالی که حدود ۶۲۶ هزار میلیارد ریال سپرده جذب کرده، بالغ بر ۷۹۵ هزار میلیارد ریال تسهیلات پرداخت کرده است. این یعنی نظام بانکی پذیرفته که برای توسعه این استان، باید بیش از منابع محلی هزینه کرد.نمونه‌های دیگر نیز کم نیستند. استان‌هایی مانند ایلام و کهگیلویه و بویراحمد یا تراز منابع و مصارفشان برابر است و یا حتی مصارف تسهیلاتی آن‌ها از منابع پیشی گرفته است. این رویه دقیقاً همان سیاست جبرانی است که قرار بود موتور توسعه مناطق کمتر برخوردار را روشن نگه دارد.در مقابل، وضعیت خراسان جنوبی نگران‌کننده است. منابع بانکی استان به حدود ۸۵۰ هزار میلیارد ریال رسیده، اما تسهیلات پرداختی با فاصله‌ای معنادار به حدود ۷۶۰ هزار میلیارد ریال کاهش یافته است. این شکاف، آن هم در استانی «در حال توسعه»، پیام روشنی دارد: منابع جذب می‌شود، اما الزاماً در خدمت توسعه همان استان قرار نمی‌گیرد.حال باید پرسید وقتی تمام تلاش مجموعه استان، مدیران اجرایی و حتی شخص استاندار، معطوف به پیگیری و جذب منابع است، چگونه این تلاش‌ها در سمت مصارف، به نسبت معقولی تبدیل نمی‌شود؟ چرا تسهیلات لازم برای بخش‌های مولد، اشتغال‌زا و زیرساختی آن‌گونه که انتظار می‌رود، اعطا نمی‌شود؟ این گره اگر باز نشود، هر میزان برنامه‌ریزی توسعه‌ای روی کاغذ باقی خواهد ماند. باید صریح پذیرفت که یکی از چالش‌های اصلی خراسان جنوبی، کمبود منابع مالی برای توسعه است و شبکه بانکی می‌تواند در این مسیر یاریگر مردم و فعالان اقتصادی باشد. ضمن قدردانی از تلاش‌های انجام‌شده در شبکه بانکی استان، واقعیت این است که خروجی فعلی با نیازهای توسعه‌ای هم‌خوانی ندارد. انتظار می‌رود دستگاه‌های نظارتی، در کنار نظارت، نقش تسهیل‌گر در پرداخت تسهیلات ایفا کنند و هم‌زمان، نیم‌نگاهی جدی به تعهدات بانک‌ها و میزان تحقق آن‌ها داشته باشند؛ چرا که توسعه بدون اصلاح این نسبت‌ها، بیش از یک شعار نخواهد بود.