بهروزی فر – یکی از خبرهایی که این روزها پر بازدید شد، مربوط به این صحبت رئیس‌جمهور بود که؛” اگر تا آذر در تهران باران نبارد باید آب را جیره‌بندی کنیم، اگر باز‌ هم نبارید باید تهران را خالی کنیم”، در کنار این حرفِ کاملاً جدی که هشداری بزرگ در خود نهفته داشت و البته با سُخره و طعنه همراه شد، این خبر جدی‌تر را هم داشتیم که؛ “ ۱۴۰۴ خشک‌ترین سالِ نیم قرن گذشته است، از ابتدای سال آبی جاری، بارش در همه استان‌ های کشور منفی و حتی در اصفهان، ایلام، ‌بوشهر، چهارمحال و بختیاری، خراسان جنوبی، خوزستان، ‌قم، کردستان، کرمانشاه، کهگیلویه و بویراحمد، لرستان، مرکزی، هرمزگان، همدان و یزد صفر بوده و کم‌بارشی سال جاری، همراه با برداشت آب‌های زیرزمینی و وضعیت نامناسب سدها، مشکلات تأمین آب را تشدید کرده است”.باستناد همین دو خبر، اوضاع منابع آبی در هیچ استان کشور، مطلوب نیست و در برخی مناطق مثل خراسان جنوبی که از سال‌ها قبل طعم کم‌بارشی کامش را تلخ کرده، شرایط قدری وخیم‌تر و به مرحله بحران نزدیک است و به گفته مدیرعامل شرکت آب منطقه‌ای استان؛ “ما در خراسان جنوبی به مرحله فوق بحران یا مرز ورشکستگی آبی رسیده‌ایم”.در همه خبرهای با موضوع کم‌آبی، بلااستثناء نکته انتهایی که البته با ادبیات متفاوتی بیان می‌شود، این است که؛” در همه مناطق کشور همچنان نیازمند مدیریت منابع و مشارکت مردم در مصرف بهینه آب هستیم”.این نکته تأکیدی اگرچه برای همه استان‌ها لازم و حتی ضروری است اما در خراسان جنوبی که به گواه آمار رسمی، بیش از ۶۵ درصد مشترکان آب، کم‌مصرف هستند و زیر خط الگو قرار گرفته‌اند، محلی از اعراب ندارد.حالا در این دیارِ با مردمان صرفه‌جو که این اصل را از پیشینیان خود به ارث برده‌اند که حتی آب مانده در لیوان را دور نمی‌ریزند و نثار گلدان و باغچه می‌کنند، در همین حوالی مرکز استان، روستایی داریم به نام چهکند که مهمترین و اصلی‌ترین دغدغه‌شان در چند ماه اخیر، بی‌آبی نیست، اما….آشفتگی مردم چهکند در حاشیه شهر بیرجند را اینگونه بخوانید؛ ساعت ۱۰ یکشنبه شب، وقتی از محل کار به خانه برمی‌گشتم، آب جاری در کوچه جانبازان ۱۰ و خیابان اصلی توجهم را جلب کرد، ترکیدگی و هدررفت آب! درست از همانجا که تقریباً دو ماه پیش اتفاقات آب را به محل کشاند، حالا آب با شدت زیادی از همان نقطه بیرون می‌زند و زلال و شفاف، مسیر خیابان در پیش می‌گیرد. .به مسوولین اطلاع می‌دهم و تماسم با ۱۲۲ هم که به ثبت می‌‌رسد، مطمئن از اینکه کار به کاردان سپرده شده، به خانه می‌روم.ساعت ۶:۳۰ صبح دوشنبه که برای رفتن به محل کار از خانه خارج می‌شوم، آن رود جاریِ در معبر در روشنای روز خودنمایی می‌کند، بله، میزان آب به لطف اهمال متولی بیشتر از شب گذشته شده، هدر می‌رود.دوباره تماس و باز هم ثبت اتفاق!حالا که با شما صحبت می‌کنم، ساعت ۸:۳۰ است، از خانه خبر داده‌اند آب نداریم و همان آبی که باید در منازل، نیاز مردم را رفع می‌کرد، بند پایین دست ده را سیرآب کرده، درست مثل همان یکی دو ماه پیش که ۱۷ – ۱۸ ساعت هدررفت آب- با وجود گزارش‌های مردم- برای آنها که باید!! جدی نبود، و درست مثل یکی دو بار قبل‌تر!پذیرش هدررفت ۴۰ درصدی آب در بیرجند که البته بخش زیادی زیرِ زمین رخ می‌دهد و قابل رؤیت نیست و به گواه گزارش‌های رسمی به دلیل فرسودگی شبکه، اتفاق می‌افتد، کار بسیار دشواری است، اما هدررفت آب در روی زمین و آن هم به هر دلیل موجهی! گناهی نابخشودنی است.کجایند آن نیروهای اتفاقات آب که در سرما و یخبندان، زیر سیل باران آسمان، در ارتفاع ۱۰-۲۰ سانتی برف، در چله داغ تابستان، در …. آستین همت بالا می‌زدند و در دل سرد و تاریک زمین، به دنبال محل ترکیدگی و رفع آن می‌گشتند، قطعاً این آدم‌ها را هنوز در بدنه شرکت آب و فاضلاب داریم، اما چرا یک ترکیدگیِ حتی جزئی دیگر مهم نیست؟!این آب به آسانی به دست نیامده و به گواه همان پیام های تبلیغاتی و پوسترهای اطلاع‌رسانی، امانتی در دست ماست، مردم دم خروس‌ این کوتاهی‌ها را باور کنند، یا آن قسمِ حضرت عباسِ به مرحله فوق بحران یا مرز ورشکستگی آبی رسیده‌ایم؟! (لطفاً نظرات و پیشنهادات خود درباره این سرمقاله را از طریق ۰۹۱۵۷۲۴۸۲۸۹ اعلام یا ارسال بفرمایید)