میرکلانی – خراسان جنوبی، این دیار همیشه‌پای کار انقلاب، بارها ثابت کرده که در سخت‌ترین شرایط، با کمترین امکانات، بیشترین همراهی را با نظام داشته است. از دوران دفاع مقدس تا روزهای پرالتهاب اقتصادی، مردم این استان با صبری مثال‌زدنی، کم‌توقع‌ترین و فداکارترین شهروندان این مرزوبوم بوده‌اند. اینک نیز در گرمای سوزان تابستان، درحالی‌که بازاراستان با تدابیر خوب برخی مسئولان و گذشت فعالان اقتصادی، پایین‌ترین نرخ تورم کشور را ثبت کرده، کسبه منصف بازهم نشان داده‌اند که «در صحنه» بودن، تنها یک شعار نیست؛ بلکه فرهنگ دیرینه‌شان است. اما پرسش اینجاست: آیا همه مسئولان، این سرمایه عظیم اجتماعی را درک می‌کنند؟  متأسفانه گاهی رفتار برخی نهادها و مدیران اجرایی، چنان با روحیه‌ی مردم‌داری و تعامل سازنده فاصله دارد که این سؤال را در ذهن شهروندان ایجاد می‌کند: مگر قرار نیست میان نظام و مردم، رابطه‌ای مبتنی بر اعتماد و همدلی برقرار باشد؟ چرا درست در روزهایی که مردم از جان و مال خود برای حفظ آرامش کشور مایه می‌گذارند، برخی مدیران محلی، با مصوبات نسنجیده یا برخوردهای سلیقه‌ای، این رابطه را به چالش می‌کشند؟ نمونه‌اش مصوبه‌ی اخیر شورای شهر بیرجند برای چندبرابر کردن اجاره واحدهای تجاری، یا پیامک‌های قضایی شهرداری برای مطالبه عوارض نجومی، درست در زمانی که بازار خود را فدای مردم کرده است. آیا این اقدامات، جز فاصله‌انداختن میان مردم و حاکمیت، نتیجه‌ای دارد؟  یا نمونه‌ی تلخ‌تر؛ روزهای گرم تابستان در حاشیه میدان انتهای غفاری، جایی که مردم زیر سایه‌ی درختان پناه گرفته‌اند و چند خودروی شوتی با مانورهای مرگبار، جان عابران را به خطر انداخته‌اند. در همین لحظه، یک خودروی پلیس نامحسوس، به جای برخورد با این تخلف آشکار و خطرساز، مشغول عکس‌برداری از خودروهای پارک‌حاشیه‌ای برای جریمه است! مردم اصلاً با جریمه مخالف نیستند؛ بلکه از این تضاد رفتاری به تنگ آمده‌اند که انگار قتل در حال رخ‌دادن است، اما برخی تنها به «اتوی لباس مقتول» نگاه می‌کنند. این نوع برخوردها، نه‌تنها کمکی به نظم عمومی نمی‌کند، بلکه تصویر نادرستی از نظام ارائه می‌دهد و سرمایه‌ی اجتماعی را خدشه‌دار می‌کند.  تجربه‌ی سال‌های اخیر در خراسان جنوبی نشان داده است هرجا مردم با کم‌ترین امکانات کنار آمده‌اند و کوتاه آمده‌اند، ناگهان فردی یا نهادی پیدا شده که با یک تصمیم بی‌جا یا رفتار سلیقه‌ای، همان حداقلی‌ها را نیز بر هم زده است. گویی آرامش این استان برای برخی مدیران، ممنوعه است؛ گویی اگر جایی لبخندی بر لب مردم نقش بست، وظیفه‌ی خود می‌دانند که با یک بخشنامه یا برخورد غیرکارشناسانه، آن را به گریه بدل کنند. این رویه، نه تنها به اهداف توسعه‌ای استان آسیب می‌زند، بلکه پیام اشتباهی به جامعه می‌دهد که «نظام به فکر شما نیست»، درحالی‌که حقیقت کاملاً برعکس است.   امید که مسئولان ما، به‌ویژه لایه‌های میانی و پایینی مدیریت، بیاموزند که زمان‌شناس، شرایط‌شناس و جامعه‌شناس باشند. مردم خراسان جنوبی، همان مردمی که در همه‌ی صحنه‌ها پای کار بوده‌اند، انتظار دارند رابطه‌ی آنها با نظام، بر پایه‌ی احترام، تعامل و همدلی استوار باشد، نه برخوردهای تحکم‌آمیز و بی‌مکان. بیایید باور کنیم که آرامش و نشاط برای این مردم، نه‌تنها ممنوع نیست، که سرمایه‌ای برای آبادانی بیشتر این خطه است. وقت آن رسیده که برخی مدیران، از پوستِ «مدیریتی» خود خارج شوند و با مردم، زبانِ هم‌دلی سخن بگویند، نه زبانِ بخشنامه و جریمه.