حاجی – آیا میدانستید روزی که یک بوته گز را از بیابان میکنیم، نفسِ ۱۰ سال آینده فرزندانمان را هم کندیم؟ آیا میدانستید خراسان جنوبی، با ۵۴ هزار کیلومتر مربع بیابان، دومین استان بیابانی ایران، دیگر تاب تحمل بیمهری ما را ندارد؟ ۲۰ سال خشکسالی، ۱۷۰ روز وزش بادهای سهمگین سیستان، و ۵۰۵ میلیارد تومان خسارت سالانه گردوغبار، فقط اعداد نیستند؛ اینها زنگهای خطرِ یک کوچ اجباریاند.ما در حال مصرف «سهم آب آیندگان» هستیم. با برداشت بیرویه از سفرههای آب، قنوات را به گورستان تبدیل کردهایم و با چرای بیرویه و تغییر کاربری زمینها، پوست نازک این سرزمین را چنان زخمی کردهایم که با کوچکترین بادی، ذرات آن به ریههای خودمان و بچههایمان مینشیند.متأسفانه پروژههای بینالمللی مثل ترسیب کربن هم مدتهاست تعطیل شده و بودجههای دولتی، قد نمیدهد به وسعت این فاجعه. اما آیا باید دست روی دست بگذاریم و نظارهگر کوچ اجباری باشیم؟ آیا باید بپذیریم که روزی نه چندان دور، این دیار کهن خالی از سکنه شود و فقط نامی از «قاینات» و «بیرجند» در کتابهای تاریخ بماند؟نه! ما راه دیگری داریم؛ راهی که در آن «مردم» قهرمان اصلیاند.دولت هرچقدر هم که نهال بکارد و بادشکن بسازد، اگر ما مردم، حافظ پوشش گیاهی نباشیم، یک شبِ بیاحتیاطیِ یک چوپان یا یک آتشسوزیِ کوچک، زحمت سالها را به باد میدهد. یادمان باشد که روییدن دوباره یک نهال در این خاک سخت و تشنه، سالها طول میکشد، اما نابود کردنش تنها یک لحظه بیتفاوتی است.پس بیایید به جای اینکه فقط منتظر وام و بودجه باشیم، خودمان «مجمع خیرین طبیعت» را تشکیل دهیم.بیایید دستبهدست هم دهیم و با همت خیرین دلسوز، برای کاشت گونههای مقاوم و سریعالرشد چوبی که هم نیاز صنایع را برطرف کند و هم جلوی فرسایش خاک را بگیرد، اقدام کنیم. از کشاورز بپرسید که هر متر خاکی که حفظ میشود، چه ارزشی برای محصولش دارد؛ از مادری بپرسید که وقتی طوفان میآید، دلش برای نفس کشیدن بچهاش میتپد.ما امروز بیش از هر چیز به «آگاهی» و «اقدام پیشگیرانه» نیاز داریم نه درمان مسکنوار. به جای اینکه صرفاً فریاد کنیم که پول نیست، بیاییم سرمایههای اجتماعیِ خودمان را پای کار بیاوریم. اطلاعرسانی کنیم، فرهنگ حفاظت از بوتهها و مراتع را به فرزندانمان آموزش دهیم و از کسانی که با قاچاق خاک و گیاه به این سرزمین خیانت میکنند، بپرسیم که میخواهند با این پول کجا بروند وقتی که دیگر اینجا جایی برای زیستن نباشد.خراسان جنوبی فقط یک استان نیست؛ خانه ماست.خانهای که اگر امروز برای نجاتش برنخیزیم، فردا مجبوریم با چمدانی از خاطرات، آن را ترک کنیم. بیایید پای کار بیاییم؛ نه برای دولت، نه برای سازمان منابع طبیعی، بلکه برای «خودمان» و برای «فردای فرزندانمان».اجازه ندهیم این سرزمین به کویرِ خاموش تبدیل شود.دست در دست هم، خاک را حفظ کنیم، تا خانه بماند.همین امروز بیدارشوید؛تا فردا مجبور به کوچ اجباری نشوید!
ارمغان پیگیریهای استاندار برای گرهگشایی از صفهای طولانی جایگاهها، با اجرای بسته جدید بنزینی استان
