میرکلانی – در جریان سفر دو روزه وزیر آموزش و پرورش به خراسان جنوبی، نمایندگان مردم استان در مجلس، علاوه بر مطالبات زیرساختی، به موضوعات مهم و کمترشنیده‌شده‌ای اشاره کردند که نیازمند توجه جدی وزیر بود. اسحاقی، نماینده قاینات و زیرکوه، با تأکید بر ضرورت تحقق عدالت آموزشی گفت: هیچ  دانش‌آموزی در نقاط محروم و مرزی نباید دغدغه تأمین لباس فرم، لوازم‌التحریر، وسایل کمک‌آموزشی و هزینه‌های مدرسه را داشته باشد. وی با اشاره به شرایط دشوار اقتصادی خانواده‌ها خواستار نظارت مستمر بر هزینه‌های مدارس شد و تأکید کرد: نباید مدرسه‌ای دانش‌آموز یا خانواده‌ای را برای پرداخت هزینه تحت فشار قرار دهد؛ چراکه ناتوانی مالی نباید موجب احساس شرمندگی یا سرافکندگی دانش‌آموز در برابر همکلاسی‌هایش شود.نخعی، نماینده نهبندان و سربیشه نیز با اشاره به وضعیت تغذیه دانش‌آموزان در برخی مناطق استان گفت: در بعضی از مناطق خراسان جنوبی موضوع سوءتغذیه دانش‌آموزان وجود دارد و انتظار می‌رود خیران و مسئولان در این زمینه نیز ورود کنند. وی افزود: حمایت از دانش‌آموزان در حوزه تغذیه می‌تواند در کنار توسعه زیرساختی، به بهبود شرایط تحصیل و کاهش محرومیت‌ آموزشی کمک کند. نخعی همچنین خواستار تقویت هوشمندسازی مدارس و اختصاص بخشی از حمایت‌های خیران به این حوزه شد چراکه این موضوع می‌تواند نقش مؤثری در ارتقای کیفیت آموزش، به‌ویژه در مناطق محروم داشته باشد.اما شاید مهم‌ترین نکته‌ای که نمایندگان استان در این سفر بر آن تأکید کردند، موضوع معیشت فرهنگیان بود؛ مطالبه‌ای که نخعی آن را نه یک مسئله مقطعی، بلکه یک راهبرد پایدار خواند و گفت: معیشت معلم نباید صرفاً در قالب تصمیم‌های مقطعی و بودجه‌ای دنبال شود، بلکه باید در قالب یک بسته جامع شامل حقوق، رفاهیات و سایر مؤلفه‌های معیشتی مورد توجه قرار گیرد. وی با بیان اینکه معلمی که دغدغه معیشت و مشکلات ابتدایی زندگی را داشته باشد نمی‌تواند تمام توان و تمرکز خود را برای دانش‌آموز به کار گیرد، خواستار تعهد همه دستگاه‌ها و مجموعه‌های مرتبط به حل این مسئله شد. این مطالبات که از دل نیازهای واقعی مردم و معلمان استان برخاسته بود، نشان داد که سفر وزیر تنها فرصتی برای کلنگ‌زنی و بازدید نبود، بلکه بستری برای شنیدن صدای مطالباتی شد که تحقق آن‌ها می‌تواند مسیر عدالت را در خراسان جنوبی هموارتر کند.تجربه توسعه  آموزشی در مناطق محروم نشان می‌دهد که  توجه صرف به زیرساخت‌ها و ساخت فضاهای  آموزشی، هرچند ضروری و ارزشمند، به‌تنهایی   نمی‌تواند تضمین‌کننده توفیق نظام تعلیم و تربیت باشد. معلمی که دغدغه معیشت دارد، دانش‌آموزی که با شکم گرسنه سر کلاس می‌نشیند یا خانواده‌ای که برای تأمین هزینه‌های ابتدایی مدرسه تحت فشار است، در بهترین ساختمان آموزشی نیز نمی‌تواند مسیر رشد و شکوفایی را آن‌گونه که باید طی کند. تحقق واقعی عدالت آموزشی، در گرو نگاهی همزمان به زیرساخت، معیشت، تغذیه و کرامت دانش‌آموزان است؛ نگاهی که باید در تصمیم‌گیری‌های کلان کشور نهادینه شود.