بهروزی فر – شنبه ۱۷ آبان، ساعت از ۱۲ و نیم گذشته بود که در حوالی میدان سفیر امید بیرجند، نهال امیدی کاشته شد تا سفیر همدلی باشد.در گرماگرم یک روز در میانه پاییز ۱۴۰۴ به همت مجمع خیرین سلامت خراسان جنوبی، یک طلسم بزرگ شکسته شد و کلنگ احداث یک همراه‌سرای بیماران به زمین نشست.آن روز در چند قدمی بیمارستان ولیعصر(عج)، آیین آغاز عملیات اجرایی بنایی برگزار شد تا کلنگی بر زمین بخورد و امید دوباره از خاک بروید و خانه‌ای از جنس مهربانی و انسانیت در آن نقطه بنا شود.در خیابان زکریای رازی قرار است همراه‌سرای بیمار احداث شود، سرپناه امنی برای همان دل‌های خسته‌ای که از کیلومترها دورتر، از شهرها و روستاها، با امید و اضطراب به بیرجند می‌آیند تا در کنار عزیزان بیمارشان بمانند.خشت اول این بنا را خیرانی نهاده‌اند که ایمان دارند دیوارهای واقعی، از آجر ساخته نمی‌شوند، بلکه از عشق، همدلی و احساس مسئولیت در برابر رنج دیگران بنا می‌گردند.کلنگی که روز شنبه بر زمین نشست، نوید آسایش و آرامش بود، هم برای آن مادری که شب‌ها روی نیمکت داخل محوطه بیمارستان بیدار می‌مانند و هم برای آن پدری که در پیاده رو ورودی بیمارستان چادر زده و چشم امید به لطف خدا دوخته است.همراه‌سرای بیمار، نه فقط سقفی بر سر نیازمندان، بلکه نمادی از جاری بودن نیکی در رگ‌های جامعه است، مأمنی که خستگی‌های بی‌پناهی را به آرامش بدل می‌کند، یادگاری از انسان‌هایی که باور دارند شفای درد، گاه در دارو نیست، بلکه در آرامش و امنیت دل است.سال‌هاست که خفتن همراهان بیماران بر نیمکت‌های سرد بیمارستان، اطراق خانواده‌ها در پیاده‌روها، بی‌سامانی پیرمردها و پیرزن‌های چشم انتظار، سرگردانی کودکان همراه و … زیر آسمان بی‌پناهی، چون خاری در چشم شهری است که آوازه نیکنامی مردمانش، به گوش آفاق و انفس آشناست، مردمی که در نیکی، دستگیری بینوایان، کمک‌های مؤمنانه، انجام کارهای خداپسندانه، همراهی با ساخت و توسعه اعتاب مقدسه و مساجد، مدرسه‌ سازی و … پیشتازند و نمونه‌ای بی‌مثال از گره‌گشایی از کار دیگران! نه اینکه مردمانی با این ویژگی‌های بارز، نسبت به چنین صحنه‌های تلخی بی تفاوت باشند، نه! سابقه سال‌هایی که دغدغه آنها برای رفع چنین مشکلی که آن را زیبنده شهرشان نمی‌دانند، عددی دو رقمی است، اما هر بار برای پاک کردن این لکه از چهره پاکیزه‌ترین شهر ایران، همت کردند، سدی بر راه‌شان ایجاد شد، مانع‌ها و سرعتگیرهایی از جنس بروکراسی اداری و اما و اگرها و شاید و بایدهای انرژی سوز ‌و دلسرد‌کننده در دستگاه های اجرایی، از همان جنس کارهایی که بارها، خیرین را از آمدن و سرمایه‌گذاری کردن در بیرجند منصرف کرد و رفتند و پول‌هاشان را در دیگر استان‌ها هزینه کردند و ما ماندیم و حسرت به بار نشستن یک امید! !روز شنبه، دفتر همه آن فرصت‌های سوخته بسته شد و با کلنگی ساده، شعاری قشنگ سر داده شد؛ “ هیچ همراه بیماری در این شهر، بی‌پناه نخواهد ماند”.خیران بزرگواری که در این کار سهیم شده‌اند، شاید نامشان در سنگ‌نوشته‌ای حک نشود، شاید اسمی از آنها در مراسمی نبرند و شاید… اما بدون تردید نیکی‌‌هاشان برای همیشه جاودانه است. آنان آجر بر آجر می‌نهند تا بنایی از عشق و ایمان بسازند و قطعا‌ هر لحظه نفس کشیدن آدم‌های غریب‌ مسافرِ گرفتار زیر سقف این سرپناه آرامِ امنِ راحت، از هزاران ساعت عبادت برای آنها ارزشمندتر و مؤثرتر خواهد بود.همراه‌سرای بیمار، یادگاری است از نسلی که در برابر رنج دیگران، بی‌تفاوت نماندند. نسلی که باور دارند اگر نمی‌‌شود همه دردها را درمان کرد، ولی می‌توان سقفی از آرامش بر سر دل‌های نگران ایجاد کرد.و ما هم می‌توانیم سهمی در ایجاد همراه‌سرای بیماران و پناه دادن به غریبان داشته باشیم. شماره حساب‌ مجمع خیرین سلامت برای همراهی در این کار خیر؛ ۶۰۳۷-۷۰۷۰-۰۰۶۱-۲۷۹۰ بانک کشاورزی(لطفاً نظرات و پیشنهادات خود درباره این سرمقاله را از طریق ۰۹۱۵۷۲۴۸۲۸۹ اعلام یا ارسال بفرمایید)