در روزهای اخیر، موجی از پیام‌ها، تماس‌ها و گلایه‌های کادر درمان بیرجند ـ به‌ویژه پرستاران و نیروهای فوریت‌های پزشکی به تحریریه روزنامه آوا رسیده است؛ پیام‌هایی که محتوای آن‌ها نشان می‌دهد بخشی از این جامعه خدوم، خسته و نگران، نسبت به روندهای موجود در حوزه پرداخت‌ها، سیاست‌های کاری و شرایط دشوار شغلی خود احساس نارضایتی می‌کنند. این پیام‌ها تنها یک گلایه ساده نیست؛ هشدار آرام اما جدی نیروهایی است که ستون‌های اصلی نظام سلامت را تشکیل می‌دهند. در میان پیام‌های ارسالی، شهروندی که خود را از کارکنان کادر پرستاری معرفی کرده، از ما خواسته صدای او و همکارانش باشیم. او گفته است: «کارانه پرستاران با گذشت ۹ ماه هنوز پرداخت نشده و بسیاری از همکاران با مشکلات معیشتی جدی مواجه هستند. از مسئولان انتظار داریم روند پرداخت‌ها را تسریع کنند.» این تنها یک نمونه است؛ نمونه‌ای که می‌تواند تصویر روشنی از فشار مالی‌ای باشد که بر بخشی از نیروهای درمانی سایه انداخته است. در موردی در موردی دیگر، یکی از کارکنان اورژانس پیش‌بیمارستانی در پیامی به آوا، از وجود تفاوت محسوس بین تعرفه خدمات فوریت‌های پزشکی و گروه پرستاری سخن گفته و این اختلاف را عاملی برای ناهماهنگی در عدالت پرداخت و کاهش انگیزه شغلی دانسته است. نیروهای اورژانس، که بخش زیادی از مأموریت‌های آن‌ها در شرایط بحرانی، در کوچه و خیابان و در میان حوادث پیش‌بینی‌نشده انجام می‌شود، انتظار دارند زحماتشان در ساختار پرداختی نیز منعکس شود. این پیام‌ها ـ چه مربوط به پرستاران، چه اورژانس و چه سایر گروه‌های فعال در حوزه سلامت ـ زنجیره‌ای از دغدغه‌ها را بازتاب می‌دهد که طی سال‌های اخیر کمتر از سطح واقعی آن دیده یا شنیده شده است. نکته مهم این است که هیچ‌کدام از این مطالبات، فراتر از خواسته‌های منطقی یک نیروی شاغل نیست؛ درخواست‌هایی مانند پرداخت به‌موقع کارانه، همسان‌سازی تعرفه‌ها، رفع تبعیض‌های اداری، بهبود شرایط شغلی و فراهم کردن حداقل‌های معیشتی. باید یادآور شد که معیشت کادر سلامت شامل پرستاران، تکنسین‌های اورژانس، نیروهای اتاق عمل، بهیاران، کارشناسان آزمایشگاه‌ها، اپراتورهای اورژانس و تمامی کسانی که چرخه سلامت را زنده نگه می‌دارند همواره از موضوعات مورد توجه مسئولان عالی کشور و استان بوده است. این‌که اکنون گلایه‌ها افزایش یافته، می‌تواند نشانه‌ای باشد از اینکه برخی سیاست‌ها نیازمند بازنگری جدی‌تر و مداخله سریع‌تر هستند. واقعیت این است که سختی کار در حرفه‌هایی مثل پرستاری و اورژانس بر هیچ‌کس پوشیده نیست. برای این قشر، هر روز، روز مبارزه با خستگی، اضطراب اشتباه، حجم بالای کار و گاهی نادیده‌گرفته‌شدن است. در چنین حال و هوایی، طبیعی است که تأخیر طولانی در پرداخت‌ها یا احساس بی‌عدالتی در نظام مزدی، می‌تواند تأثیر قابل توجهی بر روحیه و عملکرد آنان بگذارد. اکنون که تعداد پیام‌های اعتراضی افزایش یافته، درخواست صریح و محترمانۀ ما از مسئولان حوزه سلامت استان این است که این صداها را جدی بگیرند. رسیدگی به وضعیت معیشتی کادر درمان، تنها یک اقدام رفاهی نیست؛ تضمین امنیت سلامت جامعه است. نیروهای درمانی اگر دغدغه نان شب داشته باشند، نمی‌توانند با تمام توان بر درمان بیماران تمرکز کنند. این واقعیتی ساده اما عمیق است. انتظار می‌رود مدیران حوزه درمان استان، ضمن گفت‌وگوی مستقیم با نمایندگان کادر درمان، گزارشی شفاف از برنامه‌های خود برای تسریع در پرداخت‌ها و رفع ناهماهنگی‌های مزدی ارائه دهند. توجه به عدالت سازمانی، همسان‌سازی منطقی تعرفه‌ها، شفافیت در فرآیندهای پرداخت و حمایت از نیروهای عملیاتی، می‌تواند بخش زیادی از مشکلات را کاهش دهد. در پایان، تأکید می‌کنیم که روزنامه آوا همواره خود را پل ارتباطی میان مردم و مسئولان می‌داند؛ ما صدای جامعه‌ای هستیم که شاید بسیاری از اعضای آن فرصت یا امکان ابراز مشکلات خود را ندارند. رسالت رسانه، برجسته کردن دردهای واقعی است نه پوشاندن آن‌ها. همان‌گونه که بازتاب‌دهنده مطالبات مردم بوده‌ایم، آمادگی داریم پاسخ‌ها، توضیحات و اقدامات دستگاه‌های مسئول را نیز منتشر کنیم تا مسیر اطلاع‌رسانی و حل مشکلات شفاف، مستقیم و منصفانه دنبال شود. امروز، کادر درمان از ما و از مسئولان استان یک خواسته روشن دارند: بشنوید ما را، پیش از آنکه دیر شود.
(لطفاً نظرات و پیشنهادات خود درباره این سرمقاله را از طریق 09155665782 ارسال بفرمایید)