دادرس مقدم – در میان هیاهوی روزمرگی‌ها و فشارهای اقتصادی که کم هم نیست، گویی ذهن جمعی ما در خراسان جنوبی به نوعی عادت مزمن به دیدن کاستی‌ها مبتلا شده است. این عادت، هرچند گاهی برای پیگیری مطالبات ضروری است، اما در فقدان تعادل، تبدیل به یک نقد دائمی و نادیده گرفتن مسیر پیشرفت می‌شود. سال‌ها، ستون‌های پیام‌های مردمی روزنامه‌ها، از جمله «آوا»، مملو از درخواست‌های صادقانه مردم برای برگزاری نماز باران بود. تشنگی یک واقعیت ملموس بود و استمداد از قدرت لایزال الهی، نه یک عادت، بلکه فریاد نیاز بود. حال، خداوند نه تنها به این دعاها پاسخ داده، بلکه نعمت بارش در سال‌های اخیر به مراتب فراتر از میانگین تاریخی بوده است. با این حال، حیرت‌آور است که صدای تقاضای نماز شکر، همانند صدای درخواست نماز باران، از میان مردم و رسانه‌ها شنیده نمی‌شود.ما به متخصصانی تبدیل شده‌ایم که شادی‌های کوچک را زودتر از رسیدنشان دفن می‌کنیم. کافی است خبری خوش از افزایش بارندگی منعکس شود؛ چند روز بعد، متولیان حوزه آب بلافاصله با خبری درباره «ادامه خشکسالی‌های آینده» یا «لایه نازک شدن سفره‌های زیرزمینی»، کام مردم را تلخ می‌کنند. حدیث شریف «شُکرُکَ لِنِعمَهٍ سَالِفَهٍ یَقتَضی نِعمَهً آنِفَهً» (شکرگزاری تو نسبت به نعمت گذشته، نعمت آینده را فراهم می آورد) برای ما تبدیل به یک تئوری قابل قبول اما غیرقابل اجرا شده است. چرا ما در برابر نعمتی که آشکارا به دست آمده، از بیان شکرگزاری عاجزیم و چرا دستاوردهارا کوچک می‌شماریم؟همین چند سال پیش، مطالبه اصلی جوانان این بود که چرا «جوان‌ستیزی» در مدیریت استانی حاکم است و چرا باید مدیران بازنشسته و مسن، تمام سکان‌ها را در دست داشته باشند. این نقد، حقیقتاً بحق بود. امروز، اگر اندکی انصاف داشته باشیم و در ساختارهای استانی نگاهی بیندازیم، سهم جوانان، نیروهای تازه نفس و مدیران باانگیزه در پست‌های کلیدی به شکل چشمگیری افزایش یافته است. اما این تحول بزرگ، تقریباً بدون جشن و بدون اعلام رسمی، در پس زمینه اخبار منفی گم شده است.همین چند سال پیش، خراسان جنوبی به دلایل ساختاری، اغلب در صدر استان‌های کشور از نظر «نرخ تورم» قرار داشت؛ این یک واقعیت تلخ بود که مکرراً در رسانه‌ها بازتاب یافت. حال، مراکز معتبر آماری کشور تأیید می‌کنند که استان ما در زمینه «کنترل نرخ تورم» در جایگاه بسیار بهتری قرار گرفته و رشد تورم استانی پایین‌تر از میانگین ملی است. با این وجود، همچنان ربط دادن نامربوط “گرانی” که منشا ملی و غیر استانی دارد به کنترل نرخ تورم استانی که دقیقا ریشه در خراسان جنوبی دارد و مقایسه با گذشته بر صدای «موفقیت نسبی» فعلی غالب است.ظرفیت‌های مرزی که سال‌ها به عنوان یک پتانسیل «بلاک شده» و «بلااستفاده» معرفی می‌شد، امروز شاهد حجم عظیمی از ترافیک، رونق مبادلات و شکل‌گیری کسب‌وکارهای جدید است. این حجم از رونق مرزی، که برای بسیاری از استان‌های کشور یک آرزو محسوب می‌شود، برای ما تبدیل به امری عادی شده است. گویی وقتی یک مشکل حل می‌شود، بلافاصله به دنبال مشکل جدید می‌گردیم و نعمت فعلی را در دفتر شکرگزاری ثبت نمی‌کنیم. البته که نباید منکر مشکلات زیرساختی، کمبودها و چالش‌های باقی‌مانده شد. خراسان جنوبی همچنان استانی نیازمند توجه ویژه و تلاش مضاعف است و کم‌کاری‌ها باید فریاد زده شود. نقد سازنده، وظیفه هر شهروند مسئول است، اما این نقد نباید کورکننده باشد. باید میان آنچه که «نیاز به اصلاح» دارد و آنچه که «به لطف الهی یا تلاش مدیران بهبود یافته»، توازن برقرار کنیم. نادیده گرفتن این نقاط قوت، سرمایه اجتماعی ما یعنی «امید» را هدف قرار می‌دهد. اگر قرار است توسعه ادامه یابد و موفقیت‌های بعدی رقم بخورد، ابتدا باید یاد بگیریم که نعمت‌های امروز را ببینیم، شکرگزار باشیم و این شکر، خود تبدیل به انگیزه‌ای برای تلاش‌های فردا و ساختن آینده‌ای روشن‌تر برای این دیار کویری شود.