بهروزی‌فر – قریب به اتفاق ما آدم‌ها در برخی ویژگی‌ها، اشتراکات عجیبی داریم، مثلاً خیلی‌هامان در برابر دکتر رفتن و کنترل دوره‌ای سلامت‌‌مان، جبهه گیری خاصی داریم، اگر عارضه‌ای در وجودمان بروز کند، خوددرمانی اولین راهکار است، کارد که به استخوان رسید، آن وقت به دنبال راحت‌ترین راهکارها برای رفع آن مشکل می‌رویم، مثلاً استفاده از تجربه دیگران و درمان خانگی و …، درد که به قول قدیمی‌ها ما را آچه کرد(از پا انداخت)، جویای کلینیک و متخصص خوب می‌گردیم و چه بسا دردهای ریشه دوانده در وجودمان که به واسطه همین تعلل در درمان و بی‌توجهی، تبعات گرانی به همراه داشته و نه تنها مداواناپذیز شده‌اند که دیگر اعضا و جوارح را درگیر کرده و زمین‌گیرمان ساخته است.کلاه‌تان را قاضی کنید و موشکافانه موضوع را بنگرید، مشابه آنچه در مقدمه آمد را قطعاً در خود یا طایفه وابسته دارید، حالا این قضیه را به مسایل جامعه تعمیم دهید.بیایید این موضوع را ربط بدهیم به عبارتی که این روزها خیلی کاربردی شده و از زبان‌های مختلف و برای بیایید این موضوع را ربط بدهیم به عبارتی که این روزها خیلی کاربردی شده و از زبان‌های مختلف و برای حوزه‌های متفاوت استفاده گشته است.کارگران ستون فقرات اقتصاد هستند، معلمان ستون فقرات فرهنگ جامعه هستند، رسانه‌ها ستون فقرات جهاد تبیین هستند، و ….کارگران، معلمان، خبرنگاران و … هر واژه، نمایه قشر عظیمی از افراد جامعه‌اند که هر کدام باری به هر جهت!یا گذران زندگی یا کمک به رشد کشور یا علاقمندی یا … وظیفه، تکلیف و نقشی را به عهده گرفته‌اند و هر کدام، عضوی از اعضای جامعه‌ای هستند که درهم تنیده برای شکوفایی، تعالی و پیشرفت باید سالم، باطراوت و بدون نقص باشند.این اقشار همواره تن به شرایط داده و در حال کارند، حقوق اندک، رفاهیات در حد صفر، کار سخت، مزایای ناچیز و … از مهمترین شاخصه‌های کار در این بخش‌هاست که اغلب موجبات نارضایتی افراد را به همراه داشته و دارد.حالا باستناد همان مطلب مقدمه، کارگران، معلمان و خبرنگاران به مثابه همان اعضای بدنی هستند که در ادوار مختلف کمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند، تصمیم گیران و حوز‌های بالادستی در دوره‌های مختلف و صرفاً در راستای پاسخگویی به برخی گلایه‌ها و اعتراض‌ها و نارضایتی‌ها ‌و البته گاه با نگاه انصاف برای نجات این اقشار از مرداب مشکلات چاره‌اندیشی کرده‌اند‌‌.اجرای طرح طبقه‌بندی معلمان و افزایش ۶۵ درصدی حقوق کارگران، از جمله آن تصمیمات است که با وجود اینکه با هدف کمک به این دو قشر عظیم اتخاذ شدند اما چون همه جوانب‌شان به درستی سنجیده نشده بود، در مرحله اجرا با مشکلاتی مواجه شدند. نواقص طرح طبقه‌بندی معلمان با گذشت چند سال، همچنان گریبانگیر حوزه آموزش و پرورش است و افزایش ناباورانه حقوق کارگران نیز که به منظور جبران کاستی‌های گذشته با شیبی تند رقم خورد، در همین نقطه شروع، لرزه بر اندام بخش‌های مختلف انداخته است که افزایش قیمت ناگهانی برخی کالاها به زعم خیلی‌ها، از مهمترین اثرات آن می‌باشد.همین دو تصمیم، مصداق عینی بی‌توجهی سالیان متمادی به اقشار زحمتکش جامعه است که اگر این نبود، حقوق و رفاهیات این دو قشر چنان پایه‌ریزی می‌شد که با همان افزایش منطقی ۱۰- ۲۰ درصد سالانه، همترازی با دیگر حوزه‌ها را رقم می‌زد که این ستون فقرات جامعه، زیر فشار تورم و بی‌عدالتی کمر خم نمی‌کردند و نارضایتی رقم نمی‌خورد.کوتاه سخن اینکه برای این ستون‌های خمیده اگر درست چاره نشود، دیر یا زود زانو خواهند زد و قطعاً این چینی شکسته، کارایی، توانمندی و قدرت سابق را نخواهد داشت.
(لطفاً نظرات و پیشنهادات خود درباره این سرمقاله را از طریق ۰۹۱۵۷۲۴۸۲۸۹ ارسال بفرمایید