یعقوبی – مادر شهید علیرضا بالیده از آخرین تماس‌های پسرش می‌گوید؛ تماس‌هایی کوتاه که هر کدام برای او امروز به اندازه یک دنیا ارزش دارد. علیرضا متولد ۲۴ مرداد ۱۳۸۳ بود و پس از پایان دوران مدرسه، در آزمون‌های ورود به نیروهای مسلح شرکت کرد و به ارتش جمهوری اسلامی ایران پیوست. مادرش می‌گوید: «علیرضا می‌دانست اگر جواب تلفنم را ندهم، خیلی نگران می‌شوم. برای همین وقتی به محل کار می‌رسید یا به خانه برمی‌گشت، تماس می‌گرفت و می‌گفت: مامان، رسیدیم، دیگر نگران نباش.» جمله‌ای که روزی آرامش‌بخش بود و امروز یادآور پسری است که دیگر تماس نمی‌گیرد.

پسری که رفیق مادر بود

در میان خاطرات خانواده، رابطه علیرضا با مادرش رنگ و بوی دیگری دارد. محمود بالیده، پدر شهید، این رابطه را بیشتر شبیه دوستی توصیف می‌کند و می‌گوید: «علیرضا علاقه زیادی به مادرش داشت و مادرش نیز وابستگی خاصی به او داشت؛ آنها بیشتر شبیه دو دوست بودند.» مهدیه بالیده، مادر شهید، با بغض از نخستین فرزندش می‌گوید: «من و پدر علیرضا دخترعمو و پسرعمو بودیم که سال ۱۳۸۰ ازدواج کردیم و در ۲۴ مرداد ۱۳۸۳ خداوند علیرضا را به ما هدیه داد. همین چند روز پیش ۲۲ ساله شده بود و حضورش زندگی ما را بهشتی کرده بود.»

از علمداری محرم تا شهادت

پدر شهید با اشاره به علاقه فرزندش به اهل‌بیت(ع) می‌گوید: «علیرضا علاقه زیادی به مراسم مذهبی داشت و تلاش می‌کرد مرخصی‌هایش را طوری تنظیم کند که بتواند در مراسم عزاداری تاسوعا و عاشورا حضور داشته باشد. حتی تاسوعا و عاشورای سال قبل از شهادتش نیز در روستای فریز علمداری کرد.» مادر شهید با بغض از آخرین برنامه‌ای که قرار بود همراه فرزندش داشته باشد، می‌گوید: «امسال قرار بود در روز شهادت امام رضا(ع) همراه هیئت روستای فریز به مشهد برویم، اما قسمت نشد علیرضا کنار ما باشد و ما نائب‌الزیاره او شدیم؛ چراکه شهادت نصیبش شد.» علیرضا پس از گذراندن دوره‌های تخصصی در تهران، به پایگاه هوایی شهید عبدالکریمی بندرعباس منتقل شد و در بخش‌های مرتبط با پهپاد فعالیت داشت.

دلتنگی مادری که تمام نمی‌شود

مادر شهید درباره لحظه اطلاع از شهادت فرزندش می‌گوید: «شهادتش را از طریق استوری یکی از دوستانش فهمیدم.» لحظه‌ای که یک مادر ناگهان از «مادر یک جوان سرباز» به «مادر شهید» تبدیل شد؛ عنوانی که هیچ‌گاه تصور نمی‌کرد روزی بخشی از زندگی خودش باشد. مهدیه بالیده با بغض می‌گوید: «همیشه واژه مادر شهید را از خودم دور می‌دیدم. فکر نمی‌کردم یک مادر دهه شصتی روزی فرزندش را در راه ایران از دست بدهد. پسرم رفت و دیگر برنگشت؛ از همان روز دلتنگی من برایش شروع شد و این دلتنگی هیچ‌وقت تمام نمی‌شود.»

در خانه شهید علیرضا بالیده، هنوز خاطرات او زنده است؛ در عکس‌ها، در حرف‌های پدر و مادر، در خاطرات سفرها، در مراسم محرم و در صدای مادری که شاید هنوز ناخودآگاه منتظر شنیدن همان جمله آشناست: «مامان، رسیدیم؛ نگران نباش.» اما این بار، علیرضا به خانه نرسید؛ به آسمان رسید.