بهروزی فر – هر صبح پیش از آنکه خورشید کاملاً طلوع کند، نبرد روزانه‌اش آغاز می‌شود. میان صدای زنگ ساعت، آماده کردن صبحانه، نگرانی از حال فرزندی که تب دارد یا تکالیفش نیمه‌تمام مانده و عجله برای رسیدن به محل کار، ذهنش چند جا درگیر است. در محل کار، لبخند می‌زند، مسئولیت می‌پذیرد و حرفه‌ای رفتار می‌کند، اما پشت آن لبخند، ذهنی آشفته از دغدغه‌های خانه و خانواده پنهان است، نگرانی‌هایی که حتی در شلوغ‌ ترین جلسات هم او را رها نمی‌کنند.گاهی یک تماس کوتاه کافی است تا تمام آرامش روزش را برهم بزند، تماسی که از یک مشکل غیرمنتظره یا رسیدن یک مهمان ناخوانده خبر می‌دهد و این اوست که باید بین تعهد کاری و دغدغه‌ای که پیش آمده، هماهنگی ایجاد کند.از روز و شرایط خاص محل کار که بگذریم، شب هم برای او قدری متفاوت‌تر از همتایانش رقم می‌خورد، خانه، خانواده، مهمان، تفریح، سرگرمی، خرید و … هر کدام برای یک بانوی شاغل، مفهومی ویژه دارند، از این روست که یک خانم کارمند، اغلب نخستین کسی است از این روست که یک خانم کارمند، اغلب نخستین کسی است که از رختخواب برمی‌خیزد و آخرین کسی است که برای خواب مهیا می‌شود، بی‌آنکه فرصتی برای شنیدن حال دل خودش داشته باشد. او سال‌ها میان وظیفه، عشق، مسئولیت و خستگی قدم می‌زند و تنها توقعش این است که کسی، شانه‌هایش را از بار سنگین زندگی، حتی برای لحظه‌ای سبک کند.و همه این دغدغه‌های قابل احترام! برای آن بانوی کارمندی است که می‌تواند شرایط خانه و زندگی شخصی خود را با کار‌ با ساعت مشخص و در زمان معین هماهنگ کند، اما در موقعیتی که شاید از نگاه خیلی‌ها مشابه به نظر برسد- و در واقع نیست- فردی را مجسم کنید که کارش نه تنها زمان مشخصی ندارد که اغلب غیرمنتظره است، مکانش نه تنها ثابت نیست بلکه گاه از قله یک کوه تا قعر یک معدن یا در دل یک حادثه آتش‌سوزی یا سانحه تصادف یا … متغیر است،  کار هم نه تنها هرگز دچار روزمرگی نمی‌شود بلکه به جهت نیاز به حضور در صحنه خودسوزی یا قتل، آیین افتتاح یا آغاز عملیات اجرایی، جشن عروسی دانشجویی یا تشییع جمعی از شهدا، حضور در جمع عده‌ای معترض یا گروهی مخترع و مبتکر، همکلامی با علما و فضلا یا همصحبتی با بزهکاران و معتادان، و … همواره در تنوع و تغیر است و این همه به همان اندازه که جذاب و وسوسه‌برانگیز به نظر می‌رسند، به جهت اینکه اغلب در چارچوب زمانی درستی نمی‌گنجند، زندگی را متأثر می‌سازند و البته نگرانی ایجاد می‌کنند.و اینها تنها بخشی از زندگی کاری و حرفه‌ای یک بانوی خبرنگار است.او خبر را همیشه از پشت میز نمی‌‌نویسد، بلکه باید میان گردوغبار حادثه بایستد، در گرمای سوزان یک روستا قدم بزند، ساعت‌ها پشت درِ اتاق یک مدیر منتظر بماند یا نیمه‌شب با صدای زنگ تلفن از خواب بپرد و در همه این موارد، تنها نگرانی‌هایش این است که مبادا برای فرزندانش کم بگذارد یا موجبات تکدر همسر را فراهم آورد.او بارها میان یک مأموریت کاری و چشم‌انتظاری فرزند برای بازگشت به خانه، یکی را انتخاب کرده‌ است، انتخابی که هیچ‌گاه آسان نبوده و قطعاً تبعاتی به همراه داشته است.خبرنگاری برای یک زن، تنها یک شغل نیست، بلکه تلاشی دغدغه‌مند برای حفظ تعادل میان مسئولیت اجتماعی و خانوادگی است.بانوان خبرنگاران که سهم بسزایی در جمع فعالان رسانه‌ای خراسان جنوبی دارند، روایتگر دردها، موفقیت‌ها، کمبودها و امیدهای جامعه‌اند. اگر قلم آنها از مطالبه‌گری می‌نویسد، از سر دلسوزی است و اگر از موفقیت‌ها می‌گوید، برای تقویت امید و انگیزه در جامعه است. انتظار آنها از مردم، اعتماد، احترام و درک دشواری‌های این حرفه است. گاهی پشت یک خبر کوتاه، ساعت‌ها پیگیری، سفر، گفتگو، نگرانی و حتی به خطر افتادن آرامش خانواده نهفته است و اینها را هیچ کس نمی‌بیند!او یک خبرنگار است، شاید گاهی خستگی بر او‌ غلبه کند، اما ناامید نیست، او باور دارد که یک خبر درست می‌تواند امید بیافریند، یک گزارش دقیق می‌تواند گرهی از کار مردم باز کند و یک قلم مسئولانه، آینده‌ای روشن‌تر برای جامعه رقم بزند. همین باور، هر روز دوباره  او را راهی میدان خبر می‌کند و خوب می‌داند نوشته‌های امروز او، روشن‌کننده مسیر تعالی استانی است که با آینده فرزندانش ارتباطی تنگاتنگ دارد.

(لطفاً نظرات و پیشنهادات خود درباره این سرمقاله را از طریق  ۰۹۱۵۷۲۴۸۲۸۹ ارسال بفرمایید)