دادرس مقدم- در سخت‌ترین روزهای تاریخ معاصر انقلاب اسلامی، آنگاه که برخی تحلیل‌ها از گسست میان نسل‌ها و فرسایش سرمایه اجتماعی سخن می‌گفتند، دیار مردمان پایدار یعنی خراسان جنوبی چالشی بزرگ را به فرصتی ماندگار تبدیل کرد. پرسش این بود: آیا جامعه نخبگانی می‌تواند از پشت دیوارهای دانشگاه پای به میان مردم بگذارد و در شب‌های پرالتهاب، گره‌های ذهنی را با منطق و بصیرت بگشاید؟ پاسخ مردم بیرجند نشان داد که چالش «جهاد تبیین» نه یک شعار که یک ضرورت تحقق‌یافته است. این چالش مثبت، امروز به سندی افتخارآمیز در کارنامه انقلاب تبدیل شده که نه ضعف که قوت پیوند دانشگاه و جامعه را به رخ جهانیان می‌کشد.نزدیک به 60 شب، از آغاز «جنگ تحمیلی سوم» تا شهادت جانسوز رهبر انقلاب و روزهای پس از آن، مردم بیرجند خواب را بر خود حرام کردند تا مردم بیرجند خواب را بر خود حرام کردند تا حماسه‌ای بیافرینند که نه در دفترهای تئوریک بلکه در متن خیابان «معلم» و میدان «مادر» رقم خورد. آنها نه تماشاگر که بازیگران اصلی این روایت‌اند؛ مردمی که با حضور شبانه در میعادگاه‌های بصیرت، جای خالی پرسش‌های بی‌پاسخ را با گفت‌وگوهای رو در رو با اساتید و نخبگان پر کردند. این سطح از غیرت و پایداری، فراتر از هر تحلیل جامعه‌شناختی، نشان از عمق باور دینی و ملی دارد که در این دیار کهن ریشه دوانده است. آیندگان وقتی این شب‌ها را در برگ‌های زرین تاریخ مرور می‌کنند، خواهند دید که مردمی که در برابر ۴۰ روز جنگ پولادین ایستادند، در برابر 60 شب جنگ ترکیبی نیز سر فرود نیاوردند.ابتکار بی‌نظیر بسیج اساتید، نهاد رهبری در دانشگاه و معاونت فرهنگی دانشگاه بیرجند در برپایی «میز گفت‌وگوی دانشگاهیان و مردم»، نقطه عطفی است که عملکرد مردم را از یک حضور منفعلانه به یک کنشگری فعال و هوشمندانه ارتقا داد. آنها به جای انتظار برای رفع شبهات از پشت ویترین رسانه‌ها، سنگر را به میان مردم بردند؛ همان نقطه‌ای که پیش‌تر هدف تحرکات منفی و اغتشاشات بود. این شجاعت نهادی، پاسخ قاطع به این پرسش بود که «آیا نخبگان پشت دیوارهای دانشگاه می‌مانند یا به میدان می‌آیند؟». مردم نیز به بهترین شکل ممکن اتمام حجت کردند: عطشی چنان برای حقیقت که صندلی‌ها کم آمد و موکت‌ها جای آن را پر کرد. این تصویر، آیندگان را به وجد خواهد آورد که چگونه در دل شب‌های سخت، خیمه‌گاه اندیشه از نور ایمان روشن‌تر بود . بیرجند، به عنوان الگویی برای تمام ایران اسلامی، نشان داد که اگر مردم و نخبگان شانه به شانه هم بایستند، هیچ توطئه ترکیبی توان رخنه در صفوف متحد آنان را ندارد. آیندگان، این ۵۶ شب را نه در حاشیه، بلکه در متن تاریخ مرور خواهند کرد؛ شب‌هایی که در آن مردم با حضور تاریخ‌ساز خود فریاد زدند: «ما هنوز ایستاده‌ایم». آنها با چشمانی اشکبار اما دلی پرامید، خواهند خواند که چگونه در بیرجند، خیابان «معلم» به کلاس درس مقاومت و میدان «مادر» به گهواره تمدن نوین اسلامی تبدیل شد. این همان حماسه‌ای است که نه در موزه‌ها که در سینه‌های سینه‌چاک انقلاب برای همیشه زنده می‌ماند.
(لطفاً نظرات و پیشنهادات خود درباره این سرمقاله را از طریق 09155665782 ارسال بفرمایید