جم – نایب‌رئیس اول شورای عالی نظام پرستاری، با تأکید بر اینکه ایجاد انگیزه مالی و ارتقای شان اجتماعی برای پرستاران، مقوله‌ای حیاتی است، به چالش‌های موجود در حرفه پرستاری اشاره کرد. وی بیان داشت که مشکل اصلی، نه کمبود نیروی آموزش‌دیده، بلکه عدم وجود انگیزه و شرایط مناسب برای
جذب و ماندگاری پرستاران است. این در حالی است که در شهرهای بزرگ، حتی با دریافتی‌های نسبتاً بالا، چالش‌های زندگی و هزینه‌های سنگین، انگیزه خدمت را کمرنگ می‌کند. انتظار از پرستاران برای خدمت در مناطقی با امکانات کمتر و شرایط سخت‌تر، بدون در نظر گرفتن انگیزه‌های کافی، دور از منطق است. این وضعیت، ضرورت بازنگری اساسی در رویکردهای حمایتی و انگیزشی برای جامعه پرستاری را بیش از پیش آشکار می‌سازد.
مسائل مالی و عدم تناسب دریافتی با هزینه‌های زندگی، یکی از مهم‌ترین عوامل کاهش انگیزه
در میان پرستاران است. در حالی که سختی کار و استرس شغل پرستاری بر کسی پوشیده
نیست، اما دریافتی‌های حاصل از این حرفه، متناسب با زحمات و مسئولیت‌های خطیر آن
نیست. این عدم تناسب، به ویژه در مناطق محروم‌تر، جایی که امکانات رفاهی و شغلی کمتری نیز وجود دارد، احساس بی‌ارزشی و سرخوردگی را در میان پرستاران تشدید می‌کند. این وضعیت، نه تنها بر روحیه و انگیزه فردی پرستاران تأثیر منفی می‌گذارد، بلکه به طور مستقیم بر کیفیت خدمات درمانی ارائه شده به بیماران نیز سایه می‌افکند.
فرار از لباس سفید در استان وضعیت نامطلوب شغلی و عدم وجود انگیزه‌های کافی، باعث شده تا شاهد پدیده‌ای نگران‌کننده در جامعه پرستاری باشیم: خروج پرستاران از چرخه خدمت. برخی از پرستاران باسابقه، به دلیل عدم تناسب دریافتی و سختی کار، به سمت مشاغل دیگر سوق داده می‌شوند که ظاهراً جذابیت‌های بیشتری از نظر مالی یا حتی استرس کمتر، برایشان فراهم می‌کنند. این پدیده، زنگ خطری جدی برای نظام سلامت کشور است، زیرا به معنای از دست دادن نیروهای باتجربه و متخصص است که سرمایه‌های ارزشمند این حوزه محسوب می‌شوند. این وضعیت، نشان‌دهنده عدم ارزش‌گذاری کافی به شغل شریف پرستاری و ضرورت توجه جدی به مسائل و دغدغه‌های این قشر زحمتکش است.
در ساختار سلامت، شاهد برخی ناهماهنگی‌ها و عدم تناسب در جذب نیرو هستیم. در
برخی حوزه‌ها، فرآیندهای استخدامی با انعطاف پذیری بیشتری دنبال می‌شود، اما در بخش پرستاری، گاهی با موانع و مقاومت‌هایی روبرو هستیم. ملاک قرار دادن معیارهای اداری
به جای نیازهای واقعی، مانند تعداد تخت‌های بیمارستانی در پروانه بهره‌برداری به جای تعداد
واقعی تخت‌های فعال و مورد نیاز، منجر به کمبود نیروی انسانی در بخش‌های خدماتی می‌شود. این رویکرد، در عمل، دسترسی بیماران به خدمات درمانی با کیفیت را با چالش مواجه می‌سازد. کمبود شدید پرستار در بیمارستان‌های خراسان جنوبی، یکی از پیامدهای مستقیم اینچالش‌هاست. این کمبود، که ریشه در بی‌انگیزگی، عدم تناسب دریافتی با هزینه‌های
زندگی، و ساختارهای ناکارآمد اداری دارد، به طور مستقیم بر کیفیت خدمات درمانی و رضایتمندی بیماران تأثیر منفی گذاشته است. بیمارستان‌های استان، به ویژه در مناطق کمتر برخوردار، با کمبود شدید پرستارمواجه هستند. این امر منجر به افزایش حجم کاری پرستاران شاغل، خستگی مفرط، و در نتیجه، کاهش دقت و کیفیت در ارائه خدمات می‌شود. بیماران، که خود در شرایط آسیب‌پذیر قرار دارند، با طولانی شدن زمان انتظار برای دریافت خدمات، عدم رسیدگی کافی، و گاهی بروز اشتباهات درمانی ناشی از خستگی پرستاران، با نارضایتی فزاینده‌ای روبرو هستند. این چرخه معیوب، نه تنها سلامت جسمی و روانی بیماران را به خطر می‌اندازد، بلکه بار سنگینی بر دوش پرستارانی قرار می‌دهد که با وجود تمام مشکلات، تمام تلاش خود را برای خدمت‌رسانی به کار می‌بندند. ایجاد انگیزه، چه در بعد مالی و چه در ارتقای جایگاه اجتماعی، اولین گام در جهت اصلاح ساختارهای نظام سلامت است. تا زمانی که پرستاران احساس ارزشمندی و امنیت شغلی نکنند، انتظار بهبود وضعیت و جذب نیروهای کارآمد، امری عبث خواهد بود. پس از ایجاد انگیزه، باید نیاز واقعی به پرستار در مراکز درمانی، به ویژه در استان‌های محرومی مانند خراسان جنوبی، سنجیده شود و سپس بر اساس آن، نسبت به استخدام اقدام گردد.در زمینه تربیت پرستار، مشکل اساسی وجود ندارد. تعداد دانش‌آموختگان رشته پرستاری در کشور به میزان کافی است. بسیاری از این فارغ‌التحصیلان، به دلیل شرایط نامساعد شغلی، ترجیح می‌دهند به سراغ مشاغل دیگری بروند یا حتی کشور را ترک کنند. این وضعیت، نشان‌دهنده هدر رفتن سرمایه انسانی و آموزشی کشور است. نظام سلامت باید با ارائه مشوق‌های کافی و بهبود شرایط کاری، این نیروهای جوان و تحصیل‌کرده را به سمت خدمت در حرفه پرستاری جذب کند.
در نهایت، کمبود شدید نیروی پرستاری در بیمارستان‌های خراسان جنوبی، پدیده‌ای نیست که بتوان آن را نادیده گرفت. این بحران، نیازمند توجه جدی مسئولان، اتخاذ تصمیمات قاطع، و اجرای برنامه‌های عملیاتی مؤثر است. اصلاح ساختارها، ایجاد انگیزه مالی و اجتماعی، و توجه به نیاز واقعی مراکز درمانی، گام‌های اساسی در جهت رفع این بحران و ارتقای سطح خدمات درمانی در استان خراسان جنوبی خواهد بود. بی‌توجهی به این مسئله، نه تنها آینده شغلی پرستاران، بلکه سلامت و جان شهروندان را نیز به طور جدی تهدید می‌کند.
جعفری – استاندار خراسان جنوبی، در نشست شورای هماهنگی مبارزه با مواد مخدر استان با
