مهدی آبادی – جناب آقای دکتر پزشکیان، ریاست محترم جمهور؛ به خراسان جنوبی خوش آمدید؛ به استانی با مردمانی صبور، نجیب، قانع و کم‌ادعا که سال‌هاست سختی‌ها را بی‌سر و صدا تحمل کرده‌اند، اما هیچ‌گاه از حق توسعه و پیشرفت خود چشم نپوشیده‌اند. به سرزمینی خوش آمدید که مردمانش بیش از آن‌که اهل گفتن باشند، اهل ساختن‌اند؛ مردمی همدل و وفادار که در بزنگاه‌های حساس، همواره پای منافع ملی ایستاده‌اند و با وجود همه محرومیت‌ها، امید را زنده نگه داشته‌اند. خراسان جنوبی استانی مرزی با ظرفیت‌های فراوان انسانی و طبیعی است؛ دیاری که سرمایه اصلی‌اش نه فقط در معادن و کشاورزی، بلکه در اعتماد، همراهی و نجابت مردمش نهفته است؛ استانی که کمتر دیده شده، اما شایسته توجه ویژه است و امروز میزبان این سفر، با انتظاری روشن برای شنیده‌شدن و تصمیم‌های عملی است. شما شعار دولت خود را «وفاق ملی» مطرح کرده‌اید؛ واژه‌ای امیدبخش که در جامعه، به‌ویژه در استان‌های کمتر برخوردار، انتظار گفت‌وگو، همدلی و عبور از اختلاف‌های فرساینده را تقویت کرده است. با این حال، این مفهوم بیش از هر زمان دیگری نیازمند تبیین روشن، جامع و اجرایی از سوی شخص شماست؛ تعریفی که مرزها، شاخص‌ها و الزامات آن را مشخص کند و نشان دهد وفاق در عمل چگونه باید در تصمیم‌سازی‌ها، اولویت‌گذاری‌ها و توزیع عادلانه فرصت‌ها نمود پیدا کند. وفاق ملی اگر بدون چارچوب مشخص رها شود، می‌تواند به برداشت‌های متفاوت و حتی متضاد بینجامد، اما اگر با معیارهای شفاف و نگاه عملیاتی همراه شود، می‌تواند به یکی از سرمایه‌های اصلی اداره کشور تبدیل شود. در این میان، خراسان جنوبی اتفاقاً می‌تواند نمونه‌ای عینی برای فهم و تعریف وفاق باشد. تجربه زیسته مردم این استان نشان می‌دهد که با وجود تفاوت گرایش‌های سیاسی، فکری و حتی انتخاباتی، هرگاه پای منافع عمومی، توسعه استان، زیرساخت‌ها و امنیت مرزها به میان آمده، اختلاف‌ها کنار گذاشته شده و یک صدای مشترک شکل گرفته است. در این استان، اصلاح‌طلب، اصولگرا، مستقل و حتی افراد بی‌تعلق سیاسی، وقتی درباره راه‌آهن، آب، جاده، معادن، کشاورزی یا مرز سخن می‌گویند، بر سر یک مطالبه واحد توافق دارند. این همان وفاق واقعی است؛ وفاقی که نه در بیانیه‌ها، بلکه در اولویت‌بخشی به توسعه، ترجیح منافع جمعی بر منافع جناحی و صبوری اجتماعی معنا پیدا می‌کند. با این حال، در سطح ملی، واژه «وفاق» همچنان محل بحث و حتی مناقشه است. برخی آن را به‌معنای کاهش تنش‌های سیاسی می‌دانند، برخی به‌مثابه چشم‌پوشی از اختلاف‌ها و گروهی نگران‌اند که این مفهوم به ابهام در مرزبندی‌ها، تضعیف مسئولیت‌پذیری یا کمرنگ شدن نقد منجر شود. همین تفاوت برداشت‌ها، ضرورت ارائه تعریفی شفاف از سوی رئیس‌جمهور را دوچندان می‌کند. وفاق اگر به‌معنای تعطیلی نقد، نادیده‌گرفتن مطالبات بحق یا حذف صداهای متفاوت باشد، نه ممکن است و نه مطلوب؛ اما اگر به‌معنای توافق بر اولویت‌ها، شفافیت در تصمیم‌گیری، عدالت در توزیع منابع و میدان دادن به همه ظرفیت‌ها باشد، می‌تواند موتور محرک توسعه کشور و به‌ویژه استان‌های کمتر برخوردار شود. از این رو، انتظار افکار عمومی آن است که «وفاق ملی» به یک مفهوم شعاری و کلی بسنده نکند و در سطح ملی، دارای تعریفی دقیق، روشن و قابل سنجش باشد. جامعه امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند شفافیت در مفاهیمی است که به‌عنوان شعار دولت مطرح می‌شوند. انتظار می‌رود این واژه راهبردی از سوی حضرت‌عالی به‌طور صریح و جامع تعریف شود؛ تعریفی که هم مبنای گفت‌وگوی ملی قرار گیرد و هم در عمل، به افزایش اعتماد عمومی، عدالت در تصمیم‌گیری و توجه متوازن به همه مناطق کشور، به‌ویژه استان‌های کمتر برخوردار، منجر شود.