ایرنا- محله پیروزی بیرجند، با تراکم بالای ساختمانی و جمعیتی فشرده، سال‌هاست که چشم به زمینی رها شده دوخته است؛ زمینی که در نقشه‌های شهری به عنوان فضای سبز ثبت شده، اما در عمل به کانون گرد و غبار، محل پارک خودروهای سنگین و جولانگاه حیوانات موذی تبدیل شده است. اینجا، جایی که قرار بود پارکی برای تنفس شهروندان باشد، اکنون به نماد تضاد میان شورای شهر، شهرداری و مطالبات به حق مردم تبدیل شده؛ تضادی که ریشه در بحران آب، اولویت‌های هزینه‌ای و اراده‌ای دارد که گویی در میان کاغذها گم شده است. «دو دهه است که در نقشه‌ها برایمان پارک دیده شده، اما در واقعیت فقط خاک می‌خوریم!» این جملات تلخ یکی از شهروندان محله پیروزی است که همراه با تصاویر و فیلمی در فضای مجازی، پرده از سال‌ها بی‌توجهی به یکی از حیاتی‌ترین نیازهای محیطی این منطقه برداشته و فریاد مردمی را به گوش مسئولان رسانده است.شهروندان محله‌های پیروزی، بهمن و نصر، از بی‌عدالتی مدیریت شهری به شدت معترض
هستند. زمینی که قرار بود به فضای سبز تبدیل شود، پس از دو دهه همچنان خاکی و رها شده است. «هر بار می‌گویند اعتبار تأمین شده، اما هیچ اقدامی صورت نمی‌گیرد.» این روایت تلخ یکی از ساکنان است که از مسئولان ارشد، از فرماندار گرفته تا دادستان و سازمان بازرسی، می‌خواهد به این فریاد پاسخ دهند. در حالی که رئیس شورای شهر بیرجند از تصویب ۱۵۰ میلیارد ریال اعتبار برای این پروژه در سال ۱۴۰۴ خبر می‌دهد، اما شهرداری می‌گوید اعتبار روی کاغذ، با نقدینگی برای شروع کار فاصله دارد. اینجا، یک زمین خاکی، بیش از ۲۰ سال است که به میدان جنگ وعده‌ها و بهانه‌ها تبدیل شده و مردم، تنها تماشاگران این جدال طولانی هستند.رئیس شورای شهر بیرجند با انتقاد شدید از عملکرد شهرداری، به تضاد آشکار در اولویت‌های هزینه‌ای اشاره می‌کند و می‌گوید: «در حالی که بودجه رفاه مردم محله پیروزی تأمین نشده، شهرداری برای پروژه‌هایی نظیر میدان اجتماعات اعتبارات کلانی (در حدود هزار و ۹۰۰ میلیارد ریال) در نظر گرفته است.» عبدالرزاق‌نژاد بهانه نبود آب را نیز غیرقابل قبول می‌داند و تأکید می‌کند که اهالی محله و امام‌جماعت مسجد برای تأمین آب اعلام آمادگی کرده‌اند، در حالی که شهردار مدعی است پارک «پدران آسمانی» در ۵۰۰ متری این محله نیاز آنها را برطرف کرده است؛ ادعایی که با وجود پارک‌های نزدیک‌تر در سایر نقاط شهر، برای ساکنان این محله قابل قبول نیست. او شهرداری را موظف می‌داند حتی با امکاناتی محدود، این محیط مخروبه را ساماندهی کند، اما از لجاجت و بی‌ارادگی در بدنه اجرایی نسبت به این پروژه سخن می‌گوید.در سوی دیگر، رئیس سازمان سیما، منظر و فضای سبز شهری شهرداری بیرجند، مهم‌ترین مانع را بحران آب می‌داند و می‌گوید: «در شرایط فعلی که حتی یک لیتر به ظرفیت چاه‌های آب شهرداری اضافه نشده، اولویت اصلی حفظ درختان ۵۰ تا ۱۰۰ ساله و فضای سبز موجود شهر است.» بهدانی تأکید می‌کند که توسعه فضای سبز باید هوشمندانه و متناسب با ظرفیت‌های آبی باشد و پروژه محله پیروزی با طراحی «بوستان ورزشی» دنبال خواهد شد تا با مصرف کمترین آب، پاسخگوی مطالبه مردم باشد. معاون عمرانی شهرداری نیز با اشاره به نیاز حداقل ۳۰۰ میلیارد ریالی برای ساخت یک بوستان استاندارد، می‌گوید: «اعتبار روی کاغذ وجود دارد، اما تأمین ریالی آن بحث دیگری است.» او همچنین اولویت‌بندی مناطق کم‌برخوردار را دلیل تأخیر در اجرای این پروژه عنوان می‌کند و معتقد است که پارک «پدران آسمانی» تا حدی نیاز ساکنان را برطرف کرده است؛ استدلالی که برای شهروندان محله پیروزی که سال‌ها در انتظار فضای سبز هستند، چندان قانع‌کننده به نظر نمی‌رسد.محله پیروزی بیرجند، با دو دهه انتظار، نماد ناکارآمدی در تبدیل نقشه‌ها به واقعیت است. در حالی که شورای شهر بر مصوبه ۱۵۰ میلیارد ریالی و ضرورت اجرای پروژه تأکید دارد، شهرداری از بحران آب، کمبود اعتبار نقد و اولویت‌های دیگر سخن می‌گوید. اما آنچه در این میان گم شده، مطالبه به حق مردمی است که نه تنها فضای سبز، که حق تنفس در شهری با تراکم بالای ساختمانی را دارند. زمینی که امروز کانون گرد و غبار و محل تجمع جانوران موذی است، می‌تواند با اراده‌ای جدی و برنامه‌ریزی هوشمندانه، به بوستانی ورزشی با کمترین نیاز آبی تبدیل شود. سؤال این است: آیا این بار، وعده‌ها به عمل تبدیل می‌شوند یا محله پیروزی باید سال‌های دیگری را در انتظار بماند؟ مردم این منطقه، پاسخ قاطع و عملی می‌خواهند، نه وعده‌های تکراری که در گرد و غبار زمین‌های رها شده گم می‌شود.
