اصغری – در خراسان جنوبی، روزگار بیماران صعبالعلاج اگرچه با پوشش حمایتی بیمه سلامت روشنتر شده، اما همچنان در پیچوخم تصمیمهای درمانی، گممیشوند. مدیرکل بیمه سلامت استان خبر از پوشش کامل هزینههای بستری برای ۱۹ گروه بیماری در مراکز دولتی میدهد ، و این خود گامی ارزشمند است. اما پرسش اینجاست که چرا با وجود این حمایتها، مسیر درمان بسیاری از این بیماران همچنان به مطب خصوصی ختم میشود و هزینههایی چند ده میلیونی را بر دوش خانوادههای کمبضاعت میگذارد؟عملکرد بیمه سلامت در پوشش بیماریهای صعبالعلاج شایسته تقدیر است. از پوشش کامل هزینههای بستری در مراکز دولتی تا حمایتهای صندوق خاص بیماران و افزایش مبالغ حمایتی، همه نشان از عزمی جدی برای کاهش بار مالی بیماران دارد . همچنین تلاش دانشگاه علوم پزشکی و کادر درمانی که در خط مقدم این نبرد نفسگیر ایستادهاند، بیگمان ستودنی است. اما این زنجیر حمایت، حلقهای گمشده دارد که همه معادلات را بر هم میزند.در پشت این ماجرا، مسئلهای بزرگتر خودنمایی میکند: اقتصاد ناپایدار پزشکی. اختلاف فاحش بین تعرفههای دولتی و هزینههای واقعی درمان، پزشکان متخصص را ناگزیر به سمت مطبهای خصوصی سوق داده است . آنچه بهعنوان «زیادهخواهی» برخی پزشکان تعبیر میشود، ریشه در ساختاری دارد که در آن، ماندن در بیمارستان دولتی برای یک متخصص، یعنی پذیرش فاصلهای ۱۱۹ تا ۱۵۰ درصدی بین درآمد و هزینه . در چنین شرایطی، بیماران برای دریافت خدمت از همان پزشک متخصص، باید راهی مطب شوند و هزینههایی بپردازند که با وعدههای بیمهای فاصلهای عجیب دارد.نتیجه این معادله ناعادلانه، بیمارانی است که میان دو راهیهای سخت گیر افتادهاند. بیمه هزینه بستری در بیمارستان را میپردازد، اما پزشک متخصص در آن بیمارستان حضور مؤثر ندارد. بیمار ناچار به مطب میرود و هزینهای خارج از پوشش بیمه را تقبل میکند. اینجاست که درمان رایگان، برای بسیاری از خانوادهها به آرزویی دستنیافتنی تبدیل میشود. شنیدهها حکایت از آن دارد که برخی پزشکان، اصرار بر ادامه درمان در کلینیکهای خصوصی دارند و بیمارستان را گزینهای برای درمان نمیدانند.هرچند این معضل فراتر از یک استان و در حیطه اقتصاد کلان سلامت کشور تعریف میشود، اما نمیتوان از سهم استان در این ناترازی غافل شد. باید شرایطی فراهم شود که افزایش جذابیت حضور پزشکان متخصص در مراکز دولتی و تأمین خواستههای منطقی آنها، درمان را برای اقشار کمبرخوردار به مسیری جز کلینیکهای خصوصی منتهی نکند. شاید اجرای کامل نظام ارجاع و سطحبندی خدمات که رئیسجمهور نیز بر آن تأکید داشته ، بتواند گامی در این مسیر باشد؛ اما تا آن زمان، دغدغه اصلی همان است که میماند: چگونه میتوان از حق بیماران صعبالعلاج برای درمانی در دسترس و ارزان دفاع کرد و آنان را قربانی نگاه سلیقهای برخی پزشکان نساخت؟
ارمغان پیگیریهای استاندار برای گرهگشایی از صفهای طولانی جایگاهها، با اجرای بسته جدید بنزینی استان
