کاری – در ایام چهلمین روزِ عروجِ دسته‌جمعیِ فرشتگانِ کوچکِ مدرسه‌یِ «میناب»، جامعه در اندوهی عمیق فرو رفته است. این حادثه‌یِ جانگداز، که حاصلِ پیچیدگی‌هایِ تلخِ درگیری‌هایِ منطقه‌ای است، بارِ دیگر کودکانِ بی‌گناه را در کانونِ توجهِ رنج و مرگ قرار داد. نام «میناب» اینک نه تنها یادآورِ خاطراتِ شیرینِ کودکانی است که آرزوهایشان در یک دم، پرپر شد، بلکه نمادی از زخمی عمیق بر پیکرِ وجدانِ جامعه‌یِ جهانی شده است. این تراژدی، فرصتی است برایِ واکاویِ عمیق‌ترِ چراییِ این قربانی شدن‌ها و یافتنِ راهی به سویِ آینده‌ای عاری از خشونت برایِ نسل‌هایِ آینده.متأسفانه، کودکان در طولِ تاریخ، و به خصوص در دهه‌هایِ اخیر در منطقه‌یِ ما، بیشترین هزینه‌یِ منازعاتِ سیاسی و نظامی را پرداخته‌اند. جنگ‌ها، چه مستقیم و چه نیابتی، همواره مسیرِ خود را از میانِ خانه‌هایِ امنِ کودکان و رویاهایِ ساده‌یِ آنان یافته‌اند. حادثه‌یِ میناب، تصویری تلخ از این واقعیتِ عریان را به نمایش گذاشت. این کودکان، که هیچ نقشی در معادلاتِ سیاسی نداشتند، ناگهان خود را در میانِ آتشِ اختلافاتِ بزرگتر یافتند و فرصتِ زندگی، رشد و شکوفایی را از دست دادند.در میانِ این همه غم و اندوه، آنچه دل‌ها را گرم می‌کند، موجِ همدلی و نوع‌دوستی است که از سویِ مردمِ ایران نسبت به قربانیانِ این حادثه ابراز شده است. حسِ مشترکِ درد، همبستگیِ عمیقِ انسانی، و تلاش برایِ تسلیِ خاطرِ بازماندگان، گواه این است که مهر و انسانیت، هرگز در تاریکیِ جنگ خاموش نمی‌شود. نام‌گذاریِ یک پدرِ عراقی، در میانِ این همه مصیبت، با نامِ «میناب» برایِ دخترش، بازتابی از همین پیوندِ عمیقِ انسانی و امید به آینده‌ای روشن در دلِ تاریکی‌هاست؛ امیدی که متأسفانه در این حادثه، رنگِ غم به خود گرفت.این تراژدی، پرسش‌هایِ اساسی را پیش رویِ ما قرار می‌دهد: تا کی باید شاهدِ تکرارِ این سناریوهایِ دردناک باشیم؟ چه سازوکارهایی می‌تواند کودکان را در مناطقِ درگیر، از گزندِ منازعاتِ سیاسی و نظامی مصون بدارد؟ و مهمتر از همه، چگونه می‌توانیم به سمتِ جهانی حرکت کنیم که در آن، صلح و امنیتِ کودکان، اولویتِ مطلقِ تمامِ تصمیم‌گیران باشد؟حادثه‌یِ میناب، تنها یک اتفاقِ ناگوارِ آماری نیست، بلکه فریادی است از سویِ وجدانِ بشریت که نباید در غوغایِ سکوتِ سیاسی گم شود. مسئولیتِ ما، نه تنها پاسداشتِ همبستگیِ انسانی و نوع‌دوستیِ مردمِ ایران، بلکه تلاشِ مستمر و همه‌جانبه برایِ پایان دادن به ریشه‌هایِ خشونت و تضمینِ آینده‌ای امن و آرام برایِ تمامِ کودکانِ جهان است. نام «میناب» باید تبدیل به نمادِ تعهدِ جهانی به حفاظت از کودکان در زمانِ جنگ شود، و نه یادآورِ تلخِ ناتوانیِ ما در جلوگیری از تکرارِ این فجایع.