صادق یاوری گل – باز همان صحنه تکراری بود. یک وانت میوه فروش در حاشیه خیابان، صفی از خودروهای مشتری و بوق‌های ممتد که نظم عبور و مرور را بر هم زده بود. این صحنه را بارها در نقاط مختلف بیرجند دیده‌ایم. در ساعات گوناگون روز تکرار شده است. اما انگار هنوز کسی برای آن راه‌حلی نیافته است.بیایید صریح صحبت کنیم. بحث ما هرگز برخورد با این عزیزان نیست. آن‌ها برای تأمین معاش خانواده خود تلاش می‌کنند. بستن سفره آنان راه‌حل نیست. ما به دنبال حل مسئله‌ایم، نه پاک کردن صورت آن.سوال اصلی اینجاست. آیا باید هر چند وقت یکبار برخوردهای مقطعی کرد و چند روز بعد دوباره به وضع سابق بازگشت؟ یا اینکه باید یک‌بار برای همیشه برنامه‌ریزی اصولی انجام داد؟ پاسخ روشن است. مدیریت شهری باید به جای برخورد، به فکر جانمایی باشد.موضوع فقط چند دقیقه معطلی نیست. هر گره ترافیکی هزینه‌های پنهانی دارد. اتلاف وقت شهروندان، افزایش مصرف سوخت و استهلاک خودروها از جمله این هزینه‌هاست. آلودگی هوا و افزایش خطر تصادفات نیز به همین زنجیره اضافه می‌شود. در نهایت، همه شهروندان هزینه این بی‌برنامه‌گی را پرداخت می‌کنند.از سوی دیگر، حق کسبه برای کسب درآمد قابل انکار نیست. اما در مقابل، رانندگان و عابران نیز حق دارند در ایمنی تردد کنند. ساکنان محلات نیز حق دارند از آرامش و نظم شهری بهره‌مند شوند. هنر مدیریت شهری، ایجاد تعادل میان این حقوق است. نه ترجیح یک گروه بر دیگری و نه نادیده گرفتن هیچ‌کس.این موضوع فقط به ترافیک محدود نمی‌شود. به چهره و سیماى شهر نیز مربوط است. تصور کنید مسافری وارد بیرجند می‌شود. نخستین تصویری که از شهر می‌بیند، ازدحام و بی‌نظمی در معابر اصلی باشد. آیا این تصویر شایسته شهری با این اصالت و قدمت است؟ پاسخ منفی است.آیا نمی‌توان با کمترین هزینه، فضایی مناسب‌تر و ایمن‌تر برای این فروشندگان فراهم کرد؟ شهرداری می‌تواند محل‌های مشخصی برای عرضه محصولات تعیین کند که شاید هم کرده باشد . نقاطی که دور از تقاطع‌ها و مسیرهای حادثه‌خیز باشند. فضایی برای توقف خودروهای مشتریان در نظر بگیرد. سایه‌بان، سکو و غرفه‌های ساده ایجاد کند. حتی بازارچه‌های محلی کوچک در نقاط مختلف شهر راه‌اندازی شود.این اقدامات نه تنها بار ترافیکی را کاهش می‌دهد، بلکه دسترسی شهروندان را نیز آسان‌تر می‌کند. فروشندگان نیز با آرامش خاطر بیشتری به کار خود ادامه می‌دهند. این افراد بخشی از چرخه اقتصادی شهر هستند. اگر به‌درستی ساماندهی شوند، به ظرفیتی برای اقتصاد و حتی گردشگری تبدیل می‌شوند. عرضه مستقیم محصولات محلی در فضاهای مناسب، هم به نفع فروشنده است، هم خریدار و هم چهره شهر.مدیریت شهری نباید همیشه پس از ایجاد مشکل وارد عمل شود. هنر مدیریت، پیش‌بینی نیازها پیش از تبدیل شدن به معضل است. مشکل، حضور میوه‌فروش نیست. مشکل، نبود برنامه‌ریزی برای نحوه حضور اوست.شهر فقط برای خودروها ساخته نشده است. شهر فقط برای کسب‌وکارها هم نیست. شهر زمانی موفق است که منافع همه شهروندان را تأمین کند. نه با حذف صورت مسئله و نه با بی‌تفاوتی نسبت به آن. بلکه با مدیریتی هوشمندانه، آینده‌نگر و مبتنی بر احترام به حقوق همگان. این همان مسیری است که می‌تواند بیرجند را به شهری زیباتر، ایمن‌تر و عادلانه‌تر برای همه تبدیل کند.