جم- در خراسان جنوبی، در دل شهرستان خوسف، مسیری وجود دارد که نامش را باید «جاده‌ی حسرت» گذاشت؛ جاده‌ای که به جای آسفالت، انباشته از چاله، گرد و خاک و وعده‌های تکراری مسئولان است. روستاهایی که در فاصله ۲۰ تا ۲۵ کیلومتری ماژان قرار دارند، سال‌هاست که طعمِ توسعه را نه زیر چرخ‌های ماشین، که تنها در لابه‌لای شعارهای انتخاباتی چشیده‌اند. این گزارش، روایتی است از مردمی که فراموش‌شدگی را با استخوان‌هایشان لمس می‌کنند.
رقص مرگ در جاده‌ای که «توسعه» را به تمسخر گرفته است
هر کیلومتر از این مسیر، قصه‌ی یک فاجعه است. جاده‌ای که از روستای کوشه قیس‌آباد تا شیخ‌آباد، با آسفالتی کهنه و ترک‌خورده، و از شیخ‌آباد به گولگ و بیدستان، با خاکی بی‌راه و نشان، به پیکره‌ای زخمی در جغرافیای استان بدل شده است. خودروها در این مسیر نه در حال رانندگی، که در حال «رقص مرگ» میان چاله‌ها و سنگ‌لاخ‌ها هستند. عبور از این مسیر، یعنی پذیرفتنِ جلوبندی خرد شده، کمرِ به هم ریخته و مسافری که پیش از رسیدن به مقصد، خسته‌تر از آن است که بتواند به شهر برسد. در فصول بارندگی، این جاده به باتلاقی بی‌انتها و در روزهای خشک، به توده‌ای از غبار مبدل می‌شود که ریه‌های کودکان و سالمندان را نشانه رفته است. اینجا خبری از زیرسازیِ استاندارد نیست؛ گویی نقشه‌ی این جاده را ناهمواری‌ها و دست‌اندازها ترسیم کرده‌اند.
اهالی این منطقه، دیگر «به‌زودی»های مسئولان را از حفظ هستند. از خودروهای شاسی‌بلند دولتی که با گرد و خاکی به پا خاسته، در مسیر ظاهر می‌شوند تا عکس‌های یادگاری بر لبِ چاله‌ها و قول‌های تکراریِ «تامین اعتبار»؛ اما سکانسِ پایانی این فیلم تکراری، همیشه «سکوت» است. مردم صراحتاً می‌گویند: «تا کنون هیچ استانداری به ما سر نزده است.» این در حالی است که استاندار فعلی و پیشینیان، بارها از روستاهای مرزی بازدید کرده‌اند، گویی این نقطه از استان، سهمی از عدالت اجتماعی ندارد. این تبعیضِ پنهان، تبدیل به گوهری شده در گلوی مردمی که از سرمایه‌گذاران گرفته تا کشاورزان و دانش‌آموزان، همه را به جان هم انداخته است. آیا بازدیدها، می‌تواند جای‌گزینِ یک فرغون آسفالت در این جاده‌ی نفرین‌شده شود؟
این جاده، تنها یک مسیر نیست؛ «شریان حیاتی» منطقه است که حالا به «تنگنای مرگ» بدل شده. در حاشیه همین جاده‌ی خاکی، ۱۲ مرغداری و واحدهای تولیدی فعال هستند که برای انتقال محصولات خود، باید جریمه‌ی سنگینِ استهلاک خودرو و کاهش کیفیت کالا را بپردازند. سرمایه‌گذاری که به امید ماندگاری در روستای اجدادی خود، مرغداری احداث کرده، اکنون با وضعیتی مواجه است که هم‌چون خنجری بر پیکر تولید استان است. دانش‌آموزانی که برای رسیدن به مدرسه، تکان‌های شدید مینی‌بوس را تحمل می‌کنند و مادرانی که از بیم گیر کردن در گل‌ولای، از مراجعه به پزشک هراس دارند. مدیرکل راهداری می‌گوید: «در صورت تامین اعتبار، آماده‌ایم»، اما این پاسخ، برای مردمی که با این جاده نفس می‌کشند، نه یک راه‌حل، که وعده ای طولانی مدت است
واقعیت تلخ این است که این جاده، سال‌ها
است به عنوان یک پروژه‌ی «اولویت‌دار» در کمیته‌ی برنامه‌ریزی شهرستان خاک می‌خورد، اما همچنان خبری از عمل نیست.
حجت‌الاسلام امام‌جمعه‌ی شیخ‌آباد، با قدردانی از خدمات نظام، صراحتاً فریاد می‌زند: «این جاده، آسفالتِ نیمه‌کاره و پر از چاله است که نیاز به ترمیم فوری دارد». ریش‌سفیدان روستا از استاندار محترم می‌خواهند که نیمه‌شب و بدون تشریفات، پشت فرمان یک ماشین معمولی بنشیند و این مسیر را تا گولگ براند؛ آنگاه شاید عمقِ فاجع‌ای را درک کند که در گزارش‌ها و میزهای مدیریتی به راحتی نادیده گرفته می‌شود.
آیا «به‌زودی» باز هم کلید واژه‌ی پاسخ خواهد بود؟
مردمِ ۸ روستای این منطقه، نه دیگر به «حرف» که به «آسفالت» محتاجند. آنها چشم انتظار تماشایِ اتمامِ کابوسی تکراری هستند؛ کابوسی که هر روز با گرد و خاکِ جاده‌ی خاکی و صدای خُرد شدن قطعات خودروهایشان، جان تازه می‌گیرد. پایین‌ترین انتظارِ یک شهروندِ ایرانی در سال ۱۴۰۶، جاده‌ای امن و استاندارد است که به جای «حسرت» و «وعده‌درمانی»، نامش «رفاه» و «توسعه» باشد. آیا مسئولان، این بار به جایِ لیست وهده ها ، به چشمانِ پر از گرد و غبارِ اهالی نگاه خواهند کرد؟ زمان، پاسخ این سوال را خواهد داد، اما مردم، دیگر حوصله‌ی صبر برای «زمان» را ندارند.
