آمارهای اورژانس خراسان جنوبی زنگ خطری جدی برای جاده‌های استان به صدا درآورده است؛ میانگین سرعت خودروها در این منطقه کویری ۱۰ تا ۱۲ درصد بالاتر از میانگین کشوری است و همین عامل به تنهایی، تصادفات را از یک «رخداد» به «فاجعه‌ای کنترل‌نشده» تبدیل کرده است. سید محمدرضا حسینی، رئیس اورژانس استان، با افشای این واقعیت تلخ که عامل انسانی سهم ۷۰ درصدی در سوانح رانندگی دارد، تأکید می‌کند که جاده‌های طولانی و یکنواخت خراسان جنوبی در فصل گرما به کمین‌گاهی برای خستگی و خواب‌آلودگی رانندگان تبدیل شده و متأسفانه رشد نگران‌کننده تصادفات در ماه‌های اخیر، نظام امدادرسانی را با چالشی فراتر از ظرفیت‌های موجود مواجه کرده است؛ به‌گونه‌ای که در برخی حوادث، شدت برخورد به حدی بوده که تیم‌های اورژانس با وجود رسیدن در کمترین زمان ممکن، تنها با صحنه‌های دلخراش مرگ یا سرنشینان محبوس در داخل خودرو مواجه شده‌اند.از منظر عملیاتی اورژانس، آنچه این بحران را تشدید می‌کند، نه کمبود پایگاه‌های امدادی که الگوی خطرناک رفتاری رانندگان است؛ با وجود ۸۸ پایگاه جاده‌ای و شهری و دو پایگاه هوایی در استان، اما بسیاری از رانندگان همچنان اسیر «غرور جاده‌ای» و «اعتماد به نفس کاذب» هستند و تصور می‌کنند در جاده‌های بی‌عرضه نیازی به استراحت ندارند، در حالی که حسینی هشدار می‌دهد که مغز در شرایط خستگی، حتی اگر راننده خود را بیدار بداند، قدرت واکنش را از دست می‌دهد و همین کاهش هوشیاری، کافی است تا خودرو از مسیر منحرف شود. اورژانس تأکید دارد که توقف ۱۵ دقیقه‌ای هر دو ساعت، نه یک توصیه اخلاقی که یک دستورالعمل نجات‌بخش است، زیرا نشستن طولانی‌مدت و کاهش اکسیژن داخل کابین، تمرکز را به شدت تخریب می‌کند؛ اما سؤال چالش‌برانگیز اینجاست که چرا با وجود این هشدارها، هنوز بسیاری از رانندگان مرگ را به «شانس» می‌سپارند و داروهای خواب‌آور، تلفن همراه و سبقت‌های غیرمجاز را بخشی از روتین سفر خود می‌دانند؟اورژانس خراسان جنوبی که این روزها همزمان با موج سفرهای اربعین، درگیر مأموریت‌های دوگانه امدادرسانی در جاده‌های استان و اعزام نیرو به مرزهای غربی است، با صراحت اعلام می‌کند که کاهش سرعت، مهم‌ترین راهبرد جهانی برای کاهش تلفات است و حرکت با حداکثر سرعت مجاز نیز خود نوعی «رانندگی در مرز خطر» محسوب می‌شود. از نگاه اورژانس، تمرکز بر اصلاح جاده‌ها و ایمنی خودروها اگرچه ضروری است، اما راهبردی میان‌مدت و پرهزینه به شمار می‌رود و در کوتاه‌مدت، تنها «تغییر رفتار رانندگان» می‌تواند جلوی این سونامی مرگ را بگیرد؛ به ویژه آنکه اوج خستگی معمولاً در کیلومترهای پایانی سفر رخ می‌دهد و بسیاری از تصادفات مرگبار، درست زمانی اتفاق می‌افتد که راننده تصور می‌کند مقصد نزدیک است و هوشیاری خود را به خطرناک‌ترین شکل ممکن کاهش می‌دهد. اورژانس هشدار می‌دهد که اگر این روند ادامه یابد، حتی توسعه پایگاه‌های امدادی نیز نمی‌تواند پاسخگوی شدت حوادثی باشد که ریشه در تصمیم‌های لحظه‌ای و پرخطر رانندگان دارند.