بهروزی فر – سال ۶۱ هجری قمری، صحابی بزرگ پیامبر اکرم(ص)، جابربن عبدالله انصاری به همراه عطیه عوفی، چهل روز پس از واقعه عاشورا خود را به کربلا رساند و بر مزار سیدالشهدا(ع) حاضر شد تا این حضور نخستین زائر اربعین در تاریخ، سرآغاز سنتی باشد که پیام آن، زنده نگه داشتن حقیقت، عدالت و آزادگی در طول تاریخ است.
در سابقه حضور مردم در کربلا در ایام اربعین، تاریخ چنین حکایت می‌کند که؛ در دوران آل‌بویه و صفویه، زیارت اربعین رونق یافت اما پیاده‌روی گسترده و سازمان‌یافته هنوز به شکل امروزی وجود نداشت، تا اینکه در اواخر قرن سیزدهم هجری قمری(حدود ۱۳۰۰ قمری)، شیخ مرتضی انصاری، رسم پیاده‌روی منظم از نجف به کربلا را پایه‌گذاری کرد و از آن زمان، این سنت میان علما و مردم عراق گسترش یافت.در زمان حکومت خودکامه صدام حسین که هرگونه تجمع مذهبی شیعیان، تهدیدی برای حکومت تلقی می‌شد، به مدت ۲۴ سال (۱۹۷۹ تا ۲۰۰۳)، پیاده‌روی اربعین به شدت ممنوع شد و با برخورد شدید نیروهای امنیتی پیاده‌روی اربعین به شدت ممنوع شد و با برخورد شدید نیروهای امنیتی، بسیاری از مردم به جرم شرکت در این مراسم بازداشت، زندانی یا حتی اعدام شدند. با این حال، گروهی از عاشقان امام حسین(ع) به صورت مخفیانه، شبانه یا از مسیرهای فرعی خود را به کربلا می‌رساندند و اجازه ندادند این سنت از بین برود.رژیم بعث که در سال ۲۰۰۳ میلادی سقوط کرد، پیاده روی اربعین دوباره آزاد شد.در نخستین سال‌ها، بیشتر شرکت‌کنندگان در این راهپیمایی عراقی بودند، اما بتدریج زائرانی از ایران، لبنان، پاکستان، افغانستان، کشورهای حوزه خلیج فارس و سپس اروپا، آفریقا، آمریکا و شرق آسیا نیز به این حرکت پیوستند.و اربعین حالا عنوان بزرگترین اجتماع انسانی جهان را برخود گرفته و همه ساله میلیون‌ها انسان از ملیت‌ها، زبان‌ها، فرهنگ‌ها و مذاهب گوناگون را در مسیری واحد گرد هم می‌آورد تا در روزگاری که جهان بیش از هر زمان دیگری با شکاف‌های سیاسی، نژادی و فرهنگی روبه‌روست، تصویری متفاوت از همبستگی، همدلی و ایمان را به نمایش بگذارد.راهپیمایی اربعین، نمایش قدرت نرم امت اسلامی است، قدرتی که نه بر پایه سلاح و ثروت، بلکه بر محور ایمان، محبت و خدمت بنا شده است. میلیون‌ها زائر دلداده در هوای گرم عراق، کیلومترها مسیر را با پای پیاده طی می‌کنند تا ارادت خود را به حضرت سیدالشهدا(ع) و خاندان مکرمش به تصویر بکشند، و‌اینگونه است که جوشش خون حسینی با همه حیله‌ها و دشمنی‌ها، خاموشی ندارد.در این مسیر، آنچه خودنمایی می‌کند، در کنار فرهنگ عشق به آل‌الله(ع)، میزبانی ایثارگونه به زیباترین شکل ممکن است، میلیون‌ها وعده غذا، اسکان و خدمات درمانی بدون چشمداشت و تنها با انگیزه عشق به اهل‌بیت(ع) ارائه می‌شود و این خود، نمونه‌ای کم‌نظیر از مشارکت اجتماعی و سرمایه عظیم مردمی است.اربعین بدون‌تردید، پاسخی عملی به همه دسیسه‌هایی است که می‌کوشند دین را عامل تفرقه معرفی کنند. در این اجتماع عظیم، عرب و عجم، شیعه و سنی و حتی پیروان دیگر ادیان در کنار یکدیگر، پیام مشترکی را فریاد می‌زنند، ندای واحد همه آنها قطعاً این است؛ آزادگی، کرامت انسانی و مقابله با ظلم، مرز جغرافیایی و قومیت نمی‌شناسد.پیام روشن این حرکت عظیم همین است؛ اندیشه‌ای که بر پایه حق بنا شده باشد، با گذشت قرن‌ها نه تنها فراموش نمی‌شود، بلکه هر سال پرشورتر از گذشته دل‌های بیشتری را با خود همراه می‌کند. اگر در عاشورا، دشمن تلاش کرد صدای حق را خاموش کند، اربعین نشان می‌دهد که راه حقیقت، زدودنی نیست و هر سال میلیون‌ها انسان، روایت آن را با گام‌های خود بازگو می‌کنند.برای جمهوری اسلامی ایران که از بانیان این حرکت میلیونی است و همه ساله برای اعزام و‌میزبانی از میلیون‌ها دلداده برنامه‌ریزی می‌کند، اربعین نماد پیوند عمیق ملت‌ها با فرهنگ عاشورا و جلوه‌ای از دیپلماسی مردمی است. حضور پرشمار زائران ایرانی در کنار عاشقان امام حسین(ع) از ده‌ها
کشور دنیا، تصویری از همگرایی امت اسلامی و ظرفیت کم‌نظیر این حرکت برای تقویت وحدت، همدلی و امنیت منطقه‌ای به ویژه در شرایطی ارائه می‌دهد که خودکامگان جهان دست در دست هم کمر به ریشه‌کن کردن فرهنگ اسلامی و به زانو درآوردن ایران به عنوان پرچمدار دین مبین اسلام بسته‌اند.و به راستی که اربعین تنها یک سفر نیست، بلکه مدرسه‌ای برای تربیت انسان‌هاست. در این مسیر، انسان می‌آموزد که چگونه از خود بگذرد، به دیگران خدمت نماید، صبر و مهربانی را تمرین کرده و در کنار میلیون‌ها انسان دیگر، هدفی مشترک را دنبال نماید و این همان پیامی است که جابر بن عبدالله انصاری با نخستین زیارت اربعین آغاز کرد و امروز، میلیون‌ها انسان از اقصی نقاط جهان، آن را در جاده‌های منتهی به کربلا ادامه می‌دهند تا نشان دهند راه امام حسین (ع)، راه عزت، آزادگی و بیداری ملت‌هاست و تا زمانی که این راه زنده است، حقیقت نیز زنده خواهد ماند.
(لطفاً نظرات و پیشنهادات خود درباره این سرمقاله را از طریق ۰۹۱۵۷۲۴۸۲۸۹ ارسال بفرمایید)
